มาตรการด้านสภาพภูมิอากาศอิง RCP8.5 หรือไม่?

RCP8.5 มักมีประโยชน์ในงาน “ปรับตัว” และ “ประเมินความเสี่ยง” มากกว่างานกำหนดนโยบายลดการปล่อยโดยตรง ตัวอย่างเช่น การประเมินโครงสร้างพื้นฐาน ความเสี่ยงน้ำท่วม ความร้อนจัด ระดับน้ำทะเล และการวางแผนชายฝั่ง อาจใช้ฉากทัศน์ปลายบนเพื่อไม่ให้เตรียมรับมือน้อยเกินไปกับเหตุการณ์ที่โอกาสอาจไม่สูง แต่หากเกิดแล้วความเสียหายมาก ^[1][3]

พูดง่าย ๆ คือ ในงานวางแผนระยะยาว การดู “กรณีหนัก” ไม่ได้แปลว่าผู้วางแผนเชื่อว่ากรณีนั้นต้องเกิดแน่ ๆ เสมอไป แต่อาจเป็นการทดสอบว่าแผนรับมือยังไหวหรือไม่ หากอนาคตออกมาแย่กว่าค่ากลาง

จุดที่ทำให้เกิดความเข้าใจผิด

ปัญหาใหญ่คือ RCP8.5 ถูกสื่อสารไม่สม่ำเสมอ บางองค์กรใช้คำว่า “business as usual” หรือ “ดำเนินต่อไปแบบเดิม” ขณะที่บางองค์กรเรียกว่า “worst case” หรือ “กรณีเลวร้ายที่สุด” สำนักงานอุตุนิยมวิทยาสหราชอาณาจักร หรือ UK Met Office ระบุว่าการใช้และการตีความฉากทัศน์ปลายบนมีความแตกต่างกันมากระหว่างองค์กร และ RCP8.5 ถูกตีความผิดในบางบริบท ^[1]

Carbon Brief อธิบายว่า ผู้พัฒนา RCP8.5 ตั้งใจให้เป็นฉากทัศน์ฐานการปล่อยสูงมากในกลุ่มกรณีที่ไม่มีนโยบายเพิ่มเติม ไม่ได้ตั้งใจให้เป็นอนาคตที่ “น่าจะเกิดที่สุด” และไม่ได้กำหนดค่าความน่าจะเป็นหรือความพึงประสงค์ให้ฉากทัศน์ใดฉากทัศน์หนึ่ง ^[8]

ดังนั้น ประโยคที่ว่า “ใช้ RCP8.5 = ใช้ฉากทัศน์ผิด” ยังหยาบเกินไป สิ่งที่ควรถามมากกว่าคือ: งานนั้นใช้ RCP8.5 เพื่ออะไร ใช้ร่วมกับฉากทัศน์อื่นหรือไม่ และอธิบายชัดหรือเปล่าว่าเป็นฉากทัศน์ปลายบน ไม่ใช่อนาคตค่ากลาง ^[1][8]

แล้วนโยบายลดการปล่อยก๊าซล่ะ?

นโยบายลดการปล่อย เช่น การลดก๊าซเรือนกระจก การเพิ่มพลังงานหมุนเวียน หรือเป้าหมายสุทธิเป็นศูนย์ โดยทั่วไปไม่ได้ตั้งอยู่บน RCP8.5 เพียงฉากทัศน์เดียว แต่ตั้งอยู่บนข้อสรุปกว้างกว่าว่า การปล่อยก๊าซเรือนกระจกทำให้โลกร้อนขึ้น และเส้นทางการปล่อยที่ต่างกันนำไปสู่ระดับความเสี่ยงที่ต่างกัน ^[3][8]

กล่าวอีกแบบคือ RCP8.5 อาจช่วยให้เห็นภาพ “ถ้าแย่มากจะเป็นอย่างไร” แต่การตัดสินใจเชิงนโยบายมักพิจารณาหลักฐานหลายส่วนพร้อมกัน ทั้งข้อมูลการเปลี่ยนแปลงที่สังเกตได้ แบบจำลองหลายฉากทัศน์ เป้าหมายทางกฎหมาย ความเสี่ยงทางเศรษฐกิจ และหลักการบริหารความเสี่ยง

สรุปแบบยุติธรรม

ใช่ — RCP8.5 มีอิทธิพลต่อการวิจัย การสื่อสารสาธารณะ และการประเมินความเสี่ยงหรือแผนปรับตัวบางส่วน

แต่ไม่ควรสรุปว่า “มาตรการด้านสภาพภูมิอากาศถูกสร้างขึ้นจากฉากทัศน์ผิดเพียงอันเดียว” เพราะ RCP8.5 ใช้ได้ในฐานะการทดสอบกรณีรุนแรงหรือฉากทัศน์ปลายบน ปัญหาจะเกิดขึ้นเมื่อมันถูกนำเสนอราวกับเป็นอนาคตหลักหรืออนาคตที่น่าจะเกิดที่สุด โดยไม่บอกผู้อ่านหรือผู้ตัดสินใจให้ชัดเจน ^[1][8]