ล่าสุด ข้อกล่าวอ้างนั้นกำลังถูกโต้กลับอย่างถึงพริกถึงขิงจากทีมนักฟิสิกส์ดาราศาสตร์ระดับหัวแถวของโลก

ผลการศึกษาที่ตีพิมพ์ในวารสาร Monthly Notices of the Royal Astronomical Society นำโดย ดร.ฟิล ไวส์แมน (Phil Wiseman) จากมหาวิทยาลัยเซาแทมป์ตัน และมีสองนักวิทยาศาสตร์รางวัลโนเบลอย่าง อดัม รีสส์ (Adam Riess) และ ไบรอัน ชมิดท์ (Brian Schmidt) ร่วมลงชื่อ ได้ออกมาชี้แจงว่า ข้อสรุปของทีมมหาวิทยาลัยยอนเซนั้น เกิดจากความเข้าใจผิดขั้นพื้นฐานในการวิเคราะห์ข้อมูล ไม่ใช่การค้นพบครั้งใหม่ที่สั่นคลอนรากฐานของจักรวาลวิทยาแต่อย่างใด

ต้นตอของปัญหา: ดาราจักรหนึ่งแห่ง ไม่ได้มีดาวแค่เจเนอเรชันเดียว

เพื่อให้เห็นภาพ เราต้องเข้าใจก่อนว่า 'ซูเปอร์โนวาประเภท Ia' (Type Ia Supernovae) คืออะไร และทำไมมันถึงสำคัญ

นักดาราศาสตร์ใช้การระเบิดของดาวฤกษ์ชนิดนี้เป็น "เทียนมาตรฐาน" (Standard Candles) หรือเครื่องมือวัดระยะทางในเอกภพ เพราะโดยธรรมชาติแล้ว ซูเปอร์โนวาประเภท Ia ควรจะมีความสว่างสูงสุดที่ใกล้เคียงกันมาก จนเราสามารถคำนวณระยะห่างของมันได้จากความสว่างที่เรามองเห็นจากโลก

ทีมของ ศาสตราจารย์ยอง-อุค ลี (Young-Wook Lee) แห่งมหาวิทยาลัยยอนเซแย้งว่า ความสว่างของซูเปอร์โนวานั้นเปลี่ยนไปตามอายุของดาวต้นกำเนิด (Progenitor Age) เมื่อเอกภพมีอายุมากขึ้น ซูเปอร์โนวาที่เกิดในยุคหลังก็จะมีความสว่างสูงสุดที่ต่างออกไปอย่างเป็นระบบ ซึ่งหากเป็นเรื่องจริง ก็จะแปลว่า 'เทียนมาตรฐาน' ของเรามันไม่ได้มาตรฐาน และอาจนำไปสู่ข้อสรุปที่ว่าพลังงานมืดไม่มีอยู่จริงได้

แต่ จุดที่ทีมยอนเซพลาด คือการหาอายุของดาวต้นกำเนิดนั่นเอง

Galaxy Age ไม่เท่ากับ Progenitor Age: ความผิดพลาดที่เปลี่ยนทุกสิ่ง

งานวิจัยใหม่ชี้ให้เห็นข้อผิดพลาดที่เป็นแก่นของเรื่องนี้อย่างแจ่มแจ้ง: การเอาอายุของดาราจักร (Galaxy Age) ไปใช้เป็นอายุของดาวที่ระเบิด (Progenitor Age) โดยตรง

ในดาราจักรหนึ่งๆ ไม่ได้มีแต่ดาวฤกษ์ที่เกิดมาพร้อมกันอายุเท่ากันทั้งหมด แต่เปรียบเสมือนเมืองใหญ่ที่มีคนอยู่หลายรุ่น ทั้งคนแก่และคนหนุ่มสาว ดาวฤกษ์ที่ระเบิดเป็นซูเปอร์โนวานั้นอาจเป็นเพียง 'คนหนุ่ม' ในดาราจักรที่เก่าแก่กว่ามากก็ได้

ดร.ฟิล ไวส์แมนและทีมงานอธิบายว่า:

1. ข้อสันนิษฐานที่ง่ายเกินไป: ทีมยอนเซตั้งสมมติฐานว่าอายุของดาราจักรสามารถใช้เป็นตัวแทนอายุของดาวแคระขาว (White Dwarf) ที่เป็นต้นเหตุของการระเบิดได้ทันที ซึ่งในความเป็นจริงมันซับซ้อนกว่านั้นมาก
2. ผลกระทบที่เล็กน้อย หรือถูกแก้ไขไปแล้ว: งานวิจัยที่ออกมาโต้แย้งพบว่า ผลกระทบจากอายุของดาวต้นกำเนิดที่ทีมยอนเซอ้างว่าเป็นปัญหาใหญ่นั้น แทบไม่มีนัยสำคัญ หรือถูกชดเชยด้วยขั้นตอนการปรับแก้มาตรฐาน (Standardization) ที่ใช้กันอยู่แล้วในวิเคราะห์ซูเปอร์โนวายุคใหม่ แต่เป็นขั้นตอนที่ทีมยอนเซกลับมองข้ามไป

เมื่อนักวิจัยแก้ไขความคลาดเคลื่อนนี้และปรับแก้ค่าตามมาตรฐานที่ถูกต้อง "หลักฐานของการขยายตัวด้วยความเร่งของเอกภพก็ยังคงแข็งแกร่ง และพลังงานมืดก็ยังคงเป็นทฤษฎีที่อธิบายปรากฏการณ์นี้ได้ดีที่สุด"

สรุปคือ เรื่องนี้ไม่ใช่ระเบิดเวลาที่จะทำลายทฤษฎีบิ๊กแบงหรือการขยายตัวของเอกภพ แต่มันคือกระบวนการตามธรรมชาติของการถกเถียงทางวิทยาศาสตร์ ที่ในที่สุดข้อมูลและหลักฐานที่ถูกต้องก็จะตรวจสอบและกลั่นกรองความจริงออกมาได้เอง

ล่าสุด ข้อกล่าวอ้างนั้นกำลังถูกโต้กลับอย่างถึงพริกถึงขิงจากทีมนักฟิสิกส์ดาราศาสตร์ระดับหัวแถวของโลก

ผลการศึกษาที่ตีพิมพ์ในวารสาร Monthly Notices of the Royal Astronomical Society นำโดย ดร.ฟิล ไวส์แมน (Phil Wiseman) จากมหาวิทยาลัยเซาแทมป์ตัน และมีสองนักวิทยาศาสตร์รางวัลโนเบลอย่าง อดัม รีสส์ (Adam Riess) และ ไบรอัน ชมิดท์ (Brian Schmidt) ร่วมลงชื่อ ได้ออกมาชี้แจงว่า ข้อสรุปของทีมมหาวิทยาลัยยอนเซนั้น เกิดจากความเข้าใจผิดขั้นพื้นฐานในการวิเคราะห์ข้อมูล ไม่ใช่การค้นพบครั้งใหม่ที่สั่นคลอนรากฐานของจักรวาลวิทยาแต่อย่างใด

ต้นตอของปัญหา: ดาราจักรหนึ่งแห่ง ไม่ได้มีดาวแค่เจเนอเรชันเดียว

เพื่อให้เห็นภาพ เราต้องเข้าใจก่อนว่า 'ซูเปอร์โนวาประเภท Ia' (Type Ia Supernovae) คืออะไร และทำไมมันถึงสำคัญ

นักดาราศาสตร์ใช้การระเบิดของดาวฤกษ์ชนิดนี้เป็น "เทียนมาตรฐาน" (Standard Candles) หรือเครื่องมือวัดระยะทางในเอกภพ เพราะโดยธรรมชาติแล้ว ซูเปอร์โนวาประเภท Ia ควรจะมีความสว่างสูงสุดที่ใกล้เคียงกันมาก จนเราสามารถคำนวณระยะห่างของมันได้จากความสว่างที่เรามองเห็นจากโลก

ทีมของ ศาสตราจารย์ยอง-อุค ลี (Young-Wook Lee) แห่งมหาวิทยาลัยยอนเซแย้งว่า ความสว่างของซูเปอร์โนวานั้นเปลี่ยนไปตามอายุของดาวต้นกำเนิด (Progenitor Age) เมื่อเอกภพมีอายุมากขึ้น ซูเปอร์โนวาที่เกิดในยุคหลังก็จะมีความสว่างสูงสุดที่ต่างออกไปอย่างเป็นระบบ ซึ่งหากเป็นเรื่องจริง ก็จะแปลว่า 'เทียนมาตรฐาน' ของเรามันไม่ได้มาตรฐาน และอาจนำไปสู่ข้อสรุปที่ว่าพลังงานมืดไม่มีอยู่จริงได้

แต่ จุดที่ทีมยอนเซพลาด คือการหาอายุของดาวต้นกำเนิดนั่นเอง

Galaxy Age ไม่เท่ากับ Progenitor Age: ความผิดพลาดที่เปลี่ยนทุกสิ่ง

งานวิจัยใหม่ชี้ให้เห็นข้อผิดพลาดที่เป็นแก่นของเรื่องนี้อย่างแจ่มแจ้ง: การเอาอายุของดาราจักร (Galaxy Age) ไปใช้เป็นอายุของดาวที่ระเบิด (Progenitor Age) โดยตรง

ในดาราจักรหนึ่งๆ ไม่ได้มีแต่ดาวฤกษ์ที่เกิดมาพร้อมกันอายุเท่ากันทั้งหมด แต่เปรียบเสมือนเมืองใหญ่ที่มีคนอยู่หลายรุ่น ทั้งคนแก่และคนหนุ่มสาว ดาวฤกษ์ที่ระเบิดเป็นซูเปอร์โนวานั้นอาจเป็นเพียง 'คนหนุ่ม' ในดาราจักรที่เก่าแก่กว่ามากก็ได้

ดร.ฟิล ไวส์แมนและทีมงานอธิบายว่า:

1. ข้อสันนิษฐานที่ง่ายเกินไป: ทีมยอนเซตั้งสมมติฐานว่าอายุของดาราจักรสามารถใช้เป็นตัวแทนอายุของดาวแคระขาว (White Dwarf) ที่เป็นต้นเหตุของการระเบิดได้ทันที ซึ่งในความเป็นจริงมันซับซ้อนกว่านั้นมาก
2. ผลกระทบที่เล็กน้อย หรือถูกแก้ไขไปแล้ว: งานวิจัยที่ออกมาโต้แย้งพบว่า ผลกระทบจากอายุของดาวต้นกำเนิดที่ทีมยอนเซอ้างว่าเป็นปัญหาใหญ่นั้น แทบไม่มีนัยสำคัญ หรือถูกชดเชยด้วยขั้นตอนการปรับแก้มาตรฐาน (Standardization) ที่ใช้กันอยู่แล้วในวิเคราะห์ซูเปอร์โนวายุคใหม่ แต่เป็นขั้นตอนที่ทีมยอนเซกลับมองข้ามไป

เมื่อนักวิจัยแก้ไขความคลาดเคลื่อนนี้และปรับแก้ค่าตามมาตรฐานที่ถูกต้อง "หลักฐานของการขยายตัวด้วยความเร่งของเอกภพก็ยังคงแข็งแกร่ง และพลังงานมืดก็ยังคงเป็นทฤษฎีที่อธิบายปรากฏการณ์นี้ได้ดีที่สุด"

สรุปคือ เรื่องนี้ไม่ใช่ระเบิดเวลาที่จะทำลายทฤษฎีบิ๊กแบงหรือการขยายตัวของเอกภพ แต่มันคือกระบวนการตามธรรมชาติของการถกเถียงทางวิทยาศาสตร์ ที่ในที่สุดข้อมูลและหลักฐานที่ถูกต้องก็จะตรวจสอบและกลั่นกรองความจริงออกมาได้เอง