อิตาลีรับมือผู้ต้องสงสัยอีโบลาอย่างไร หลังเจ้าหน้าที่บรรเทาทุกข์กลับจากยูกันดา และสถานการณ์ล่าสุดในดีอาร์ซี

อิตาลีรับมือผู้ต้องสงสัยอีโบลาอย่างไร

วันที่ 25-26 พฤษภาคม 2569 ระบบรับมือเหตุฉุกเฉินด้านสาธารณสุขของอิตาลีถูกเปิดใช้งาน หลังจากอาสาสมัครบรรเทาทุกข์ 2 ราย—ชายอายุ 30 ปี และหญิงอายุ 35 ปี จากจังหวัดโคโมทางตอนเหนือ—แสดงอาการไข้ อาเจียน ท้องเสีย และคลื่นไส้ ภายใน 24 ชั่วโมงหลังเดินทางกลับจากภารกิจช่วยเหลือด้านมนุษยธรรมในยูกันดานาน 3 เดือน ทั้งคู่ถูกส่งตัวเข้ารับการกักตัวและตรวจอย่างละเอียดที่โรงพยาบาลซัคโค (Sacco Hospital) ในมิลานทันที

ผลจากห้องปฏิบัติการที่ออกมาในวันเดียวกันระบุว่า การตรวจเชื้ออีโบลาของทั้งสองรายให้ผลเป็นลบ ภายหลังมีรายงานเพิ่มเติมว่าอาการของทั้งคู่เกิดจากการติดเชื้อแบคทีเรียชิเกลลา (Shigella) ซึ่งเป็นโรคติดเชื้อในระบบทางเดินอาหารที่พบได้ทั่วไป ไม่ใช่เชื้ออีโบลา กระทรวงสาธารณสุขอิตาลีได้ออกแถลงการณ์ย้ำว่า ความเสี่ยงที่อีโบลาจะแพร่ระบาดในอิตาลี "ยังคงอยู่ในระดับต่ำมาก" เหตุการณ์นี้จึงจบลงโดยไม่มีการยืนยันผู้ป่วยอีโบลาในอิตาลี

สถานการณ์การระบาดของอีโบลาในดีอาร์ซีและยูกันดาปัจจุบัน

ตัวเลขผู้ป่วย (ณ วันที่ 24 พฤษภาคม 2569 อ้างอิงจากกระทรวงสาธารณสุขของดีอาร์ซีและยูกันดา)

สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก (ดีอาร์ซี):

• ผู้ป่วยต้องสงสัย 904 ราย ผู้ป่วยยืนยัน 101 ราย
• เสียชีวิตที่ต้องสงสัย 119 ราย เสียชีวิตที่ยืนยันแล้ว 10 ราย
• ตรวจพบผู้ป่วยยืนยันในจังหวัดอิตูรี (Ituri) นอร์ด-กีวู (Nord-Kivu) และล่าสุดในซูด-กีวู (Sud-Kivu)

ยูกันดา:

• ผู้ป่วยต้องสงสัย 47 ราย ผู้ป่วยยืนยัน 32 ราย
• เสียชีวิตที่ต้องสงสัย 24 ราย เสียชีวิตที่ยืนยันแล้ว 10 ราย

หมายเหตุ: ก่อนหน้านี้ในปี 2568 ยูกันดาเคยเผชิญการระบาดของไวรัสซูดาน (Sudan virus) ซึ่งประกาศเริ่มต้นเมื่อ 30 มกราคม 2568 และสิ้นสุดเมื่อ 26 เมษายน 2568 โดยมีผู้ป่วย 14 ราย ตัวเลข ณ ปัจจุบันนี้สะท้อนการระบาดข้ามพรมแดนรอบใหม่ที่กำลังดำเนินอยู่

ไวรัสสายพันธุ์บุนดีบูเกียวคืออะไร

เชื้อที่ก่อโรคในครั้งนี้คือ ไวรัสบุนดีบูเกียว (Bundibugyo virus) หรือชื่อทางวิทยาศาสตร์คือ Orthoebolavirus bundibugyoense นี่คือไวรัสอีโบลาสายพันธุ์ที่พบได้ยาก โดยถูกค้นพบครั้งแรกในปี 2550 ที่เขตบุนดีบูเกียวในยูกันดา และมีความแตกต่างจากสายพันธุ์ซาอีร์ (Zaire ebolavirus) ที่พบได้บ่อยกว่า ศูนย์ควบคุมและป้องกันโรคสหรัฐฯ (CDC) ได้ออกประกาศเตือนภัยผ่านเครือข่าย Health Alert Network เมื่อ 19 พฤษภาคม 2569 โดยระบุว่านี่คือการระบาดข้ามพรมแดนที่กระทบทั้งดีอาร์ซีและยูกันดา

ความพร้อมของวัคซีนและการรักษา: ความท้าทายสำคัญ

• ปัจจุบันยังไม่มีวัคซีนที่ผ่านการรับรอง สำหรับการป้องกันไวรัสสายพันธุ์บุนดีบูเกียว วัคซีนอีโบลาที่มีอยู่แล้ว เช่น Ervebo ซึ่งใช้ป้องกันสายพันธุ์ซาอีร์ ไม่สามารถใช้ป้องกันไวรัสชนิดนี้ได้
• ยังไม่มียารักษาเฉพาะที่ผ่านการรับรอง สำหรับเชื้อนี้ การรับมือการระบาดจึงอาศัยการดูแลแบบประคับประคอง การป้องกันและควบคุมการติดเชื้อ การติดตามผู้สัมผัสโรค และการแยกกักผู้ป่วยเป็นหลัก
• การขาดวัคซีนที่พร้อมใช้และทางเลือกการรักษาที่จำกัด นับเป็นปัจจัยสำคัญที่ขับเคลื่อนขนาดและความรุนแรงของการระบาดครั้งนี้