ผลลัพธ์สำคัญจากคณะกรรมการเทคนิค

วาระการประชุมมุ่งเน้นไปที่การวางรากฐานด้านสถาบันและกระบวนการดำเนินงาน โดยไม่มีการประกาศตัดสินใจเรื่องโควตาการผลิตใหม่แต่อย่างใด:

• การเตรียมแผนงาน: นายไฮธาม อัล-ไกส์ เลขาธิการ OPEC ระบุว่าจุดสนใจในตอนนี้คือการเตรียมแผนงานของ CoC ซึ่งจะรวมถึงรายละเอียดกิจกรรม โปรแกรม และตารางการประชุม โดยเป้าหมายคือให้แล้วเสร็จและได้รับการอนุมัติจากรัฐมนตรีในเดือนธันวาคม 2569
• การนำเสนอของสำนักเลขาธิการและการเลือกประธาน: มีการนำเสนอโดยสำนักเลขาธิการ OPEC+ และมีการเลือกประธานคณะกรรมการเทคนิค
• กรอบเชิงกลยุทธ์: การประชุมครั้งนี้ถูกอธิบายว่าเป็น "ก้าวสำคัญ" ในความร่วมมือด้านพลังงานภายใต้กรอบของกฎบัตรความร่วมมือ

บรรทัดล่าง: การประชุมครั้งนี้เป็นก้าวสำคัญสำหรับธรรมาภิบาล OPEC+ ในระยะยาว ไม่ใช่เหตุการณ์ที่ส่งผลกระทบต่อตลาด

การปรับลดคาดการณ์ความต้องการน้ำมันของ OPEC ในเดือนกรกฎาคม 2569: การปรับลดครั้งที่สามติดต่อกัน

ก่อนการประชุมที่บากูเพียงสองวัน ในวันที่ 13 กรกฎาคม 2569 OPEC เผยแพร่รายงานตลาดน้ำมันประจำเดือนกรกฎาคม (MOMR) ซึ่งสร้างบรรยากาศที่มืดหม่นสำหรับการหารือ

ตัวเลขสำคัญ

• การเติบโตของความต้องการปี 2569: OPEC ปรับลดคาดการณ์การเติบโตของความต้องการน้ำมันโลกปี 2569 ลงเหลือประมาณ 800,000 บาร์เรลต่อวัน (bpd) (ตัวเลขจากแหล่งข้อมูลต่างๆ อยู่ระหว่าง 780,000 ถึง 800,000 bpd) นับเป็น การปรับลดครั้งที่สามติดต่อกัน
• ความต้องการรวม: ขณะนี้คาดว่าความต้องการน้ำมันโลกในปี 2569 จะอยู่ที่ประมาณ 105.94 ล้าน bpd ลดลงจาก 106.13 ล้าน bpd ที่คาดการณ์ไว้ในเดือนก่อนหน้า
• แนวโน้มปี 2570: OPEC ปรับเพิ่มคาดการณ์ครั้งแรกสำหรับปี 2570 โดยคาดการณ์การเติบโตของความต้องการประมาณ 1.9 ล้าน bpd เมื่อเทียบเป็นรายปี ซึ่งเป็นการปรับเพิ่มขึ้นประมาณ 200,000 bpd จากคาดการณ์เดือนมิถุนายน
• การเติบโตทางเศรษฐกิจ: OPEC คงคาดการณ์การเติบโตทางเศรษฐกิจโลกปี 2569 ไว้ที่ 3.1% และคาดการณ์ปี 2570 ไว้ที่ 3.2%

บริบทของการปรับลด

ลำดับการปรับลดแสดงให้เห็นถึงแนวโน้มที่แย่ลง: รายงานเดือนมิถุนายนได้ปรับลดคาดการณ์ปี 2569 ลงเหลือ 970,000 bpd จากเดิม 1.17 ล้าน bpd จากนั้นรายงานเดือนกรกฎาคมก็ปรับลดเพิ่มเติมอีก การปรับลดดังกล่าวสะท้อนถึงความต้องการที่อ่อนแออย่างต่อเนื่อง ซึ่งเป็นผลพวงจากความขัดแย้งในอิหร่าน สำนักงานพลังงานระหว่างประเทศ (IEA) มีมุมมองที่คาดการณ์ในแง่ลบมากกว่า โดยคาดว่าความต้องการจะลดลงในปี 2569

การตัดสินใจด้านการผลิตของสมาชิก OPEC+ 7 รายสำคัญ: การปรับเพิ่มเชิงสัญลักษณ์

"สมาชิก OPEC+ 7 รายสำคัญ" ซึ่งได้แก่ ซาอุดีอาระเบีย รัสเซีย อิรัก คูเวต คาซัคสถาน แอลจีเรีย และโอมาน ได้ดำเนินการปรับการผลิตหลายครั้งตั้งแต่ปลายปี 2568 สิ่งสำคัญคือ การประชุมคณะกรรมการเทคนิคที่บากูไม่ได้ทำการตัดสินใจด้านการผลิต การตัดสินใจดังกล่าวจะกระทำในการประชุมระดับรัฐมนตรี

การตัดสินใจของกลุ่ม

• การหยุดชั่วคราวในต้นปี 2569: ตลอดไตรมาสแรกของปี 2569 กลุ่มได้ หยุดการเพิ่มการผลิต เพื่อรองรับตลาดท่ามกลางวิกฤตช่องแคบฮอร์มุซ
• การคลายการผลิตแบบค่อยเป็นค่อยไป (พฤษภาคม-กรกฎาคม 2569): เริ่มตั้งแต่เดือนพฤษภาคม กลุ่มประเทศทั้ง 7 ตกลงที่จะ เพิ่มการผลิตเล็กน้อยเดือนละ 188,000 bpd โดยการเพิ่มในเดือนกรกฎาคมถือเป็นการปรับขึ้นครั้งที่สี่ในรอบสี่เดือน
• ลักษณะเชิงสัญลักษณ์: เนื่องจากการปิดช่องแคบฮอร์มุซทำให้สมาชิกหลายราย (อิรัก คูเวต และอื่นๆ) ไม่สามารถส่งออกเพิ่มขึ้นได้จริง การปรับเพิ่มโควตาจึงถูกอธิบายอย่างกว้างขวางว่าเป็น สัญลักษณ์เป็นส่วนใหญ่ — กำลังการผลิตจริงไม่สามารถเพิ่มขึ้นให้ถึงเป้าหมายใหม่ได้
• การกลับลำนโยบายที่ยังไม่ได้รับการยืนยัน: แหล่งข่าวบางแห่งรายงานถึง การกลับลำนโยบาย ที่ตกลงกันเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม 2569 โดยกลุ่มประเทศทั้ง 7 ตัดสินใจ ลดการผลิตลง 188,000 bpd เริ่มตั้งแต่เดือนสิงหาคม 2569 โดยเปลี่ยนจากการเพิ่มแบบค่อยเป็นค่อยไปกลับมาเป็นการลดอีกครั้งเพื่อตอบสนองต่อราคาที่ร่วงลง อย่างไรก็ตาม รายงานนี้มาจากแหล่งข่าวรองจำนวนจำกัด และยังไม่ได้รับการยืนยันจากสำนักข่าวหลักอย่าง Reuters หรือ Bloomberg

ฉากหลังของตลาดที่ปั่นป่วน: วิกฤตช่องแคบฮอร์มุซ

การประชุมที่บากูเกิดขึ้นท่ามกลางสภาวะตลาดน้ำมันที่ปั่นป่วนที่สุดในรอบหลายทศวรรษ ซึ่งเกิดจาก วิกฤตช่องแคบฮอร์มุซปี 2569

การปิดและผลที่ตามมา

• ช่องแคบฮอร์มุซ ถูกปิดอย่างมีประสิทธิภาพตั้งแต่วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2569 เมื่อความขัดแย้งระหว่างสหรัฐฯ และอิหร่านเริ่มต้นขึ้น ส่งผลให้จุดคอขวดด้านการขนส่งน้ำมันที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งของโลกถูกปิดกั้น
• เมื่อวันที่ 18 มิถุนายน 2569 สหรัฐฯ และอิหร่านได้ลงนามใน บันทึกความเข้าใจ (MOU) เพื่อยุติความขัดแย้งและเปิดช่องแคบอีกครั้ง การเดินเรือเริ่มกลับเข้าสู่ภาวะปกติ แต่ปริมาณเรือยังคงต่ำกว่าระดับก่อนเกิดความขัดแย้งอย่างมากจนถึงต้นเดือนกรกฎาคม
• การปิดดังกล่าวถูกอธิบายว่าเป็น "ภาวะช็อกด้านอุปทานน้ำมันครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์" โดยราคาพุ่งสูงขึ้นในช่วงวิกฤตเริ่มแรก และเกิดการขาดแคลนทั่วทั้งเอเชีย

ราคาน้ำมันดิบที่ร่วงลง

• น้ำมันดิบเบรนท์ ร่วงลงอย่างรุนแรงหลังจากข้อตกลงชั่วคราวเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน โดยลดลงกลับมาอยู่ที่ ระดับก่อนสงครามประมาณ 70-75 ดอลลาร์สหรัฐฯ/บาร์เรล ภายในปลายเดือนมิถุนายน
• เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน น้ำมันดิบ WTI ปิดต่ำกว่า 70 ดอลลาร์สหรัฐฯ/บาร์เรล เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ก่อนเกิดความขัดแย้ง
• น้ำมันดิบตะวันออกกลางจำนวนมหาศาลที่ติดค้างเริ่มทะลักเข้าสู่ตลาดโลกหลังการเปิดช่องแคบอีกครั้ง สร้างสิ่งที่ Reuters เรียกว่า "การปรับสมดุลที่โกลาหล" ซึ่งอาจต้องใช้เวลาหลายเดือนกว่าจะสงบลง
• นักวิเคราะห์จาก Citi คาดการณ์ว่าราคาเบรนท์อาจลดลงเหลือ 60 ดอลลาร์สหรัฐฯ/บาร์เรลภายในสิ้นปี เนื่องจากการหยุดชะงักของฮอร์มุซคลี่คลายลงและความต้องการที่อ่อนแอ
• EIA ตั้งข้อสังเกตว่า แม้ราคาเบรนท์จะเฉลี่ยอยู่ที่ประมาณ 105 ดอลลาร์สหรัฐฯ/บาร์เรลในเดือนมิถุนายนและกรกฎาคม (เนื่องจากข้อจำกัดด้านอุปทานที่ยังคงอยู่) แต่แนวโน้มราคาโดยรวมกำลังลดลง โดยราคาสปอตลดลงต่ำกว่า 70 ดอลลาร์สหรัฐฯ/บาร์เรลในวันที่ 1 กรกฎาคม

ความอ่อนแอด้านอุปสงค์

การปรับลดคาดการณ์การเติบโตของความต้องการสามครั้งติดต่อกันของ OPEC สะท้อนให้เห็นถึงความเสียหายทางเศรษฐกิจจากความขัดแย้ง การบริโภคในเอเชียที่อ่อนแอลง (โดยเฉพาะผู้ซื้อชาวจีนที่ยังคงหายไปจากตลาด) และผลกระทบในวงกว้างจากราคาที่สูงขึ้นในช่วงวิกฤตต่อการเติบโตทางเศรษฐกิจโลก

ตารางสรุป

บทสรุป: การประชุมที่บากูเป็นก้าวสำคัญด้านสถาบันสำหรับธรรมาภิบาล OPEC+ ในระยะยาว บริบทตลาดที่แท้จริงกลับมืดหม่น: OPEC เพิ่งปรับลดคาดการณ์การเติบโตของความต้องการเป็นเดือนที่สามติดต่อกัน, สมาชิก 7 รายสำคัญกำลังดิ้นรนเพื่อดำเนินการปรับเพิ่มโควตาเชิงสัญลักษณ์เนื่องจากการปิดฮอร์มุซ, ราคาน้ำมันดิบร่วงลงจากจุดสูงสุดในช่วงสงครามกลับสู่ระดับก่อนเกิดความขัดแย้ง และคลื่นอุปทานจากฮอร์มุซที่กลับมาอีกครั้งคุกคามราคาที่จะลดลงต่อไป

ผลลัพธ์สำคัญจากคณะกรรมการเทคนิค

วาระการประชุมมุ่งเน้นไปที่การวางรากฐานด้านสถาบันและกระบวนการดำเนินงาน โดยไม่มีการประกาศตัดสินใจเรื่องโควตาการผลิตใหม่แต่อย่างใด:

• การเตรียมแผนงาน: นายไฮธาม อัล-ไกส์ เลขาธิการ OPEC ระบุว่าจุดสนใจในตอนนี้คือการเตรียมแผนงานของ CoC ซึ่งจะรวมถึงรายละเอียดกิจกรรม โปรแกรม และตารางการประชุม โดยเป้าหมายคือให้แล้วเสร็จและได้รับการอนุมัติจากรัฐมนตรีในเดือนธันวาคม 2569
• การนำเสนอของสำนักเลขาธิการและการเลือกประธาน: มีการนำเสนอโดยสำนักเลขาธิการ OPEC+ และมีการเลือกประธานคณะกรรมการเทคนิค
• กรอบเชิงกลยุทธ์: การประชุมครั้งนี้ถูกอธิบายว่าเป็น "ก้าวสำคัญ" ในความร่วมมือด้านพลังงานภายใต้กรอบของกฎบัตรความร่วมมือ

บรรทัดล่าง: การประชุมครั้งนี้เป็นก้าวสำคัญสำหรับธรรมาภิบาล OPEC+ ในระยะยาว ไม่ใช่เหตุการณ์ที่ส่งผลกระทบต่อตลาด

การปรับลดคาดการณ์ความต้องการน้ำมันของ OPEC ในเดือนกรกฎาคม 2569: การปรับลดครั้งที่สามติดต่อกัน

ก่อนการประชุมที่บากูเพียงสองวัน ในวันที่ 13 กรกฎาคม 2569 OPEC เผยแพร่รายงานตลาดน้ำมันประจำเดือนกรกฎาคม (MOMR) ซึ่งสร้างบรรยากาศที่มืดหม่นสำหรับการหารือ

ตัวเลขสำคัญ

• การเติบโตของความต้องการปี 2569: OPEC ปรับลดคาดการณ์การเติบโตของความต้องการน้ำมันโลกปี 2569 ลงเหลือประมาณ 800,000 บาร์เรลต่อวัน (bpd) (ตัวเลขจากแหล่งข้อมูลต่างๆ อยู่ระหว่าง 780,000 ถึง 800,000 bpd) นับเป็น การปรับลดครั้งที่สามติดต่อกัน
• ความต้องการรวม: ขณะนี้คาดว่าความต้องการน้ำมันโลกในปี 2569 จะอยู่ที่ประมาณ 105.94 ล้าน bpd ลดลงจาก 106.13 ล้าน bpd ที่คาดการณ์ไว้ในเดือนก่อนหน้า
• แนวโน้มปี 2570: OPEC ปรับเพิ่มคาดการณ์ครั้งแรกสำหรับปี 2570 โดยคาดการณ์การเติบโตของความต้องการประมาณ 1.9 ล้าน bpd เมื่อเทียบเป็นรายปี ซึ่งเป็นการปรับเพิ่มขึ้นประมาณ 200,000 bpd จากคาดการณ์เดือนมิถุนายน
• การเติบโตทางเศรษฐกิจ: OPEC คงคาดการณ์การเติบโตทางเศรษฐกิจโลกปี 2569 ไว้ที่ 3.1% และคาดการณ์ปี 2570 ไว้ที่ 3.2%

บริบทของการปรับลด

ลำดับการปรับลดแสดงให้เห็นถึงแนวโน้มที่แย่ลง: รายงานเดือนมิถุนายนได้ปรับลดคาดการณ์ปี 2569 ลงเหลือ 970,000 bpd จากเดิม 1.17 ล้าน bpd จากนั้นรายงานเดือนกรกฎาคมก็ปรับลดเพิ่มเติมอีก การปรับลดดังกล่าวสะท้อนถึงความต้องการที่อ่อนแออย่างต่อเนื่อง ซึ่งเป็นผลพวงจากความขัดแย้งในอิหร่าน สำนักงานพลังงานระหว่างประเทศ (IEA) มีมุมมองที่คาดการณ์ในแง่ลบมากกว่า โดยคาดว่าความต้องการจะลดลงในปี 2569

การตัดสินใจด้านการผลิตของสมาชิก OPEC+ 7 รายสำคัญ: การปรับเพิ่มเชิงสัญลักษณ์

"สมาชิก OPEC+ 7 รายสำคัญ" ซึ่งได้แก่ ซาอุดีอาระเบีย รัสเซีย อิรัก คูเวต คาซัคสถาน แอลจีเรีย และโอมาน ได้ดำเนินการปรับการผลิตหลายครั้งตั้งแต่ปลายปี 2568 สิ่งสำคัญคือ การประชุมคณะกรรมการเทคนิคที่บากูไม่ได้ทำการตัดสินใจด้านการผลิต การตัดสินใจดังกล่าวจะกระทำในการประชุมระดับรัฐมนตรี

การตัดสินใจของกลุ่ม

• การหยุดชั่วคราวในต้นปี 2569: ตลอดไตรมาสแรกของปี 2569 กลุ่มได้ หยุดการเพิ่มการผลิต เพื่อรองรับตลาดท่ามกลางวิกฤตช่องแคบฮอร์มุซ
• การคลายการผลิตแบบค่อยเป็นค่อยไป (พฤษภาคม-กรกฎาคม 2569): เริ่มตั้งแต่เดือนพฤษภาคม กลุ่มประเทศทั้ง 7 ตกลงที่จะ เพิ่มการผลิตเล็กน้อยเดือนละ 188,000 bpd โดยการเพิ่มในเดือนกรกฎาคมถือเป็นการปรับขึ้นครั้งที่สี่ในรอบสี่เดือน
• ลักษณะเชิงสัญลักษณ์: เนื่องจากการปิดช่องแคบฮอร์มุซทำให้สมาชิกหลายราย (อิรัก คูเวต และอื่นๆ) ไม่สามารถส่งออกเพิ่มขึ้นได้จริง การปรับเพิ่มโควตาจึงถูกอธิบายอย่างกว้างขวางว่าเป็น สัญลักษณ์เป็นส่วนใหญ่ — กำลังการผลิตจริงไม่สามารถเพิ่มขึ้นให้ถึงเป้าหมายใหม่ได้
• การกลับลำนโยบายที่ยังไม่ได้รับการยืนยัน: แหล่งข่าวบางแห่งรายงานถึง การกลับลำนโยบาย ที่ตกลงกันเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม 2569 โดยกลุ่มประเทศทั้ง 7 ตัดสินใจ ลดการผลิตลง 188,000 bpd เริ่มตั้งแต่เดือนสิงหาคม 2569 โดยเปลี่ยนจากการเพิ่มแบบค่อยเป็นค่อยไปกลับมาเป็นการลดอีกครั้งเพื่อตอบสนองต่อราคาที่ร่วงลง อย่างไรก็ตาม รายงานนี้มาจากแหล่งข่าวรองจำนวนจำกัด และยังไม่ได้รับการยืนยันจากสำนักข่าวหลักอย่าง Reuters หรือ Bloomberg

ฉากหลังของตลาดที่ปั่นป่วน: วิกฤตช่องแคบฮอร์มุซ

การประชุมที่บากูเกิดขึ้นท่ามกลางสภาวะตลาดน้ำมันที่ปั่นป่วนที่สุดในรอบหลายทศวรรษ ซึ่งเกิดจาก วิกฤตช่องแคบฮอร์มุซปี 2569

การปิดและผลที่ตามมา

• ช่องแคบฮอร์มุซ ถูกปิดอย่างมีประสิทธิภาพตั้งแต่วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2569 เมื่อความขัดแย้งระหว่างสหรัฐฯ และอิหร่านเริ่มต้นขึ้น ส่งผลให้จุดคอขวดด้านการขนส่งน้ำมันที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งของโลกถูกปิดกั้น
• เมื่อวันที่ 18 มิถุนายน 2569 สหรัฐฯ และอิหร่านได้ลงนามใน บันทึกความเข้าใจ (MOU) เพื่อยุติความขัดแย้งและเปิดช่องแคบอีกครั้ง การเดินเรือเริ่มกลับเข้าสู่ภาวะปกติ แต่ปริมาณเรือยังคงต่ำกว่าระดับก่อนเกิดความขัดแย้งอย่างมากจนถึงต้นเดือนกรกฎาคม
• การปิดดังกล่าวถูกอธิบายว่าเป็น "ภาวะช็อกด้านอุปทานน้ำมันครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์" โดยราคาพุ่งสูงขึ้นในช่วงวิกฤตเริ่มแรก และเกิดการขาดแคลนทั่วทั้งเอเชีย

ราคาน้ำมันดิบที่ร่วงลง

• น้ำมันดิบเบรนท์ ร่วงลงอย่างรุนแรงหลังจากข้อตกลงชั่วคราวเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน โดยลดลงกลับมาอยู่ที่ ระดับก่อนสงครามประมาณ 70-75 ดอลลาร์สหรัฐฯ/บาร์เรล ภายในปลายเดือนมิถุนายน
• เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน น้ำมันดิบ WTI ปิดต่ำกว่า 70 ดอลลาร์สหรัฐฯ/บาร์เรล เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ก่อนเกิดความขัดแย้ง
• น้ำมันดิบตะวันออกกลางจำนวนมหาศาลที่ติดค้างเริ่มทะลักเข้าสู่ตลาดโลกหลังการเปิดช่องแคบอีกครั้ง สร้างสิ่งที่ Reuters เรียกว่า "การปรับสมดุลที่โกลาหล" ซึ่งอาจต้องใช้เวลาหลายเดือนกว่าจะสงบลง
• นักวิเคราะห์จาก Citi คาดการณ์ว่าราคาเบรนท์อาจลดลงเหลือ 60 ดอลลาร์สหรัฐฯ/บาร์เรลภายในสิ้นปี เนื่องจากการหยุดชะงักของฮอร์มุซคลี่คลายลงและความต้องการที่อ่อนแอ
• EIA ตั้งข้อสังเกตว่า แม้ราคาเบรนท์จะเฉลี่ยอยู่ที่ประมาณ 105 ดอลลาร์สหรัฐฯ/บาร์เรลในเดือนมิถุนายนและกรกฎาคม (เนื่องจากข้อจำกัดด้านอุปทานที่ยังคงอยู่) แต่แนวโน้มราคาโดยรวมกำลังลดลง โดยราคาสปอตลดลงต่ำกว่า 70 ดอลลาร์สหรัฐฯ/บาร์เรลในวันที่ 1 กรกฎาคม

ความอ่อนแอด้านอุปสงค์

การปรับลดคาดการณ์การเติบโตของความต้องการสามครั้งติดต่อกันของ OPEC สะท้อนให้เห็นถึงความเสียหายทางเศรษฐกิจจากความขัดแย้ง การบริโภคในเอเชียที่อ่อนแอลง (โดยเฉพาะผู้ซื้อชาวจีนที่ยังคงหายไปจากตลาด) และผลกระทบในวงกว้างจากราคาที่สูงขึ้นในช่วงวิกฤตต่อการเติบโตทางเศรษฐกิจโลก

ตารางสรุป

บทสรุป: การประชุมที่บากูเป็นก้าวสำคัญด้านสถาบันสำหรับธรรมาภิบาล OPEC+ ในระยะยาว บริบทตลาดที่แท้จริงกลับมืดหม่น: OPEC เพิ่งปรับลดคาดการณ์การเติบโตของความต้องการเป็นเดือนที่สามติดต่อกัน, สมาชิก 7 รายสำคัญกำลังดิ้นรนเพื่อดำเนินการปรับเพิ่มโควตาเชิงสัญลักษณ์เนื่องจากการปิดฮอร์มุซ, ราคาน้ำมันดิบร่วงลงจากจุดสูงสุดในช่วงสงครามกลับสู่ระดับก่อนเกิดความขัดแย้ง และคลื่นอุปทานจากฮอร์มุซที่กลับมาอีกครั้งคุกคามราคาที่จะลดลงต่อไป