World Humanoid Robot Games 2026: เมื่อหุ่นยนต์ไม่ได้แข่งแค่วิ่ง แต่ต้องทำงานจริง

ตัวเลขสำคัญของการแข่งขัน

• วันจัดงาน: 22–26 สิงหาคม 2026
• สถานที่: National Speed Skating Oval หรือ “Ice Ribbon” กรุงปักกิ่ง
• จำนวนทีม: 666 ทีม เพิ่มจาก 280 ทีมในปีแรก 138%
• จำนวนหุ่นยนต์: 2,056 ตัว
• การเข้าร่วมระดับนานาชาติ: 16 ประเทศจาก 6 ทวีป
• โปรแกรมการแข่งขัน: 51 รายการ รวม 1,301 เซสชันการแข่งขัน

การแข่งขันปีนี้ยังขยายจากรูปแบบเดิมที่จัด 3 วันและมี 6 หน่วยการแข่งขัน เป็น 5 วันและ 9 หน่วยการแข่งขัน ตามข้อมูลของฝ่ายจัดงาน

ทีมจากประเทศใดเข้าร่วมบ้าง?

รายงานระบุว่ามีทีมจาก 16 ประเทศใน 6 ทวีป โดยยกตัวอย่างประเทศที่เข้าร่วม ได้แก่ จีน สหรัฐอเมริกา เยอรมนี ญี่ปุ่น และบราซิล

บราซิลเตรียมรวมทีมจากการแข่งขันฟุตบอลหุ่นยนต์โลก RoboCup จำนวน 5 ทีม เข้าเป็นทีมชาติชุดเดียวเพื่อเข้าร่วมงานนี้ อย่างไรก็ตาม แหล่งข้อมูลที่มีไม่ได้เปิดเผยรายชื่อประเทศทั้ง 16 ประเทศอย่างครบถ้วน ดังนั้นประเทศที่ระบุข้างต้นจึงเป็นเพียงตัวอย่าง ไม่ใช่รายชื่อทั้งหมด

จีนคาดว่าจะมีสัดส่วนผู้เข้าร่วมมากที่สุด โดยมีรายงานหนึ่งระบุว่าจีนส่ง 641 ทีม และหุ่นยนต์ 1,975 ตัว ในนามบริษัท 157 แห่ง รวมถึงมหาวิทยาลัยและสถาบันวิจัยประมาณ 200 แห่ง ภาพรวมผู้เข้าแข่งขันในประเทศจีนจึงครอบคลุมทั้งบริษัทเทคโนโลยี มหาวิทยาลัย และหน่วยงานวิจัย

จาก 280 ทีม สู่ 666 ทีมในปีเดียว

การเติบโตที่เห็นชัดที่สุดคือจำนวนทีม จาก 280 ทีมในครั้งแรก เพิ่มเป็น 666 ทีมในปี 2026 หรือเพิ่มขึ้น 138%

จำนวนหุ่นยนต์ที่ลงทะเบียนอยู่ที่ 2,056 ตัว หลายรายงานอธิบายว่าเพิ่มขึ้นประมาณ 4 เท่าจากปีแรก แต่มีรายงานอีกแหล่งให้ตัวเลขการเติบโตแตกต่างออกไป ข้อสรุปที่ระมัดระวังที่สุดคือ เวทีนี้ขยายตัวอย่างรวดเร็ว ขณะที่ยังไม่ควรยึดตัวคูณเดียวเป็นตัวเลขเปรียบเทียบที่แน่นอน

ขนาดของโปรแกรมก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน จากประกาศระยะแรกที่ระบุว่ามีมากกว่า 30 รายการ สู่โปรแกรมสุดท้ายที่เผยแพร่จำนวน 51 รายการ และ 1,301 เซสชันการแข่งขัน

รายการใหม่ทดสอบขีดจำกัดทางกายภาพ

ปีนี้เพิ่มการแข่งขัน กระโดดไกล ยกน้ำหนัก ชักเย่อ และเทเบิลเทนนิส เพื่อทดสอบมากกว่าความสามารถในการเดินหรือวิ่ง โดยมุ่งวัดการทรงตัว การควบคุมแรง การประสานงาน โครงสร้างตัวหุ่นยนต์ และชิ้นส่วนสำคัญต่าง ๆ

นอกจากนี้ยังมีฟุตบอล การต่อสู้ การเต้น และกรีฑา การแข่งขันเหล่านี้จึงทำหน้าที่เป็นทั้งเวทีสาธารณะและสนามทดสอบทางวิศวกรรมที่ทำซ้ำได้ ทุกระยะทางที่กระโดดเพิ่มขึ้นหรือทุกน้ำหนักที่ยกได้มากขึ้น ล้วนสะท้อนการพัฒนามอเตอร์ข้อต่อ ชุดทดรอบ ข้อต่อ ระบบควบคุม และกระบวนการผลิตที่แม่นยำขึ้น

หุ่นยนต์ต้องทำงานในสถานการณ์ใกล้ชีวิตจริง

จุดเปลี่ยนสำคัญของการแข่งขันปีนี้คือการเพิ่มน้ำหนักให้กับ การแข่งขันแบบจำลองสถานการณ์ หุ่นยนต์ไม่ได้ถูกทดสอบเฉพาะในสนามกีฬา แต่ต้องรับมือกับสภาพแวดล้อมที่ใกล้เคียงการทำงานจริง เช่น

• โรงงานและพื้นที่อุตสาหกรรม
• โรงแรมและบ้านพักอาศัย
• ศูนย์โลจิสติกส์
• ภารกิจกู้ภัยฉุกเฉิน
• ห้องสมุด
• ร้านค้าสภาพแวดล้อมสำนักงาน และสถานีชาร์จยานยนต์

ภารกิจที่รายงานระบุมีตั้งแต่การประกอบชิ้นส่วนในโรงงาน งานดูแลความเรียบร้อย การตอบสนองเหตุฉุกเฉิน ไปจนถึงการคัดแยกหนังสือในห้องสมุด

หนึ่งในบททดสอบมือกลที่มีความละเอียดสูง ให้หุ่นยนต์ประกอบเครื่องมือ ชั่งผง เรียงบล็อก ตอกตะปู เปิดขวด แกะกล่อง หยิบสิ่งของด้วยแหนบ และเชื่อมต่อสายเคเบิล

ภารกิจเหล่านี้มุ่งวัดทักษะช่วง “เมตรสุดท้าย” หรือความสามารถในการเปลี่ยนจากการมองเห็นและจดจำวัตถุ ไปสู่การหยิบจับและใช้งานได้อย่างถูกต้องในสภาพแวดล้อมที่คาดเดาไม่ได้และออกแบบมาเพื่อมนุษย์

เป้าหมายคือเปลี่ยนสนามแข่งให้เป็นสนามทดสอบการใช้งานจริง

ฝ่ายจัดงานมองการแข่งขันนี้เป็นพื้นที่ทดสอบสำหรับแนวคิด ปัญญาประดิษฐ์ที่ทำงานผ่านร่างกาย หรือ embodied intelligence รวมถึงความสามารถด้านการควบคุมและหยิบจับอย่างละเอียด โดยคาดหวังว่ากติกาที่เข้มข้นขึ้น การแข่งขันที่ต้องพึ่งพาความเป็นอิสระของหุ่นยนต์มากขึ้น และทักษะการจัดการวัตถุที่แม่นยำ จะช่วยผลักดันผลงานจากห้องทดลองและสนามแข่งไปสู่ระบบอุตสาหกรรมและคำสั่งซื้อจากสถานที่ทำงานจริง

แต่เป้าหมายดังกล่าวยังเป็น ความคาดหวังของผู้จัดงาน ไม่ใช่หลักฐานว่าการใช้งานเชิงพาณิชย์ในวงกว้างเกิดขึ้นแล้ว การทำภารกิจสำเร็จภายใต้กติกาและสภาพแวดล้อมที่กำหนด ไม่ได้ยืนยันโดยอัตโนมัติว่าหุ่นยนต์พร้อมทำงานในภาคอุตสาหกรรมหรือบริการทั่วไปได้อย่างน่าเชื่อถือและคุ้มต้นทุน

สัญญาณสำคัญที่สุดจากการแข่งขันปี 2026 จึงไม่ใช่เพียงผลแพ้ชนะของรายการใดรายการหนึ่ง แต่คือการมาพร้อมกันของ จำนวนผู้เข้าร่วมที่เพิ่มขึ้น การทดสอบทางกายภาพที่ยากขึ้น และโจทย์การทำงานในสถานการณ์จริง ทั้งหมดนี้สะท้อนว่าเวทีแข่งขันหุ่นยนต์ฮิวแมนนอยด์กำลังขยับจากการวัดว่า “เดินได้หรือไม่” ไปสู่คำถามที่ใช้งานได้จริงกว่าเดิมว่า “ทำงานที่มีประโยชน์ได้แค่ไหน และทำได้โดยอัตโนมัติเพียงใด”