Lufthansa ใช้เทคโนโลยีดักจับคาร์บอนจากอากาศโดยตรง เพื่อลดการปล่อยคาร์บอนของการบินอย่างไร

สำหรับภาคการบิน การกำจัดคาร์บอนลักษณะนี้มีความสำคัญ เพราะแม้จะใช้เทคโนโลยีใหม่หรือเชื้อเพลิงทางเลือก ก็ยังมี “การปล่อยคงเหลือ” (residual emissions) ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ในอนาคต

Senken ทำหน้าที่จัดพอร์ตเครดิตกำจัดคาร์บอน

ข้อตกลงของ Lufthansa ไม่ได้ซื้อเครดิตจากแหล่งเดียว แต่ใช้โครงสร้างพอร์ตโฟลิโอที่จัดโดย Senken ซึ่งเป็นผู้จัดการพอร์ตโฟลิโอด้าน carbon removal

บทบาทของ Senken คือ

• คัดเลือกและรวมโครงการกำจัดคาร์บอนจากหลายเทคโนโลยี
• กระจายความเสี่ยงให้ผู้ซื้อ
• ตรวจสอบคุณภาพของเครดิต

ในกรณีของ Lufthansa ข้อตกลงครอบคลุม สามโครงการในสามทวีป ได้แก่

• Direct Air Capture ของ Deep Sky ในแคนาดา
• ไบโอชาร์อุตสาหกรรมของ Exomad Green ในโบลิเวีย
• โครงการเกษตรกรรมฟื้นฟูดินของ Klim ในเยอรมนี

Senken ใช้ระบบประเมินที่เรียกว่า Sustainability Integrity Index ซึ่งวิเคราะห์ข้อมูลมากกว่า 600 ตัวชี้วัด เพื่อประเมินความน่าเชื่อถือของโครงการ เช่น

• ความถาวรของการกักเก็บคาร์บอน
• การตรวจสอบและรับรอง
• ความสามารถในการขยายขนาด
• ประโยชน์ต่อสิ่งแวดล้อมเพิ่มเติม

แนวทางนี้ทำให้ Lufthansa สามารถลงทุนในหลายวิธีการพร้อมกัน แต่ยังคงมีสัดส่วนของ เทคโนโลยีที่กักเก็บคาร์บอนได้ยาวนานอย่าง DAC อยู่ในพอร์ต

โรงงาน Deep Sky Alpha ดึง CO₂ จากอากาศอย่างไร

เครดิตที่ Lufthansa ซื้อ มาจากโรงงาน Deep Sky Alpha ในเมือง Innisfail รัฐอัลเบอร์ตา

เทคโนโลยี Direct Air Capture ทำงานโดย

1. ใช้พัดลมขนาดใหญ่ดูดอากาศผ่านระบบจับ CO₂
2. ใช้กระบวนการเคมีแยก CO₂ ออกจากก๊าซอื่น
3. ทำให้ก๊าซบริสุทธิ์และอัดเป็นของเหลว
4. ฉีดลงสู่ชั้นหินใต้ดินลึก เช่น saline aquifers ซึ่งสามารถกักเก็บคาร์บอนได้นานหลายพันปี

โรงงานนี้ใช้ พลังงานแสงอาทิตย์หมุนเวียน เพื่อลดการปล่อยจากกระบวนการดักจับเอง

Deep Sky Alpha ยังมีลักษณะพิเศษคือเป็น ศูนย์ทดสอบเทคโนโลยี DAC หลายแบบในสถานที่เดียว โดยเทคโนโลยีต่าง ๆ สามารถใช้โครงสร้างพื้นฐานด้านพลังงานและการกักเก็บร่วมกันได้

กำลังการดักจับคาร์บอนในปัจจุบัน

แม้เทคโนโลยี DAC จะได้รับความสนใจมากขึ้น แต่ปัจจุบันยังอยู่ในช่วงเริ่มต้นของการพาณิชย์

ตัวอย่างกำลังการผลิตของ Deep Sky Alpha ได้แก่

• ความสามารถกำจัด CO₂ ประมาณ 3,000 ตันต่อปี
• หน่วย DAC บางเครื่อง เช่น เทคโนโลยีที่พัฒนาโดย Airbus สามารถดักจับได้ ประมาณ 250 ตันต่อปี

สถานที่นี้ถูกออกแบบเป็น ศูนย์ทดสอบและขยายเทคโนโลยี ซึ่งหมายความว่ากำลังการดักจับอาจเพิ่มขึ้นเมื่อมีการติดตั้งระบบเพิ่มเติมในอนาคต

ทำไมการกำจัดคาร์บอนเชิงวิศวกรรมจึงสำคัญต่อการบิน

หลายฝ่ายมองว่าเทคโนโลยีอย่าง DAC จะกลายเป็นเครื่องมือสำคัญสำหรับอุตสาหกรรมที่ลดการปล่อยได้ยาก

ในกรณีของการบิน ปัญหาหลักคือ

• เครื่องบินต้องใช้เชื้อเพลิงที่มีความหนาแน่นพลังงานสูง
• เครื่องบินไฟฟ้ายังไม่เหมาะกับเที่ยวบินระยะไกล
• แม้ใช้เชื้อเพลิง SAF ก็ยังมีการปล่อยบางส่วน

DAC จึงเป็นวิธีหนึ่งในการ ดึง CO₂ ออกจากบรรยากาศจริง ๆ และกักเก็บอย่างถาวร ซึ่งแตกต่างจากเครดิตคาร์บอนแบบดั้งเดิมที่มักเป็นเพียงการหลีกเลี่ยงการปล่อย

ความท้าทายใหญ่: ต้นทุนและการขยายตลาด

แม้เทคโนโลยี DAC จะมีศักยภาพสูง แต่ก็ยังเผชิญความท้าทายสำคัญ

1. ต้นทุนสูง
โครงการระยะแรกมักมีค่าใช้จ่ายประมาณ 400–500 ดอลลาร์ต่อการกำจัด CO₂ หนึ่งตัน และราคาซื้อขายในตลาดสมัครใจบางกรณีเฉลี่ยราว 490 ดอลลาร์ต่อตัน

2. ความแน่นอนของตลาด
การสร้างโรงงาน DAC ต้องใช้เงินลงทุนจำนวนมาก ผู้พัฒนาจึงต้องการ ผู้ซื้อระยะยาวล่วงหน้า เพื่อใช้เป็นหลักประกันในการจัดหาเงินทุน

ดังนั้นสัญญาซื้อเครดิตล่วงหน้า เช่น ข้อตกลงของ Lufthansa กับ Deep Sky จึงมีบทบาทสำคัญ เพราะช่วยทั้ง

• ให้บริษัทลดการปล่อยคงเหลือของตนเอง
• และช่วยสร้างตลาดให้กับโครงสร้างพื้นฐานกำจัดคาร์บอนรุ่นใหม่

สัญญาณของตลาดกำจัดคาร์บอนสำหรับการบิน

ความร่วมมือระหว่าง Lufthansa, Deep Sky และ Senken แสดงให้เห็นว่าอุตสาหกรรมการบินกำลังเริ่มใช้ การกำจัดคาร์บอนถาวรควบคู่กับการลดการปล่อยแบบเดิม

การปรับปรุงประสิทธิภาพเครื่องบิน การเปลี่ยนฝูงบิน และการใช้ SAF ยังคงเป็นแกนหลักของการลดคาร์บอน แต่ในระยะยาว เทคโนโลยีกำจัดคาร์บอนที่ทนทานอย่าง DAC อาจกลายเป็นเครื่องมือเสริมสำคัญ สำหรับการจัดการการปล่อยที่ยังหลีกเลี่ยงไม่ได้ในภาคการบิน