DNA มีส่วนต่อบุคลิกภาพ แต่ไม่ใช่ “รหัสทำนายนิสัย” ของแต่ละคน

งานวิจัยขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่มีมาว่าด้วยพันธุกรรมของบุคลิกภาพ สรุปว่า บุคลิกภาพมีองค์ประกอบทางพันธุกรรมแบบ “พหุยีน” กล่าวคือ มีตัวแปร DNA จำนวนมากเกี่ยวข้อง แต่แต่ละตัวส่งผลเล็กมากจนไม่มีสิ่งที่เรียกว่า “ยีนของคนเก็บตัว” หรือ “ยีนของคนชอบเข้าสังคม” เพียงยีนเดียว 236

ทีมวิจัยรวบรวมข้อมูลจาก 46 กลุ่มตัวอย่าง ครอบคลุมผู้เข้าร่วมระหว่าง 611,037 ถึง 1.14 ล้านคน แล้วเปรียบเทียบข้อมูล DNA กับแบบสอบถามบุคลิกภาพ Big Five ซึ่งประกอบด้วย การชอบเข้าสังคม ความเป็นมิตร/เห็นอกเห็นใจ ความมีระเบียบวินัย ความโน้มเอียงต่ออารมณ์ลบ และการเปิดรับประสบการณ์ใหม่ 23

พบ 1,260 ตัวแปร แต่ผลของแต่ละตัวเล็กมาก

นักวิจัยระบุตัวแปรพันธุกรรมหลักที่สัมพันธ์กับลักษณะ Big Five ได้ 1,260 ตำแหน่ง ในจำนวนนี้ 824 ตำแหน่งไม่เคยมีรายงานความเชื่อมโยงกับบุคลิกภาพมาก่อน 23

ผลที่พบมีความสอดคล้องค่อนข้างกว้างขวางในกลุ่มตัวอย่างและวิธีวัดต่าง ๆ จึงสนับสนุนว่า DNA ที่ถ่ายทอดทางพันธุกรรมมีส่วนต่อความแตกต่างด้านบุคลิกภาพจริง แต่อิทธิพลนั้นกระจายอยู่ทั่วจีโนม ไม่ได้รวมอยู่ในยีนไม่กี่ยีน 23

เมื่อนำผลของตัวแปรพันธุกรรมทั่วไปมารวมกัน ตัวแปรเหล่านี้อธิบายความแปรปรวนของคะแนนบุคลิกภาพแต่ละมิติได้ประมาณ 4.8%–9.3% หากคำนึงว่าแบบสอบถามบุคลิกภาพมีความคลาดเคลื่อนในการวัดตามปกติ ตัวเลขประเมินจะอยู่ราว 9.3%–13.3% สำหรับเครื่องมือวัดที่เชื่อถือได้มากขึ้น 23

นั่นหมายความว่า แม้พันธุกรรมมีบทบาทที่ตรวจวัดได้ แต่ยังเหลือความแตกต่างส่วนใหญ่ที่อธิบายไม่ได้ด้วยตัวแปร DNA ทั่วไปเหล่านี้ รวมถึงอิทธิพลจากพัฒนาการ ประสบการณ์ ความสัมพันธ์ วัฒนธรรม สถานการณ์ชีวิต และความบังเอิญ 23

มีความเกี่ยวข้องกับสุขภาพและเส้นทางชีวิต แต่ไม่เท่ากับเป็นเหตุโดยตรง

แนวโน้มทางพันธุกรรมที่สัมพันธ์กับบุคลิกภาพยังซ้อนทับกับแนวโน้มทางพันธุกรรมที่เกี่ยวข้องกับสุขภาพ ความเป็นอยู่ที่ดี และผลลัพธ์ชีวิตในวงกว้าง ซึ่งอาจช่วยให้นักวิทยาศาสตร์เข้าใจว่าทำไมบุคลิกภาพจึงสัมพันธ์กับความแตกต่างในด้านเหล่านี้ 27

อย่างไรก็ตาม ความสัมพันธ์ทางพันธุกรรมกับเรื่องอย่างการศึกษา อาชีพ อายุยืน ความเสี่ยงในช่วงต้นของการระบาดโควิด-19 หรือการย้ายถิ่นไปยังพื้นที่ที่มีความเป็นเมือง ไม่ใช่หลักฐานว่า “DNA บุคลิกภาพ” เป็นสาเหตุโดยตรงของผลลัพธ์ดังกล่าว 23

ตัวอย่างเช่น ความเชื่อมโยงกับการศึกษาหรือการเสียชีวิตอาจสะท้อนลักษณะอื่นที่สัมพันธ์กัน สภาพแวดล้อมทางสังคม การเลือกคู่ที่มีลักษณะคล้ายกัน หรือเส้นทางปัจจัยอื่น ๆ งานวิจัยอื่นพบว่าคะแนนพหุยีนด้านการศึกษามีความสัมพันธ์กับอัตราการเสียชีวิต แต่ยังไม่อาจสรุปเป็นเหตุเป็นผลว่าเกิดจากยีนที่เกี่ยวกับบุคลิกภาพโดยตรง 8

การเปรียบเทียบพี่น้องช่วยเพิ่มความน่าเชื่อถือ แต่ไม่ได้ทำให้ DNA เป็นชะตากรรม

การศึกษานี้ยังมีการวิเคราะห์ภายในครอบครัว โดยใช้ข้อมูลพี่น้องและฝาแฝดสูงสุด 50,725 คน การเปรียบเทียบพี่น้องช่วยลดความกังวลว่าผลหลักเกิดจากความแตกต่างระหว่างกลุ่มประชากร หรือจากการเติบโตในครอบครัวเดียวกันเพียงอย่างเดียว 23

เมื่อพี่น้องที่ใช้สภาพแวดล้อมครอบครัวร่วมกันมีความแตกต่างของลักษณะที่สอดคล้องกับความแตกต่างของ DNA ที่ได้รับแบบสุ่มจากพ่อแม่ ก็ทำให้มั่นใจมากขึ้นว่า DNA ที่ถ่ายทอดมีส่วนต่อบุคลิกภาพ 2310

แต่หลักฐานนี้ไม่ได้หมายความว่าทุกความสัมพันธ์ระหว่างยีนกับผลลัพธ์ชีวิตเป็นเหตุโดยตรง และไม่ได้ตัดบทบาทของสิ่งแวดล้อมออกไป งานวิจัยฝาแฝดในช่วงโควิด-19 พบทั้งอิทธิพลทางพันธุกรรมต่อความแตกต่างด้านการตอบสนองทางจิตใจที่คงอยู่ และบทบาทสำคัญของสภาพแวดล้อมที่แต่ละคนเผชิญต่อการเปลี่ยนแปลงของตนเอง 45

เหตุใดจึงยังใช้ DNA อ่านนิสัยของคนคนหนึ่งไม่ได้

แม้จะพบตัวแปรจำนวนมาก แต่ผลของแต่ละตัวเล็กมาก และคะแนนพหุยีนเป็นเพียงการรวมความสัมพันธ์เชิงสถิติเล็ก ๆ ในระดับค่าเฉลี่ยของประชากร ไม่ใช่เครื่องมือวินิจฉัยบุคลิกภาพรายบุคคล 236

ดังนั้น จึงไม่ถูกต้องที่จะดู DNA ของใครคนหนึ่งแล้วสรุปว่าเขาหรือเธอจะเป็นคนแบบใด จะเรียนได้ระดับไหน ทำงานอาชีพใด จะย้ายไปอยู่เมือง จะติดโควิด-19 หรือจะอายุยืนเพียงใด 123

ข้อสรุปที่เหมาะสมที่สุดคือ: พันธุกรรมช่วยกำหนดแนวโน้มบุคลิกภาพบางส่วนในระดับประชากร แต่ไม่ได้กำหนดตัวตนหรืออนาคตของบุคคลคนหนึ่ง