ปริศนาการหายตัวของ “แบล็กกี” ตัวกินมดที่หนีจากสวนสัตว์ไทเป

เช้าวันถัดมา เจ้าหน้าที่ดูแลสัตว์ตรวจสอบแล้วพบว่าแบล็กกีไม่ได้อยู่ทั้งในคอกด้านในหรือด้านนอก จึงเริ่มตรวจสอบภาพกล้องทั้งหมดและเปิดปฏิบัติการค้นหา

เธอหลุดออกไปได้อย่างไร

หลังจากสำรวจพื้นที่ ทีมงานได้สันนิษฐานเส้นทางหลบหนีที่เป็นไปได้

คาดว่าแบล็กกี ปีนขึ้นไปบนต้นกล้วยภายในคอก และต้นไม้ต้นนั้น หักหรือโค้งงอจากน้ำหนัก ทำให้เกิดเหมือนสะพานชั่วคราวที่เชื่อมไปยัง โครงสร้างหินเทียม ที่อยู่ใกล้เคียง จากจุดนั้นเธออาจปีนต่อจนออกนอกขอบเขตพื้นที่เลี้ยงสัตว์ได้

สภาพแวดล้อมในคอกถูกออกแบบให้คล้ายธรรมชาติ มีต้นไม้และโครงสร้างสำหรับปีนป่ายเพื่อกระตุ้นพฤติกรรมตามธรรมชาติของสัตว์ แต่บางครั้งพืชเหล่านี้ก็อาจกลายเป็น “ทางเดินบนที่สูง” สำหรับสัตว์ที่ปีนเก่งได้เช่นกัน

ปฏิบัติการค้นหาของสวนสัตว์

เมื่อยืนยันว่าเกิดการหลุดออกจากคอกจริง สวนสัตว์ไทเปได้เริ่มปฏิบัติการค้นหาทันที โดยมีมาตรการหลายอย่าง เช่น

• จัดทีมค้นหา หลายสิบครั้ง ใช้เจ้าหน้าที่รวมประมาณ 65 คนภายในสองวัน เพื่อตรวจสอบพื้นที่รอบสวนสัตว์
• ตรวจสอบและวิเคราะห์ ภาพจากกล้องวงจรปิด เพื่อติดตามเส้นทางสุดท้ายที่พบ
• ติดตั้ง กล้องตรวจจับอัตโนมัติ 6 ตัว รอบโซนป่าฝนเขตร้อน
• วาง กรงดัก 4 จุด เพื่อจับตัวอย่างปลอดภัยหากเธอกลับเข้ามาใกล้
• เพิ่ม การลาดตระเวนและการเฝ้าระวัง บริเวณทางเดินและพื้นที่ป่ารอบสวนสัตว์

แม้จะมีการค้นหาอย่างต่อเนื่อง รายงานล่าสุดระบุว่ายังไม่พบตัวแบล็กกี

ทำไมการตามหาถึงยาก

ลักษณะนิสัยของตัวกินมดพันธุ์เลสเซอร์ทำให้การค้นหายิ่งซับซ้อน

• ออกหากินตอนกลางคืน จึงอาจเคลื่อนไหวในช่วงที่มองเห็นยาก
• ขี้อายและระแวงคน มักหลบซ่อนมากกว่าจะเข้าใกล้มนุษย์
• ปีนต้นไม้เก่งมาก มีกรงเล็บแข็งแรงและหางที่จับกิ่งไม้ได้ ทำให้ซ่อนตัวบนต้นไม้หรือในพุ่มหนาแน่นได้ดี

ในช่วงกลางวัน เธออาจพักอยู่ในพุ่มไม้หนาทึบหรือบนกิ่งไม้สูงที่ทีมค้นหามองเห็นได้ยาก

หากพบแบล็กกีควรทำอย่างไร

สวนสัตว์ไทเปขอความร่วมมือจากนักท่องเที่ยวและผู้ที่เดินป่าในบริเวณใกล้เคียง หากพบเห็นแบล็กกีให้ปฏิบัติดังนี้

• รักษาระยะห่างอย่างปลอดภัย
• อย่าไล่ตาม ทำให้ตกใจ หรือพยายามจับเอง
• แจ้งเจ้าหน้าที่สวนสัตว์ทันที เพื่อให้ทีมผู้เชี่ยวชาญเข้าดำเนินการ

เจ้าหน้าที่เตือนว่าหากสัตว์ตกใจ อาจปีนขึ้นที่สูงหรือซ่อนตัวลึกขึ้น ทำให้การติดตามตัวกลับยิ่งยากขึ้น

นักหลบหนีตัวเงียบที่ยังไม่พบตัว

แบล็กกีถือว่าเป็นตัวที่มีอายุมากสำหรับสายพันธุ์นี้ โดยเธอมีอายุประมาณ 11 ปี 10 เดือน ซึ่งมากกว่าช่วงอายุเฉลี่ยในธรรมชาติที่ประมาณ 9–10 ปี

แม้เธอจะไม่เป็นอันตรายต่อมนุษย์ แต่การตามหาตัวกินมดที่ขี้อาย ขนาดไม่ใหญ่ และปีนต้นไม้เก่งในพื้นที่ที่เต็มไปด้วยพืชพรรณหนาแน่น ทำให้ภารกิจของสวนสัตว์ไทเปกลายเป็นการค้นหาที่ละเอียดอ่อน และจนถึงตอนนี้ ปริศนาว่าแบล็กกีซ่อนตัวอยู่ที่ไหนก็ยังคงไม่มีคำตอบ