วิกฤตช่องแคบฮอร์มุซกำลังกระทบภาคการผลิตเอเชียตะวันออกเฉียงใต้อย่างไร

ปัจจัยเหล่านี้ทำให้ดัชนี PMI ของภูมิภาคลดลงจากระดับสูงสุดในช่วงต้นปี สะท้อนวงจรอุตสาหกรรมที่เริ่มเย็นลง

ด้านการจ้างงาน ภาคการผลิตยังไม่เกิดการเลิกจ้างจำนวนมาก แต่การจ้างงานเพิ่มขึ้นเพียงเล็กน้อย โดยการสำรวจ PMI ระบุว่าการสร้างงานในอุตสาหกรรมยังอยู่ในระดับ "เพิ่มขึ้นเพียงเล็กน้อย" เท่านั้น

อินโดนีเซียและเวียดนามชะลอตัวเด่นชัด

ข้อมูลระดับประเทศแสดงให้เห็นว่าบางเศรษฐกิจได้รับผลกระทบมากกว่าประเทศอื่น

ใน เวียดนาม ดัชนี PMI ภาคการผลิตลดลงจาก 54.3 ในเดือนกุมภาพันธ์ เหลือ 51.2 ในเดือนมีนาคม 2026 แสดงให้เห็นว่าการขยายตัวของโรงงานชะลอลงอย่างเห็นได้ชัด

ส่วน อินโดนีเซีย PMI ลดลงมาอยู่ใกล้ระดับ 50–51 ในเดือนมีนาคม หลังจากเคยสูงกว่า 53 ในเดือนก่อนหน้า

แม้ว่าดัชนีทั้งสองยังอยู่เหนือระดับ 50 ซึ่งหมายถึงการขยายตัว แต่การลดลงอย่างรวดเร็วสะท้อนแรงกดดันที่เพิ่มขึ้นจาก

• ต้นทุนพลังงานนำเข้าที่สูงขึ้น
• ความปั่นป่วนของการขนส่งโลก
• ความไม่แน่นอนที่กระทบต่อคำสั่งซื้อส่งออก

ทั้งสองประเทศมีภาคการผลิตเพื่อการส่งออกขนาดใหญ่ โดยเฉพาะสินค้าอิเล็กทรอนิกส์ สิ่งทอ และสินค้าอุตสาหกรรม จึงไวต่อความผันผวนของต้นทุนพลังงาน

มาเลเซียยังคงมีความยืดหยุ่นมากกว่า

ภาพรวมของมาเลเซียแตกต่างออกไปเล็กน้อย เศรษฐกิจมีโครงสร้างการส่งออกที่หลากหลาย และยังได้รับแรงหนุนจากอุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์และเซมิคอนดักเตอร์

นักวิเคราะห์บางส่วนชี้ว่า ราคาพลังงานที่สูงขึ้นอาจ ส่งผลบวกบางส่วนต่อรายได้จาก LNG ของมาเลเซีย ซึ่งช่วยชดเชยผลกระทบด้านต้นทุนในภาคอุตสาหกรรมได้บางส่วน

ด้วยเหตุนี้ แม้จะมีปัญหาซัพพลายเชนจากวิกฤตฮอร์มุซ แต่เศรษฐกิจมาเลเซียโดยรวมยังคงมีเสถียรภาพมากกว่าบางประเทศในภูมิภาค

คาดการณ์เศรษฐกิจเอเชียถูกปรับลด

ผลกระทบของวิกฤตไม่ได้จำกัดอยู่แค่ภาคโรงงานเท่านั้น แต่ยังส่งผลต่อแนวโน้มเศรษฐกิจทั้งภูมิภาค

ธนาคารโลกคาดว่าเศรษฐกิจของประเทศกำลังพัฒนาในภูมิภาคเอเชียตะวันออกและแปซิฟิกจะเติบโต 4.2% ในปี 2026 ลดลงจาก 5.0% ในปี 2025 โดยให้เหตุผลว่าราคาพลังงานที่สูงขึ้นและความไม่แน่นอนจากความขัดแย้งในตะวันออกกลางเป็นปัจจัยสำคัญ

ในขณะเดียวกัน การประเมินของสถาบันการเงินบางแห่งยังได้ปรับลดคาดการณ์การเติบโตของเศรษฐกิจ ASEAN‑6 เหลือประมาณ 4.5% ในปี 2026 สะท้อนแรงกดดันจากช็อกด้านพลังงานและความเสี่ยงทางภูมิรัฐศาสตร์

ธนาคารพัฒนาเอเชีย (ADB) ยังเตือนว่า หากความตึงเครียดยืดเยื้อ การเติบโตของเศรษฐกิจเอเชียกำลังพัฒนาอาจลดลงเพิ่มเติมจากผลกระทบด้านพลังงานและการค้า

ทำไมภาคการผลิตยังไม่ทรุดตัวหนัก

แม้จะมีแรงกดดันหลายด้าน แต่ภาคการผลิตในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ยังไม่เข้าสู่ภาวะถดถอยอย่างเต็มรูปแบบ

หนึ่งในเหตุผลสำคัญคือ ความแข็งแกร่งของวัฏจักรอุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์ ความต้องการอุปกรณ์ไฟฟ้า ชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ และฮาร์ดแวร์ที่เกี่ยวข้องกับโครงสร้างพื้นฐาน AI และอุปกรณ์ดิจิทัลยังคงเติบโตอย่างต่อเนื่อง

การส่งออกด้านนี้ช่วยพยุงการผลิตในประเทศที่มีฐานอุตสาหกรรมเทคโนโลยี เช่น มาเลเซียและเวียดนาม ทำให้ผลกระทบจากต้นทุนพลังงานสูงไม่ลุกลามเป็นการหดตัวทั่วทั้งภูมิภาค

สรุปภาพรวม

วิกฤตช่องแคบฮอร์มุซไม่ได้ทำให้ภาคการผลิตของอาเซียนล่มสลาย แต่ได้ทำให้โมเมนตัมของอุตสาหกรรมอ่อนแรงลงอย่างชัดเจน

ผลกระทบหลักที่เกิดขึ้นในตอนนี้ ได้แก่

• ต้นทุนพลังงานและวัตถุดิบที่สูงขึ้น
• การชะลอตัวของดัชนี PMI ภาคการผลิต
• ความไม่แน่นอนที่เพิ่มขึ้นสำหรับผู้ส่งออกและนักลงทุน
• การปรับลดคาดการณ์เศรษฐกิจของภูมิภาค

อินโดนีเซียและเวียดนามเห็นการชะลอตัวของกิจกรรมโรงงานชัดเจนที่สุด ขณะที่มาเลเซียมีความยืดหยุ่นมากกว่าเนื่องจากโครงสร้างเศรษฐกิจและรายได้จากพลังงาน ในเวลาเดียวกัน ความต้องการสินค้าอิเล็กทรอนิกส์ยังคงเป็นแรงหนุนสำคัญที่ช่วยพยุงภาคการผลิตของอาเซียนท่ามกลางแรงกดดันจากวิกฤตพลังงานและความไม่แน่นอนทางภูมิรัฐศาสตร์