การระบาดของอีโบลาสายพันธุ์ Bundibugyo ครั้งร้ายแรงที่สุดในโลก กำลังถูกเร่งให้เลวร้ายลงจากความอดอยากและความขัดแย้ง

เหตุใดผู้ป่วยถึงหนีออกจากศูนย์รักษา?

หนึ่งในปรากฏการณ์ที่น่าตกใจที่สุดของการระบาดครั้งนี้คือ ผู้ติดเชื้อกำลังละทิ้งสถานที่กักกันเพื่อออกไปหาอาหาร ในเหตุการณ์หนึ่ง ผู้ต้องสงสัยติดเชื้อ 11 คนหนีออกจากโรงพยาบาลในเมืองบัมบู (Bambu) ซึ่งอยู่ห่างจากจุดศูนย์กลางการระบาดประมาณ 40 กิโลเมตร เนื่องจากได้รับการสนับสนุนด้านโภชนาการไม่เพียงพอ โอลิวิเยร์ 恩卡คูดูลู (Olivier Nkakudulu) หัวหน้าสำนักงานโครงการอาหารโลก (WFP) ประจำจังหวัดอิตูรี กล่าวอย่างตรงไปตรงมาว่า "มีมาตรการด้านสาธารณสุขที่แนะนำให้กักกันผู้คนในพื้นที่ แต่ถ้าคนเหล่านี้ไม่ได้รับความช่วยเหลือด้านอาหาร พวกเขาจะไม่อยู่ในพื้นที่กักกัน พวกเขาจะออกไปหาอาหาร" เจ้าหน้าที่บรรเทาทุกข์อธิบายว่าความอดอยากเป็นอุปสรรคใหญ่ที่สุดประการหนึ่งในการควบคุมไวรัส

วิกฤตความหิวโหยที่มีมาก่อน

การระบาดครั้งนี้ปะทะกับวิกฤตความหิวโหยที่ยืดเยื้อมานาน ก่อนที่ไวรัสจะมา ประชากรเกือบ 10 ล้านคนในจังหวัดทางตะวันออกที่ได้รับผลกระทบจากอีโบลากำลังประสบกับความหิวโหยเฉียบพลันอยู่แล้ว ทั่วทั้งดีอาร์คองโก มีผู้คน 26.5 ล้านคนที่คาดว่าจะเผชิญกับความไม่มั่นคงทางอาหารในระดับวิกฤตหรือแย่กว่านั้นภายในต้นปี 2026 สหประชาชาติและ WHO อธิบายว่านี่คือ "การชนกันอย่างหายนะของโรคภัยและความขัดแย้ง" ซึ่งความรุนแรงด้วยอาวุธ การอพยพครั้งใหญ่ และความหิวโหยเฉียบพลันกำลังทำให้ความพยายามในการควบคุมโรค overwhelmed คณะกรรมการกู้ภัยระหว่างประเทศ (IRC) จัดให้ดีอาร์คองโกอยู่ในรายชื่อประเทศที่เฝ้าระวังฉุกเฉิน 10 อันดับแรกสำหรับปี 2026 โดยเตือนว่าบริการสุขภาพที่ถดถอย ความหิวโหยเป็นประวัติการณ์ และการลดความช่วยเหลืออย่างรุนแรงกำลังผลักดันผู้คนนับล้านไปสู่ขอบเหว

ไม่มีวัคซีนหรือการรักษาที่ได้รับการอนุมัติ

ไวรัส Bundibugyo (BDBV) เป็นรูปแบบที่หายากของอีโบลา ซึ่งปัจจุบันยังไม่มีวัคซีนหรือยาต้านไวรัสที่ได้รับการอนุมัติ วัคซีนทดลองสามตัวอยู่ระหว่างการพัฒนา แต่ยังไม่มีตัวใดที่พร้อมใช้ สิ่งนี้แตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับสายพันธุ์ Zaire ซึ่งมีวัคซีน Ervebo และการรักษาด้วยแอนติบอดี การที่ไม่มีวัคซีนหมายความว่าเจ้าหน้าที่สาธารณสุขและผู้สัมผัสโรคไม่สามารถได้รับการป้องกันล่วงหน้า และผู้ป่วยไม่สามารถรับการรักษาที่พิสูจน์แล้วได้ Africa CDC ตั้งเป้าที่จะมีวัคซีนพร้อมใช้ภายในสิ้นปี 2026

การวางเพลิง การโจมตี และความไม่ไว้วางใจของชุมชน

ความรุนแรงและการต่อต้านจากชุมชนกำลังซ้ำเติมความท้าทายในการปฏิบัติงาน เมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม เยาวชนในท้องถิ่นที่เมืองรวามปารา (Rwampara) ได้โจมตีและวางเพลิงศูนย์บำบัดอีโบลา หลังจากที่ตำรวจขัดขวางไม่ให้นำร่างของเพื่อนที่เสียชีวิตจากไวรัสไปประกอบพิธีศพตามประเพณี ศูนย์ควบคุมโรคแห่งสหรัฐอเมริกา (CDC) อ้างถึง "ความท้าทายอย่างมากในการเข้าถึงชุมชน" เป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้การระบาดครั้งนี้รุนแรง IRC ตั้งข้อสังเกตว่าทศวรรษแห่งความขัดแย้งด้วยอาวุธ การบังคับอพยพ และการแสวงหาผลประโยชน์ ได้กัดกร่อนความไว้วางใจที่มีต่อหน่วยงานและเจ้าหน้าที่สาธารณสุข ทำให้การมีส่วนร่วมของชุมชนเป็นเรื่องยากอย่างยิ่ง

เงินทุนระหว่างประเทศและช่องว่างที่ยังคงอยู่

โครงการอาหารโลก (WFP) เป็นหน่วยงานหลักที่รับผิดชอบด้านความช่วยเหลือด้านอาหารในการตอบสนองต่ออีโบลา WFP ระบุว่าต้องการเงิน 214 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพื่อดำเนินการในดีอาร์คองโกต่อไปจนถึงเดือนตุลาคม 2026 เงินทุนระหว่างประเทศมีจำนวนมากแต่ไม่ทั่วถึง: กระทรวงการต่างประเทศสหรัฐฯ จัดสรรเงินมากกว่า 200 ล้านดอลลาร์โดยตรงสำหรับการตอบสนองต่ออีโบลา บวกอีก 350 ล้านดอลลาร์สำหรับความต้องการด้านมนุษยธรรมในวงกว้าง ; กองทุนฉุกเฉินกลางแห่งสหประชาชาติ (CERF) จัดสรรสูงสุด 60 ล้านดอลลาร์ โดยปล่อย 10 ล้านดอลลาร์ทันทีสำหรับดีอาร์คองโก และ 4 ล้านดอลลาร์สำหรับยูกันดา ; คณะกรรมาธิการยุโรปจัดสรร 15 ล้านยูโร ; และ WHO ปล่อยเงินเพิ่มอีก 3.4 ล้านดอลลาร์จากกองทุนฉุกเฉิน อย่างไรก็ตาม เงินทุนด้านมนุษยธรรมโดยรวมสำหรับดีอาร์คองโกลดลงอย่างรวดเร็วในปี 2025 แม้ว่าความต้องการจะพุ่งสูงเป็นประวัติการณ์ ทำให้ WFP ต้องจัดลำดับความสำคัญเฉพาะความช่วยเหลือที่ช่วยชีวิต WFP รายงานว่ายังขาดแคลนเงิน 218 ล้านดอลลาร์สำหรับปีนี้

การระบาดนี้จะกลายเป็นการระบาดของอีโบลาที่เลวร้ายที่สุดหรือไม่?

ฌอง คาเซยา (Jean Kaseya) ผู้อำนวยการ Africa CDC ออกคำเตือนอย่างชัดเจน ในระหว่างการประชุมเสมือนจริงของประมุขแห่งรัฐแอฟริกา เขากล่าวว่า "ถ้าเราไม่หยุดการระบาดในเร็วๆ นี้ มันจะเลวร้ายกว่าที่เราเคยพบในแอฟริกาตะวันตกและดีอาร์คองโกตะวันออก" เขาตั้งข้อสังเกตว่าผู้สัมผัสโรคหลายพันคนยังไม่ได้รับการติดตาม สหพันธ์สภากาชาดและสภาเสี้ยววงเดือนแดงระหว่างประเทศ (IFRC) ประเมินว่าการระบาดยังไม่ถึงจุดสูงสุดและอาจกินเวลานานถึงหนึ่งปี การประเมินภัยคุกคามของ ECDC ระบุว่าความเสี่ยงของการแพร่กระจายต่อไปในภูมิภาคและไปยังประเทศเพื่อนบ้านอยู่ในระดับสูงมาก เนื่องจากการกระจายตัวทางภูมิศาสตร์ที่กว้างขวางใน 31 เขตสุขภาพ การเคลื่อนย้ายข้ามพรมแดน และข้อจำกัดด้านความปลอดภัย

ไวรัส Bundibugyo นั้นค่อนข้างหายาก โดยถูกระบุครั้งแรกในยูกันดาเมื่อปี 2007 แต่อัตราการเสียชีวิตอยู่ที่ประมาณ 25% ถึง 50% การระบาดครั้งนี้ถือเป็นการระบาดของเชื้อ Bundibugyo ที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยบันทึกไว้ หากไม่มีวัคซีน ไม่มีการรักษาที่พิสูจน์แล้ว เกิดความหิวโหยในวงกว้าง และมีความขัดแย้งในภาคตะวันออกของดีอาร์คองโก หน้าต่างแห่งโอกาสในการควบคุมโรคกำลังจะปิดลงอย่างรวดเร็ว