ChatGPT Reklam Göstermeye Başladı: OpenAI Yayıncılara ‘Pay Yok’ Dedi, Medya Savaşları Kızıştı

Digiday’in tanımlamasıyla bu, yayıncılar için tam anlamıyla “yutulması zor bir hap”: OpenAI, aslında haber kuruluşlarının ürettiği içeriklerin yanında gösterilen reklamlardan ek gelir elde ediyor, ancak bu paradan içeriğin asıl yaratıcılarına tek kuruş gitmiyor .

OpenAI Bunun Yerine Ne Teklif Ediyor?

OpenAI, yayıncılarla ilişkilerini sürekli bir gelir ortaklığı yerine iki alternatif değer üzerinden kurguluyor.

Peşin lisanslama anlaşmaları en önemli araç. Şirket, arşiv ve eğitim verilerine erişim için onlarca büyük yayıncıyla çok yıllı, sabit ücretli sözleşmeler imzaladı. Dotdash Meredith’in anlaşmasının yılda yaklaşık 16 milyon dolar değerinde olduğu bildiriliyor; Vox Media, The Atlantic ve Axel Springer gibi ortaklar da listede yer alıyor . Bunlar, gerçek kullanım oranına bağlı olmayan, tek seferlik veya yıllık götürü ödemeler.

İkinci bileşen ise öncelikli dağıtım. Sızdırılan bir “Tercih Edilen Yayıncı Programı” belgesine göre, seçili ortaklar ChatGPT yanıtlarında öncelikli yerleşim ve “daha zengin marka ifadesi” hakkı kazanarak görünürlüklerini artırıyor; bu, içeriğe erişim karşılığında verilen bir tür trafik takası .

Dikkat çeken bir nokta: Shetty, ChatGPT arama sonuçlarında görünmenin yarattığı internet trafiğini “temel değer” olarak görmediğini açıkça ifade etti . Bu, Google’ın on yıllardır yayıncı sitelerine milyarlarca ziyaretçi yönlendirdiği geleneksel arama motoru modelinden köklü bir kopuş anlamına geliyor.

Rakipler Ne Yapıyor? Üç Farklı Model

Gelir paylaşımı manzarası, OpenAI bir uçta, daha küçük rakipleri diğer uçta olmak üzere üç ayrı yaklaşıma bölünmüş durumda.

ProRata AI: Tam 50/50 Modeli

ProRata AI, piyasadaki en agresif gelir paylaşımı modelini temsil ediyor. Girişimin geliştirdiği Gist.ai isimli yapay zeka arama motoru, tüm gelirinin %50’sini yayıncı ortaklarıyla düzenli olarak paylaşma sözü üzerine kurulu . ProRata’nın sistemi, belirli bir AI yanıtına hangi yayıncının içeriğinin ne kadar katkıda bulunduğunu tespit eden tescilli atıf algoritmaları kullanıyor ve ödemeleri orantılı olarak dağıtıyor .

Şirket, aralarında Boston Globe, Future, Vox Media, Der Spiegel, The Atlantic, Financial Times ve Texas Tribune’ün de bulunduğu dikkat çekici yayıncıları ve News/Media Alliance’ın desteğini arkasına aldı . ProRata kendisini, en başından adil bir gelir dağılımı sağlamak için inşa edilmiş “tarafsız bir platform” olarak tanıtıyor .

Perplexity: Abonelik Havuzu Modeli

Perplexity, 2025 yılında Comet Plus gelir paylaşım programını başlatarak yayıncılara dağıtılmak üzere 42,5 milyon dolarlık bir havuz oluşturdu . Model şöyle işliyor: Şirketin abonelik katmanlarından (Pro, Max ve Comet Plus) elde edilen gelir bir havuzda toplanıyor ve bunun %80’i, doğrudan ziyaretler, tarayıcı trafiği ve yapay zeka ajan kullanımı olmak üzere üç kategori bazında katılımcı yayıncılara dağıtılıyor .

Perplexity, 2024 sonunda reklamcılığa başladığında reklam gelirini de paylaşmış ancak o zamandan beri platformundan reklamcılığı tamamen kaldırdığı için bu ortadan kalktı . Çok sayıda yayıncı ortak imzalamasına rağmen Perplexity güven konusunda sorun yaşadı; bazı yayıncılar Digiday’e programa “giremediklerini” ve ödemelerin OpenAI’ın peşin lisans anlaşmalarının “çok küçük bir kısmı” olduğunu söyledi .

Üç Modelin Temel Farkları

Bu üç model, birbirinden tamamen farklı ödeme felsefelerini temsil ediyor:

• OpenAI peşin lisans ücreti ödüyor, ancak devam eden reklam gelirinden pay vermiyor. Ne kadar kullanıldığına bakılmaksızın veri erişimini sabit çok yıllı kontratlarla satın alıyor.
• ProRata AI tüm gelirin %50’sini içerik kullanımı oranında yayıncılara dağıtarak, bir yayıncının işinin yarattığı değere doğrudan bağlı, sürekli bir mali teşvik yaratıyor.
• Perplexity ise abonelik gelirini havuzlayıp doğrudan trafik, atıf ve ajan kullanımının bir kombinasyonuna göre dağıtıyor; ödemeler birçok durumda OpenAI’ın peşin anlaşmalarından daha düşük kalıyor.

Sulzberger’in ‘Küstahça Hırsızlık’ Suçlaması ve Hukuk Cephesi

Gelir paylaşımı tartışması, tırmanan hukuki ve söylemsel bir savaşın gölgesinde yaşanıyor. OpenAI’dan Shetty’nin “reklam geliri yok” dediği günden bir gün önce, 1 Haziran 2026’da, New York Times yayıncısı ve yönetim kurulu başkanı A.G. Sulzberger aynı kongrede açılış konuşmasını yapmıştı .

Sulzberger, yapay zeka şirketlerini “benzeri görülmemiş ölçekte işlenmiş” “küstahça bir fikri mülkiyet hırsızlığıyla” suçladı . Teknoloji şirketlerinin haber sitelerini izinsiz ve bedelsiz bir şekilde “yağmaladığını” ve gazetecilik içeriğini yeniden paketlemenin “çalıntı mal” ticareti yapmak anlamına geldiğini söyledi . Sulzberger’e göre, yaygın kullanılan bir yapay zeka eğitim veri setindeki tescilli verilerin ana kaynağı New York Times’tı .

Bu sert söylemlerin arkasında ciddi hukuki maliyetler var. New York Times, Aralık 2023’te açtığı ilk davadan bu yana OpenAI, Microsoft ve Perplexity’ye karşı yürüttüğü davalara 20 milyon dolardan fazla para harcadı . Times, Aralık 2025’te Perplexity’yi, “erişim-artırmalı üretim (RAG)” yöntemiyle gazeteciliğini “izinsiz ve bedelsiz” kopyalamakla suçlayarak ayrıca dava etti . CNN ve Alden Global Capital gibi diğer yayıncılar da kendi davalarını açtı veya mevcut davalara dahil oldu .

Sulzberger ayrıca, New York Times’ın yalnızca 2025 yılında yarım milyona yakın gazetecilik ürünü (haber, fotoğraf, video ve podcast) üretmek için 2 milyar dolardan fazla harcama yaptığını açıkladı; bu rakam, yapay zeka şirketlerinin el koymakla suçlandığı yatırımın boyutlarını gözler önüne sermek içindi .

Yayıncının İkilemi: Lisansla, Dava Aç ya da Gelir Paylaşımına Oyna

Haber yayıncıları şu anda pek de rahat olmayan bir dizi seçenekle karşı karşıya. OpenAI tarzı bir peşin lisans anlaşmasını kabul etmek, garantili bir nakit akışı sağlıyor, ancak özellikle şirketin 25 milyar dolarlık yıllık reklam geliri hedeflediği bir ortamda, gelecekteki herhangi bir gelir artışına katılımın önünü tamamen kapatıyor . Bekleyip ProRata gibi gelir paylaşımı vadeden yeni oyunculara oynamak potansiyel olarak teşvikleri aynı hizaya getiriyor, ancak daha küçük bir platformun büyümesini beklemek anlamına geliyor. New York Times’ın yaptığı gibi dava açmak, yasal emsal oluşturma şansı sunuyor, ama sonucu belirsiz bir süreçte muazzam kaynaklar tüketiyor.

Shetty’nin trafiğin “temel değer” olmadığı yorumunun da ortaya koyduğu gibi, buradaki temel gerilim şu: Yapay zeka şirketleri ve yayıncılar, bu değiş tokuş meselesine giderek daha farklı bakıyor. Yayıncılar, içeriklerinin yarattığı değere sürekli olarak ortak olmak istiyor. OpenAI ise bir lisanslama çeki tahsil edildiği anda işlemin tamamlandığını düşünüyor.

Avrupa Birliği Yapay Zeka Yasası halihazırda eğitim verisi kullanımı konusunda şeffaflık yükümlülükleri getiriyor; İngiltere ise Yapay Zeka Güvenlik Enstitüsü ve Fikri Mülkiyet Ofisi aracılığıyla yapay zeka ve telif hakkı konusunda aktif istişareler yürütüyor. Bu düzenleyici sinyaller, hükümetlerin yayıncılara daha fazla koz vermek için harekete geçtiğini, ancak bunun teknoloji hızında değil, mevzuat hızında ilerlediğini gösteriyor.