ธารน้ำแข็งเขตร้อนแห่งสุดท้ายของโลกใกล้จะหายไปภายในสิ้นปี 2026 หรือต้นปี 2027

ระดับน้ำทะเลที่สูงขึ้น (1999–2025)

• อัตราการเพิ่มขึ้น: ระหว่างปี 1999 ถึง 2025 ระดับน้ำทะเลในแปซิฟิกตะวันตกเฉียงใต้เพิ่มขึ้นในอัตราเฉลี่ย 3.7 มิลลิเมตรต่อปี คุกคามประเทศหมู่เกาะที่อยู่ต่ำและชุมชนชายฝั่ง

ภาวะกรดในมหาสมุทร

• สถานการณ์ที่รายงาน: รายงานระบุว่าน่านน้ำในภูมิภาค "ร้อนขึ้นและเป็นกรดมากขึ้น" ส่งผลเสียต่อเศรษฐกิจท้องถิ่นและระบบนิเวศทางทะเล ไม่มีการเปิดเผยค่า pH ที่เฉพาะเจาะจงสำหรับปี 2025 ในข่าวประชาสัมพันธ์หรือบทสรุปที่มีอยู่

ผลกระทบต่อการดำรงชีวิต

• การหยุดชะงักของระบบนิเวศทางทะเล: น้ำที่ร้อนขึ้นและเป็นกรดมากขึ้น รวมถึงคลื่นความร้อนใต้ทะเล ส่งผลเสียต่ออุตสาหกรรมประมงและเศรษฐกิจท้องถิ่น
• พายุไซโคลนเซนยาร์: เหตุการณ์ที่ร้ายแรงที่สุดของปีคือพายุไซโคลนเซนยาร์ ซึ่งเป็นพายุหมุนเขตร้อนลูกแรกที่รู้จักในช่องแคบมะละกา ส่งผลกระทบต่อผู้คนมากกว่า 10 ล้านคน และคร่าชีวิตผู้คนกว่า 1,200 รายในอินโดนีเซียและมาเลเซีย
• คำกล่าวของ WMO: นางเซลิสเต เซาโล เลขาธิการ WMO กล่าวว่า "มหาสมุทรเป็นศูนย์กลางของการดำรงชีวิต เศรษฐกิจ และความยืดหยุ่น" และปี 2025 นำมาซึ่ง "มหาสมุทรที่ร้อนขึ้น ระดับน้ำทะเลที่สูงขึ้น คลื่นความร้อนใต้ทะเล และภาวะกรดในมหาสมุทร ควบคู่ไปกับพายุหมุนเขตร้อน และการสูญเสียธารน้ำแข็งเขตร้อนอย่างต่อเนื่อง"

การคาดการณ์ปรากฏการณ์เอลนีโญช่วงกลางปี 2026

• สถานการณ์ปัจจุบัน: ณ ต้นเดือนกรกฎาคม 2026 เกิดสภาวะเอลนีโญ ทั่วมหาสมุทรแปซิฟิกเขตศูนย์สูตร และคาดว่าจะทวีความรุนแรงขึ้นในช่วงฤดูหนาวของซีกโลกเหนือ ซึ่งหมายความว่าการคาดการณ์ในช่วงกลางปี 2026 สอดคล้องกับการพัฒนาเอลนีโญมากกว่าลานีญา
• ผลกระทบต่อธารน้ำแข็ง: รายงานมิได้ระบุอย่างชัดเจนว่าเอลนีโญในปี 2026 จะเร่งการละลายของธารน้ำแข็งอีก แต่รายงานอิสระระบุว่าธารน้ำแข็งปุนจักจายาที่เหลืออยู่ได้สูญเสียพื้นที่ไปแล้ว 98% จากปี 1988 และคาดว่าจะหายไปภายในสิ้นปี 2026 หรือต้นปี 2027 โดยไม่คำนึงถึงเอลนีโญ สภาวะเอลนีโญอาจเพิ่มความเครียดจากภาวะโลกร้อนในช่วงสุดท้ายของธารน้ำแข็ง

ตารางสรุป