Rozpoczęty w 1958 roku Wielki Skok Naprzód przekierował część siły roboczej ze wsi do przemysłu i kolektywizował rolnictwo.
Chińska wojna domowa była przede wszystkim walką Kuomintangu i komunistów o władzę nad krajem.
Mao Zedong (1893–1976) poprowadził chińską rewolucję komunistyczną, a 1 października 1949 r.
Pierwsza wojna chińsko japońska (1894–1895) zakończyła się porażką Chin i przekazaniem Japonii Tajwanu oraz wysp Peskadorskich.
Dynastia Yuan powstała w trakcie długiego mongolskiego podboju: Kubilaj chan ogłosił ją w 1271 roku, a pokonanie południowej dynastii Song w 1279 roku przyniosło Mongołom kontrolę nad Chinami.
Powstanie tajpingów było wojną domową przeciwko rządzącej Chinami dynastii Qing.
Powstanie bokserów nie wybuchło z jednego powodu: sprzeciw wobec obcych wpływów zbiegł się z biedą, klęskami żywiołowymi i lokalnymi konfliktami.
Pierwszą wojnę opiumową Wielka Brytania prowadziła z Chinami w latach 1839–1842, a drugą — wraz z Francją — w latach 1856–1860.
Krępowanie stóp pojawiło się w Chinach około X wieku. Wiązało się z ideałem urody i statusem społecznym, a badania łączą je również z domową produkcją rękodzieła.
Jedwabny Szlak był siecią lądowych i morskich tras, które wiązały Chiny z innymi społeczeństwami poprzez handel, dyplomację i wymianę kulturową.[1][4]
Armię Terakotową stworzono jako część kompleksu grobowego Qin Shi Huanga, pierwszego cesarza Chin.
Konfucjanizm łączył ideały moralnego postępowania i nauki z wizją uporządkowanych relacji w państwie i społeczeństwie.