ดีลลับยูเออี-อิหร่าน: เงินหลายหมื่นล้าน กับการปฏิเสธที่ชวนสงสัย

นี่คือการสรุปประเด็นข้อตกลงที่ถูกรายงาน ยอดเงินที่ขัดแย้งกัน การปฏิเสธอย่างเป็นทางการ และภาพใหญ่ทางการทูต

มีการรายงานว่าตกลงอะไรกันแน่

สำนักข่าวรอยเตอร์ (Reuters) รายงานโดยอ้างแหล่งข่าว 4 รายว่า สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ (ยูเออี) ตกลงที่จะปล่อยเงินหลายพันล้านดอลลาร์สหรัฐฯ ซึ่งเป็นทรัพย์สินของอิหร่านที่ถูกอายัด ไว้ เพื่อเป็นส่วนหนึ่งของข้อตกลงที่มีเป้าหมายเพื่อ หยุดยั้งการโจมตีจากอิหร่านต่อรัฐอ่าวเปอร์เซียแห่งนี้

ตัวเลขที่แตกต่างกันจากหลายแหล่งข่าว

ยอดเงินที่ถูกรายงานมีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ ขึ้นอยู่กับแต่ละแหล่งข่าว:

• ยอดรวม 10,000 ล้านดอลลาร์ และโอนไปแล้วกว่า 3,000 ล้านดอลลาร์: รอยเตอร์อ้างแหล่งข่าวที่ระบุว่า ยูเออีอนุมัติการปล่อยเงินจำนวน 10,000 ล้านดอลลาร์ (ประมาณ 350,000 ล้านบาท) และในจำนวนนี้ถูกโอนไปแล้วมากกว่า 3,000 ล้านดอลลาร์ (ราว 105,000 ล้านบาท)
• ยอดรวม 20,000 ล้านดอลลาร์: แหล่งข่าวอื่นที่ทราบรายละเอียดข้อตกลงระบุว่า ยอดเงินทั้งหมดอาจสูงถึง 20,000 ล้านดอลลาร์
• ช่วงตัวเลข 10,000–20,000 ล้านดอลลาร์: สื่อบางสำนัก เช่น Washington Examiner สรุปตัวเลขจากรอยเตอร์ว่าเป็นเงินที่ถูกอายัดมูลค่า 10,000 ถึง 20,000 ล้านดอลลาร์ โดยมีการปล่อยไปแล้ว 3,000 ล้านดอลลาร์

นอกจากนี้ ยังมีรายงานว่า อิหร่านได้ทำข้อตกลงลักษณะคล้ายคลึงกันนี้กับรัฐอาหรับในอ่าวเปอร์เซียอีกอย่างน้อย 2 ประเทศ ซึ่งทำให้กรณีของยูเออีอาจไม่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้นโดดๆ

จุดยืนอย่างเป็นทางการของยูเออี

กระทรวงการต่างประเทศของยูเออีปฏิเสธว่าไม่มีการโอนเงินเกิดขึ้น ตามรายงานที่สรุปเรื่องราวของรอยเตอร์และการตอบสนองของยูเออี โดยแถลงการณ์ของรัฐบาลระบุว่า "ข้อกล่าวอ้างเหล่านี้เป็นเท็จโดยสิ้นเชิงและไม่มีมูล" และยืนยันว่า "ไม่มีการปล่อย โอน หรืออำนวยความสะดวกในการโอนเงินทุนอิหร่านที่ถูกอายัดผ่านทางยูเออี"

นั่นหมายความว่าเรื่องนี้อยู่ในสถานะ "ถูกรายงานแต่ถูกปฏิเสธอย่างเป็นทางการ" แหล่งข่าวนิรนามของรอยเตอร์ยืนยันว่าข้อตกลงมีอยู่จริง ในขณะที่ยูเออีปฏิเสธต่อสาธารณะ นี่คือช่องว่างของความน่าเชื่อถือที่ยังไม่มีใครให้คำตอบได้ชัดเจน

บริบททางการทูตที่กว้างขึ้น

วิกฤตและการเจรจาระหว่างสหรัฐฯ-อิหร่าน รายงานข้อตกลงยูเออี-อิหร่านนี้เกิดขึ้นท่ามกลางการทูตเพื่อแก้ไขวิกฤตระหว่างสหรัฐฯ และอิหร่าน โดยยูเออีซึ่งเป็นผู้เล่นสำคัญในภูมิภาคได้เรียกร้องให้ทั้งสองฝ่ายใช้โอกาสในการเจรจาครั้งนี้เพื่อหาทางออกระยะยาวและสรุปข้อตกลงนิวเคลียร์ การเจรจาระหว่างสหรัฐฯ และอิหร่านถูกจับตามองว่าเป็นการเจรจาเดิมพันสูง ซึ่งผลลัพธ์อาจนำไปสู่สงครามหรือข้อตกลงที่เป็นไปได้

ท่าทีที่เปลี่ยนไปของยูเออี ในเดือนมีนาคม 2026 รอยเตอร์รายงานโดยอ้างอิงจาก Wall Street Journal ว่า ยูเออีกำลังพิจารณาอายัดทรัพย์สินของอิหร่านหลายพันล้านดอลลาร์ เพื่อลงโทษเตหะรานจากการโจมตี ซึ่งเป็นท่าทีที่ตรงกันข้ามกับรายงานการปล่อยเงินในเดือนมิถุนายนอย่างสิ้นเชิง สะท้อนให้เห็นถึงความพยายามของยูเออีในการเดินเกมที่ซับซ้อน ระหว่างการรักษาความสัมพันธ์ด้านความมั่นคงกับชาติตะวันตก และการทูตเชิงปฏิบัติกับประเทศเพื่อนบ้าน โดยยูเออีเพิ่งฟื้นฟูความสัมพันธ์ทางการทูตกับอิหร่านในปี 2022 หลังจากที่เคยลดระดับลงไปก่อนหน้านี้

นัยสำคัญที่ต้องจับตามอง

• ประเทศอ่าวเปอร์เซียทำข้อตกลงของตัวเอง: หากเป็นเรื่องจริง ข้อตกลงนี้จะบ่งชี้ว่า รัฐในอ่าวเปอร์เซียพร้อมที่จะแสวงหาช่องทางลดความตึงเครียดโดยตรงกับอิหร่าน เพื่อปกป้องตนเองจากการถูกโจมตี โดยไม่ต้องรอฉันทามติจากมหาอำนาจ
• แรงกดดันต่อการเจรจาสหรัฐฯ-อิหร่าน: หากเตหะรานได้รับเงินทุนจำนวนมากผ่านช่องทางของยูเออี อาจส่งผลกระทบต่อสภาพแวดล้อมทางการทูตในวงกว้างรอบการเจรจานิวเคลียร์กับสหรัฐฯ ได้
• ต้นแบบสำหรับประเทศอื่นในอ่าวเปอร์เซีย: รายงานที่ว่าอิหร่านได้ทำข้อตกลงทางการเงินในลักษณะเดียวกันกับรัฐอาหรับอีกอย่างน้อย 2 ประเทศ ชี้ให้เห็นว่ากรณีของยูเออีอาจไม่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้นโดดๆ และอาจกลายเป็นรูปแบบใหม่ของการจัดการความสัมพันธ์ในภูมิภาค
• ช่องว่างความน่าเชื่อถือ: การปฏิเสธของยูเออีสร้างความไม่แน่นอนว่า รายงานของรอยเตอร์นั้นถูกต้องแม่นยำ เกิดขึ้นก่อนกำหนด หรือถูกโต้แย้งโดยฝ่ายต่างๆ ที่เกี่ยวข้อง เรื่องนี้จึงเป็นทั้งปริศนาทางการเงินและการทูตที่ยังรอการพิสูจน์

สรุปประเด็น

รอยเตอร์รายงานว่ายูเออีตกลงที่จะปล่อยเงินอิหร่านที่ถูกอายัดมูลค่า 1 ถึง 2 หมื่นล้านดอลลาร์ โดยมีการโอนเงินบางส่วนไปแล้วประมาณ 3,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐฯ เพื่อแลกกับการที่อิหร่านยุติการโจมตียูเออี แต่ทันทีที่รายงานถูกเผยแพร่ กระทรวงการต่างประเทศของยูเออีก็ออกมาปฏิเสธว่าไม่มีการโอนเงินใดๆ เกิดขึ้น หากข้อกล่าวหานี้เป็นความจริง มันจะสะท้อนให้เห็นถึงรูปแบบการทูตยุคใหม่ในอ่าวเปอร์เซีย และอาจส่งสัญญาณว่าประเทศในภูมิภาคพร้อมที่จะจัดการความเสี่ยงด้านความมั่นคงด้วยตนเอง ผ่านช่องทางที่อาจไม่ได้สอดคล้องกับพันธมิตรตะวันตกเสมอไป