ผู้เสียชีวิตรายล่าสุด 2 นายเสียชีวิตจากการโจมตีด้วยขีปนาวุธของอิหร่านต่อฐานทัพสหรัฐฯ ในจอร์แดนระหว่างวันที่ 16–17 กรกฎาคม ส่วนอีก 1 นายเสียชีวิตในอิรักระหว่างปฏิบัติการทำลายวัตถุระเบิดที่ยังไม่ทำงานจากโดรนโจมตีของอิหร่านที่ตกลงมา

อย่างไรก็ตาม แหล่งข้อมูลบางแห่ง เช่น Wikipedia แสดงตัวเลขผู้เสียชีวิตของสหรัฐฯ ที่ 19–20 ราย โดยอาจนับรวมผู้รับเหมาหรือบุคลากรบางประเภทด้วย ดังนั้น หากยึดตามตัวเลขทางการของกระทรวงกลาโหมสหรัฐฯ ณ วันที่ 20 กรกฎาคม ตัวเลขที่ใช้อ้างอิงคือ 17 นาย

ข้อตกลงหยุดยิงที่ปากีสถานเป็นคนกลางล่มลง

ความพยายามทางการทูตไม่สามารถหยุดการสู้รบได้ในระยะยาว โดยมีพัฒนาการสำคัญดังนี้

• สหรัฐฯ และอิหร่านตกลงหยุดยิงเป็นเวลา 2 สัปดาห์เมื่อวันที่ 8 เมษายน 2026 โดยมีปากีสถานเป็นคนกลาง
• ต่อมาทั้งสองฝ่ายลงนามใน “บันทึกความเข้าใจอิสลามาบัด” หรือ Islamabad Memorandum of Understanding (MoU) แบบทางไกลเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน ข้อตกลงดังกล่าวมีเป้าหมายเป็นกรอบเวลา 60 วันเพื่อเดินหน้าไปสู่สันติภาพถาวร
• การหยุดยิงดำเนินไปได้เกือบ 3 สัปดาห์ ก่อนพังลงในช่วงต้นเดือนกรกฎาคมและนำไปสู่การโจมตีตอบโต้ระลอกใหม่
• วันที่ 8 กรกฎาคม ประธานาธิบดีโดนัลด์ ทรัมป์ประกาศว่าการหยุดยิง “สิ้นสุดลงแล้ว”

ใครกันแน่ที่บอกว่าข้อตกลง “ไร้ค่า”

ประเด็นนี้ควรปรับถ้อยคำให้แม่นยำ เพราะอยาตอลเลาะห์ อาลี คาเมเนอี ผู้นำสูงสุดคนเดิมของอิหร่าน เสียชีวิตจากการโจมตีในวันแรกของสงคราม คือวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2026

ผู้ที่ออกแถลงการณ์โจมตีข้อตกลงฉบับนี้คือ โมจตาบา คาเมเนอี ผู้นำสูงสุดคนใหม่ เมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม เขากล่าวหาสหรัฐฯ ว่าละเมิดบันทึกความเข้าใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า และระบุว่าลายเซ็นของประธานาธิบดีทรัมป์ “ไร้ค่าและไม่ชอบด้วยกฎหมายโดยสิ้นเชิง” ดังนั้น ไม่ใช่ผู้นำสูงสุดคนเดิม แต่เป็นผู้นำคนใหม่ที่ปฏิเสธกรอบข้อตกลงดังกล่าว

อิหร่านโจมตีฐานทัพสหรัฐฯ ในประเทศอ่าว

หลักฐานที่มีอยู่สนับสนุนว่าอิหร่านยิงขีปนาวุธและส่งโดรนโจมตีโครงสร้างพื้นฐานทางทหารของสหรัฐฯ ในคูเวต บาห์เรน จอร์แดน และกาตาร์หลายระลอก ได้แก่

• ระหว่างวันที่ 8–9 กรกฎาคม อิหร่านโจมตีเป้าหมายในคูเวตและบาห์เรน เพื่อตอบโต้การโจมตีของสหรัฐฯ ใกล้ช่องแคบฮอร์มุซ
• วันที่ 16 กรกฎาคม อิหร่านโจมตีฐานทัพสหรัฐฯ ในคูเวต บาห์เรน และจอร์แดน โดยอ้างว่าเป้าหมายรวมถึงระบบป้องกันภัยทางอากาศ คลังเชื้อเพลิง และสถานีเรดาร์
• ในจอร์แดน ระบบป้องกันภัยทางอากาศสามารถสกัดขีปนาวุธจากอิหร่านได้ 8 ลูก ขณะที่ไซเรนเตือนภัยดังขึ้นในหลายพื้นที่ รวมถึงบริเวณใกล้อากาบา หลังวัตถุโจมตีเคลื่อนผ่านน่านฟ้าจอร์แดน

แม้รายงานจำนวนมากระบุว่าเป้าหมายหลักคือฐานทัพหรือทรัพย์สินทางทหารของสหรัฐฯ แต่การโจมตีทำให้ประเทศเจ้าบ้านต้องรับความเสี่ยงด้านความมั่นคงโดยตรง และเพิ่มโอกาสที่สงครามจะขยายวงกว้างขึ้น

สงครามขยายไปยังประเทศเพื่อนบ้านหลายแห่ง

ความขัดแย้งไม่ได้จำกัดอยู่เพียงพื้นที่สหรัฐฯ–อิหร่านอีกต่อไป โดยคูเวต บาห์เรน จอร์แดน กาตาร์ และอิรักถูกดึงเข้าไปเป็นพื้นที่ปะทะหรือเขตโจมตี

เมื่อวันที่ 19–20 กรกฎาคม กองกำลังสหรัฐฯ ดำเนินการโจมตีอิหร่านต่อเนื่องเป็นคืนที่ 9 ขณะเดียวกัน ทหารสหรัฐฯ เสียชีวิตจากเหตุการณ์ในจอร์แดนและอิรักแล้ว ทำให้ความกังวลเรื่องสงครามระดับภูมิภาคเพิ่มสูงขึ้น ในช่วงที่ความขัดแย้งกำลังเข้าสู่เดือนที่ 5 แต่ยังไม่มีสัญญาณลดความตึงเครียดอย่างชัดเจน

ช่องแคบฮอร์มุซ: เส้นทางพลังงานโลกที่เกือบหยุดนิ่ง

ช่องแคบฮอร์มุซเป็นเส้นทางเดินเรือแคบระหว่างอิหร่านกับโอมาน เชื่อมอ่าวเปอร์เซียกับอ่าวโอมานและทะเลอาหรับ เส้นทางนี้มีความสำคัญต่อเศรษฐกิจโลก เพราะโดยปกติมีน้ำมันและก๊าซธรรมชาติเหลว หรือ LNG ราว 20% ของการขนส่งทั่วโลกผ่านพื้นที่ดังกล่าว

ผลกระทบจากสงครามมีความรุนแรงและต่อเนื่อง ดังนี้

• ในช่วงแรกของสงคราม มีเรือมากถึง 1,500 ลำติดค้าง หลังอิหร่านเข้าควบคุมการจราจรทางน้ำในช่องแคบได้ในทางปฏิบัติ
• หลังการหยุดยิงในเดือนมิถุนายนสิ้นสุดลง จำนวนเรือที่ผ่านช่องแคลดลงเหลือเพียง 22 ลำต่อวัน เทียบกับมากกว่า 130 ลำต่อวันก่อนเกิดสงคราม
• ภายในวันที่ 10 กรกฎาคม การเดินเรือแทบหยุดชะงัก โดยไม่มีเรือขนาดใหญ่ลำใดผ่านเส้นทางที่ประสานงานโดยสหรัฐฯ พร้อมเปิดระบบระบุตำแหน่งเรือ
• ลูกเรือราว 6,000 คนติดค้างอยู่บนเรือหลายร้อยลำ

การหยุดชะงักดังกล่าวทำให้ตลาดพลังงานเผชิญแรงกดดันอย่างหนัก และผลักดันราคาน้ำมันขึ้นสู่ระดับสูงเป็นประวัติการณ์ตามรายงานที่อ้างถึง หากเส้นทางดังกล่าวยังไม่ปลอดภัย ความเสี่ยงจะไม่ได้จำกัดอยู่แค่ประเทศในอ่าว แต่ยังอาจกระทบห่วงโซ่อุปทานและต้นทุนพลังงานทั่วโลก

คำเตือนจากองค์การทางทะเลระหว่างประเทศ: อาจเกิดผลลัพธ์ “หายนะ”

อาร์เซนิโอ โดมิงเกซ เลขาธิการองค์การทางทะเลระหว่างประเทศ หรือ IMO ซึ่งเป็นหน่วยงานด้านการเดินเรือภายใต้ระบบสหประชาชาติ เตือนถึงผลกระทบด้านมนุษยธรรมและเศรษฐกิจที่อาจ “หายนะ” พร้อมระบุว่าการหยุดชะงักของการเดินเรือในช่องแคบฮอร์มุซเป็นการหยุดชะงักของอุปทานครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์

องค์การสหประชาชาติได้อพยพบุคลากรบางส่วน แต่แผนการอพยพต้องหยุดลงหลังเกิดการโจมตีเรือสินค้าอีกครั้งเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน สถานการณ์ดังกล่าวทำให้ประเทศรอบอ่าวยกระดับการเฝ้าระวังและเตรียมรับมือการโจมตีเพิ่มเติม

สรุปผลตรวจสอบ

ข้อกล่าวหาหลักเกี่ยวกับสงครามครั้งนี้มีหลักฐานรองรับในระดับหนึ่ง ได้แก่ ยอดทหารสหรัฐฯ เสียชีวิต 17 นาย การล่มสลายของข้อตกลงหยุดยิง การโจมตีฐานทัพสหรัฐฯ ในประเทศอ่าว และการหยุดชะงักของการเดินเรือในช่องแคบฮอร์มุซ

แต่รายละเอียดบางส่วนควรใช้ด้วยความระมัดระวัง โดยเฉพาะการระบุว่า “อาลี คาเมเนอีประกาศว่าข้อตกลงไร้ค่า” เพราะแถลงการณ์ดังกล่าวมาจากโมจตาบา คาเมเนอี ผู้นำสูงสุดคนใหม่ของอิหร่าน ไม่ใช่อาลี คาเมเนอี รวมถึงตัวเลขผู้เสียชีวิตของสหรัฐฯ ที่อาจแตกต่างกันเมื่อบางแหล่งนับรวมผู้รับเหมาหรือบุคลากรที่ไม่อยู่ในตัวเลขทางการของกระทรวงกลาโหม

ผู้เสียชีวิตรายล่าสุด 2 นายเสียชีวิตจากการโจมตีด้วยขีปนาวุธของอิหร่านต่อฐานทัพสหรัฐฯ ในจอร์แดนระหว่างวันที่ 16–17 กรกฎาคม ส่วนอีก 1 นายเสียชีวิตในอิรักระหว่างปฏิบัติการทำลายวัตถุระเบิดที่ยังไม่ทำงานจากโดรนโจมตีของอิหร่านที่ตกลงมา

อย่างไรก็ตาม แหล่งข้อมูลบางแห่ง เช่น Wikipedia แสดงตัวเลขผู้เสียชีวิตของสหรัฐฯ ที่ 19–20 ราย โดยอาจนับรวมผู้รับเหมาหรือบุคลากรบางประเภทด้วย ดังนั้น หากยึดตามตัวเลขทางการของกระทรวงกลาโหมสหรัฐฯ ณ วันที่ 20 กรกฎาคม ตัวเลขที่ใช้อ้างอิงคือ 17 นาย

ข้อตกลงหยุดยิงที่ปากีสถานเป็นคนกลางล่มลง

ความพยายามทางการทูตไม่สามารถหยุดการสู้รบได้ในระยะยาว โดยมีพัฒนาการสำคัญดังนี้

• สหรัฐฯ และอิหร่านตกลงหยุดยิงเป็นเวลา 2 สัปดาห์เมื่อวันที่ 8 เมษายน 2026 โดยมีปากีสถานเป็นคนกลาง
• ต่อมาทั้งสองฝ่ายลงนามใน “บันทึกความเข้าใจอิสลามาบัด” หรือ Islamabad Memorandum of Understanding (MoU) แบบทางไกลเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน ข้อตกลงดังกล่าวมีเป้าหมายเป็นกรอบเวลา 60 วันเพื่อเดินหน้าไปสู่สันติภาพถาวร
• การหยุดยิงดำเนินไปได้เกือบ 3 สัปดาห์ ก่อนพังลงในช่วงต้นเดือนกรกฎาคมและนำไปสู่การโจมตีตอบโต้ระลอกใหม่
• วันที่ 8 กรกฎาคม ประธานาธิบดีโดนัลด์ ทรัมป์ประกาศว่าการหยุดยิง “สิ้นสุดลงแล้ว”

ใครกันแน่ที่บอกว่าข้อตกลง “ไร้ค่า”

ประเด็นนี้ควรปรับถ้อยคำให้แม่นยำ เพราะอยาตอลเลาะห์ อาลี คาเมเนอี ผู้นำสูงสุดคนเดิมของอิหร่าน เสียชีวิตจากการโจมตีในวันแรกของสงคราม คือวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2026

ผู้ที่ออกแถลงการณ์โจมตีข้อตกลงฉบับนี้คือ โมจตาบา คาเมเนอี ผู้นำสูงสุดคนใหม่ เมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม เขากล่าวหาสหรัฐฯ ว่าละเมิดบันทึกความเข้าใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า และระบุว่าลายเซ็นของประธานาธิบดีทรัมป์ “ไร้ค่าและไม่ชอบด้วยกฎหมายโดยสิ้นเชิง” ดังนั้น ไม่ใช่ผู้นำสูงสุดคนเดิม แต่เป็นผู้นำคนใหม่ที่ปฏิเสธกรอบข้อตกลงดังกล่าว

อิหร่านโจมตีฐานทัพสหรัฐฯ ในประเทศอ่าว

หลักฐานที่มีอยู่สนับสนุนว่าอิหร่านยิงขีปนาวุธและส่งโดรนโจมตีโครงสร้างพื้นฐานทางทหารของสหรัฐฯ ในคูเวต บาห์เรน จอร์แดน และกาตาร์หลายระลอก ได้แก่

• ระหว่างวันที่ 8–9 กรกฎาคม อิหร่านโจมตีเป้าหมายในคูเวตและบาห์เรน เพื่อตอบโต้การโจมตีของสหรัฐฯ ใกล้ช่องแคบฮอร์มุซ
• วันที่ 16 กรกฎาคม อิหร่านโจมตีฐานทัพสหรัฐฯ ในคูเวต บาห์เรน และจอร์แดน โดยอ้างว่าเป้าหมายรวมถึงระบบป้องกันภัยทางอากาศ คลังเชื้อเพลิง และสถานีเรดาร์
• ในจอร์แดน ระบบป้องกันภัยทางอากาศสามารถสกัดขีปนาวุธจากอิหร่านได้ 8 ลูก ขณะที่ไซเรนเตือนภัยดังขึ้นในหลายพื้นที่ รวมถึงบริเวณใกล้อากาบา หลังวัตถุโจมตีเคลื่อนผ่านน่านฟ้าจอร์แดน

แม้รายงานจำนวนมากระบุว่าเป้าหมายหลักคือฐานทัพหรือทรัพย์สินทางทหารของสหรัฐฯ แต่การโจมตีทำให้ประเทศเจ้าบ้านต้องรับความเสี่ยงด้านความมั่นคงโดยตรง และเพิ่มโอกาสที่สงครามจะขยายวงกว้างขึ้น

สงครามขยายไปยังประเทศเพื่อนบ้านหลายแห่ง

ความขัดแย้งไม่ได้จำกัดอยู่เพียงพื้นที่สหรัฐฯ–อิหร่านอีกต่อไป โดยคูเวต บาห์เรน จอร์แดน กาตาร์ และอิรักถูกดึงเข้าไปเป็นพื้นที่ปะทะหรือเขตโจมตี

เมื่อวันที่ 19–20 กรกฎาคม กองกำลังสหรัฐฯ ดำเนินการโจมตีอิหร่านต่อเนื่องเป็นคืนที่ 9 ขณะเดียวกัน ทหารสหรัฐฯ เสียชีวิตจากเหตุการณ์ในจอร์แดนและอิรักแล้ว ทำให้ความกังวลเรื่องสงครามระดับภูมิภาคเพิ่มสูงขึ้น ในช่วงที่ความขัดแย้งกำลังเข้าสู่เดือนที่ 5 แต่ยังไม่มีสัญญาณลดความตึงเครียดอย่างชัดเจน

ช่องแคบฮอร์มุซ: เส้นทางพลังงานโลกที่เกือบหยุดนิ่ง

ช่องแคบฮอร์มุซเป็นเส้นทางเดินเรือแคบระหว่างอิหร่านกับโอมาน เชื่อมอ่าวเปอร์เซียกับอ่าวโอมานและทะเลอาหรับ เส้นทางนี้มีความสำคัญต่อเศรษฐกิจโลก เพราะโดยปกติมีน้ำมันและก๊าซธรรมชาติเหลว หรือ LNG ราว 20% ของการขนส่งทั่วโลกผ่านพื้นที่ดังกล่าว

ผลกระทบจากสงครามมีความรุนแรงและต่อเนื่อง ดังนี้

• ในช่วงแรกของสงคราม มีเรือมากถึง 1,500 ลำติดค้าง หลังอิหร่านเข้าควบคุมการจราจรทางน้ำในช่องแคบได้ในทางปฏิบัติ
• หลังการหยุดยิงในเดือนมิถุนายนสิ้นสุดลง จำนวนเรือที่ผ่านช่องแคลดลงเหลือเพียง 22 ลำต่อวัน เทียบกับมากกว่า 130 ลำต่อวันก่อนเกิดสงคราม
• ภายในวันที่ 10 กรกฎาคม การเดินเรือแทบหยุดชะงัก โดยไม่มีเรือขนาดใหญ่ลำใดผ่านเส้นทางที่ประสานงานโดยสหรัฐฯ พร้อมเปิดระบบระบุตำแหน่งเรือ
• ลูกเรือราว 6,000 คนติดค้างอยู่บนเรือหลายร้อยลำ

การหยุดชะงักดังกล่าวทำให้ตลาดพลังงานเผชิญแรงกดดันอย่างหนัก และผลักดันราคาน้ำมันขึ้นสู่ระดับสูงเป็นประวัติการณ์ตามรายงานที่อ้างถึง หากเส้นทางดังกล่าวยังไม่ปลอดภัย ความเสี่ยงจะไม่ได้จำกัดอยู่แค่ประเทศในอ่าว แต่ยังอาจกระทบห่วงโซ่อุปทานและต้นทุนพลังงานทั่วโลก

คำเตือนจากองค์การทางทะเลระหว่างประเทศ: อาจเกิดผลลัพธ์ “หายนะ”

อาร์เซนิโอ โดมิงเกซ เลขาธิการองค์การทางทะเลระหว่างประเทศ หรือ IMO ซึ่งเป็นหน่วยงานด้านการเดินเรือภายใต้ระบบสหประชาชาติ เตือนถึงผลกระทบด้านมนุษยธรรมและเศรษฐกิจที่อาจ “หายนะ” พร้อมระบุว่าการหยุดชะงักของการเดินเรือในช่องแคบฮอร์มุซเป็นการหยุดชะงักของอุปทานครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์

องค์การสหประชาชาติได้อพยพบุคลากรบางส่วน แต่แผนการอพยพต้องหยุดลงหลังเกิดการโจมตีเรือสินค้าอีกครั้งเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน สถานการณ์ดังกล่าวทำให้ประเทศรอบอ่าวยกระดับการเฝ้าระวังและเตรียมรับมือการโจมตีเพิ่มเติม

สรุปผลตรวจสอบ

ข้อกล่าวหาหลักเกี่ยวกับสงครามครั้งนี้มีหลักฐานรองรับในระดับหนึ่ง ได้แก่ ยอดทหารสหรัฐฯ เสียชีวิต 17 นาย การล่มสลายของข้อตกลงหยุดยิง การโจมตีฐานทัพสหรัฐฯ ในประเทศอ่าว และการหยุดชะงักของการเดินเรือในช่องแคบฮอร์มุซ

แต่รายละเอียดบางส่วนควรใช้ด้วยความระมัดระวัง โดยเฉพาะการระบุว่า “อาลี คาเมเนอีประกาศว่าข้อตกลงไร้ค่า” เพราะแถลงการณ์ดังกล่าวมาจากโมจตาบา คาเมเนอี ผู้นำสูงสุดคนใหม่ของอิหร่าน ไม่ใช่อาลี คาเมเนอี รวมถึงตัวเลขผู้เสียชีวิตของสหรัฐฯ ที่อาจแตกต่างกันเมื่อบางแหล่งนับรวมผู้รับเหมาหรือบุคลากรที่ไม่อยู่ในตัวเลขทางการของกระทรวงกลาโหม