Chiny nie są całkowicie bezgotówkowe: turyści mogą płacić w renminbi, ale zagraniczne karty są akceptowane tylko w niektórych miejscach.
To, czy potrzebujesz wizy do Chin kontynentalnych, zależy od paszportu i planu podróży.
Zagraniczni turyści potrzebują specjalnego zezwolenia na wjazd do Tybetańskiego Regionu Autonomicznego.
Określenie „tranzyt bezwizowy na 144 godziny” jest już nieaktualne: uprawnieni podróżni mogą przebywać w Chinach do 240 godzin, czyli 10 dni, jeśli jadą dalej do innego państwa lub regionu.
Według wykazu sporządzonego na 17 lutego 2026 r. obywatele 50 krajów z paszportem zwykłym mogą wjechać do Chin bez wizy na maksymalnie 30 dni.
Po uzyskaniu niepodległości w 1965 roku Singapur odchodził od zastępowania importu krajową produkcją i rozwijał eksport oraz przyciągał zagraniczne inwestycje.
Lee Kuan Yew, prawnik i współzałożyciel Partii Akcji Ludowej (PAP), był premierem Singapuru w latach 1959–1990.
Po uzyskaniu niepodległości 9 sierpnia 1965 roku Singapur musiał tworzyć miejsca pracy, rozwiązywać problemy mieszkaniowe, wzmacniać spójność społeczną i budować własną obronność.
Singapur odłączył się od Malezji 9 sierpnia 1965 roku po nierozwiązanych sporach politycznych i gospodarczych, które zaostrzyły napięcia społeczne.
Singapurscy przywódcy liczyli, że unia z Malezją pomoże rozwinąć gospodarkę, stworzyć miejsca pracy i doprowadzić do pełnej niepodległości.
Singapur wszedł w skład Malezji 16 września 1963 roku. Liczył, że większy wspólny rynek pomoże rozwijać przemysł i tworzyć miejsca pracy.
Pełna samorządność wewnętrzna Singapuru weszła w życie 3 czerwca 1959 roku, ale Wielka Brytania nadal decydowała o sprawach zewnętrznych, w tym obronie i polityce zagranicznej.