D1 ของ Direct Drive: เมื่อโมดูลาร์ไม่ได้หยุดแค่เปลี่ยนอุปกรณ์เสริม

Direct Drive จากเมืองตงกวนกำลังผลักแนวคิด “โมดูลาร์” ให้ลึกกว่าแค่การเปลี่ยนหัวจับ เครื่องมือ หรือซอฟต์แวร์ หัวใจของ D1 คือการทำให้ ร่างกายของหุ่นยนต์ประกอบและปรับรูปแบบได้: ยูนิตหนึ่งทำงานเดี่ยวได้ หรือเชื่อมเข้ากับยูนิตอื่นจนกลายเป็นเครื่องจักรอีกแบบหนึ่ง เป้าหมายคือใช้ฐานเทคโนโลยีร่วมกันกับงานอุตสาหกรรมที่หลากหลาย แทนการพัฒนาหุ่นยนต์ใหม่ทั้งตัวทุกครั้ง 46

ไม่ใช่แค่ต่อชิ้นส่วน แต่เปลี่ยน “ตัวตนทางกายภาพ” ของหุ่นยนต์

D1 ใช้กลไกเชื่อมต่อที่บริษัทพัฒนาขึ้นเอง รองรับการประกบแบบหัวชนหัวหรือท้ายชนท้าย เมื่อนำหลายยูนิตมาต่อกัน ความยาวของตัวเครื่อง โครงสร้างรองรับ และลักษณะของงานที่ทำได้ก็เปลี่ยนไปด้วย 46

ผลที่ตามมาคือ หุ่นยนต์อาจมีพื้นที่สำหรับบรรทุกมากขึ้น หรือมีรูปทรงที่เหมาะกับเส้นทางและภารกิจเฉพาะหน้า แนวเปรียบเทียบว่าเป็น “หุ่นยนต์เลโก้” จึงพอช่วยให้เห็นภาพได้ แต่มีข้อแตกต่างสำคัญ: ชิ้นส่วนที่ต่อกันไม่ใช่บล็อกเฉื่อย ๆ เพราะเมื่อประกอบเสร็จ ระบบต้องเข้าใจด้วยว่าตอนนี้มันกลายเป็นหุ่นยนต์รูปร่างใด

ต่อร่างแล้วต้องรู้รูปร่างใหม่ และคำนวณการเคลื่อนที่ใหม่

รายงานเกี่ยวกับแพลตฟอร์มระบุว่า หลังเชื่อม D1 หลายยูนิตเข้าด้วยกัน ระบบจะระบุโครงสร้างลำตัวที่เกิดขึ้นโดยอัตโนมัติ อัปเดตแบบจำลองพลวัตหลายวัตถุ (multi-body dynamics) และนำยูนิตที่เชื่อมกันเข้าสู่ระบบการเคลื่อนที่และการควบคุมแบบรวมศูนย์ 46

ในทางปฏิบัติ นี่หมายความว่าชุดควบคุมไม่ได้มองหุ่นยนต์ที่ต่อร่างแล้วเป็น D1 เดี่ยวตัวเดิม โครงสร้างใหม่ย่อมมีเรขาคณิต การกระจายน้ำหนัก และจุดรองรับที่ต่างออกไป จึงต้องควบคุมการทรงตัวและการเคลื่อนที่ประสานกันในฐานะเครื่องเดียว Direct Drive อธิบายความสามารถด้าน coordinated control ของหุ่นยนต์ล้อ-ขาว่าเป็นการทำให้หุ่นยนต์ทำงานเสมือนเป็นหน่วยเดียวกัน 3

ความต่างสำคัญอยู่ที่คำว่า “ต่อได้” กับ “ต่อแล้วใช้งานได้จริง” กลไกเชื่อมต่อให้โครงสร้างใหม่ ขณะที่การตรวจจับรูปแบบและการสร้างแบบจำลองใหม่ทำให้ซอฟต์แวร์ควบคุมตอบสนองต่อโครงสร้างนั้นได้

ใช้ฮาร์ดแวร์และซอฟต์แวร์แกนกลางชุดเดิมซ้ำ

แนวทางของ D1 อาศัยการแบ่งปันระบบแกนกลางระหว่างหลายรูปแบบ รายงานระบุว่าแพลตฟอร์มเชื่อมบัสฮาร์ดแวร์ ข้อมูลจากเซ็นเซอร์ และการคำนวณพลวัตหลายวัตถุเข้าด้วยกัน ขณะที่มอเตอร์แบบไดเร็กต์ไดรฟ์และเทคโนโลยีข้อต่อแบบบูรณาการของ Direct Drive เป็นฐานการขับเคลื่อนสำหรับการเคลื่อนที่แบบล้อ-ขา 34

นี่คือแกนของเหตุผลเชิงพาณิชย์ แทนที่จะออกแบบมอเตอร์ ข้อต่อ ระบบพลังงาน การรับรู้ การสื่อสาร และระบบควบคุมใหม่สำหรับเครื่องเฉพาะทางทุกประเภท บริษัทสามารถปรับแพลตฟอร์มร่วมนี้ด้วยรูปแบบตัวถังและการติดตั้งอุปกรณ์บรรทุกที่ต่างกันได้ การใช้งานที่ถูกกล่าวถึงมีทั้งงานตรวจสอบ งานส่งของ และงานรับมือเหตุฉุกเฉิน 418

แน่นอนว่าการทำเช่นนี้ไม่ได้ลบความจำเป็นของวิศวกรรมเฉพาะงานทั้งหมด อินเทอร์เฟซอุปกรณ์บรรทุก การทดสอบความปลอดภัย พฤติกรรมการทำงานอัตโนมัติ และการเชื่อมเข้ากับหน้างาน ยังต้องออกแบบให้เหมาะกับแต่ละการใช้งาน แต่การใช้ระบบเคลื่อนที่และควบคุมเดิมซ้ำ อาจช่วยลดการพัฒนา “หุ่นยนต์ทั้งตัว” ซ้ำไปมาได้

D1-SET: ภาพที่จับต้องได้ของการประกอบร่างเพื่อขนส่ง

แนวคิดกล่องบรรทุก D1-SET แสดงให้เห็นการใช้แพลตฟอร์มนี้กับโลจิสติกส์ได้ชัดเจนขึ้น รายงานระบุว่า D1 สามารถต่อส่วนลำตัวเพื่อเพิ่มพื้นที่บรรทุกตรงกลาง ติดตั้งและปล่อยกล่องบรรทุกได้เอง และเรียงกล่องหลายใบไปตามแนวลำตัวเมื่อจำเป็นต้องเพิ่มความจุ 4

รายงานเดียวกันยังกล่าวถึงโหมดติดตามบุคคลด้วย UWB หรือการระบุตำแหน่งแบบอัลตราไวด์แบนด์ ร่วมกับกล้องความลึก โดยมีการสาธิตการเคลื่อนที่ทั้งในอาคาร นอกอาคาร ลิฟต์ และทางต่างระดับ รวมถึงการขึ้นลงขั้นบันไดขณะบรรทุกของ 4

สำหรับงานโลจิสติกส์ จุดน่าสนใจคือความยืดหยุ่น: งานที่น้ำหนักน้อยหรือเส้นทางจำกัดอาจใช้หุ่นยนต์ขนาดเล็ก ส่วนงานที่ต้องการความจุมากขึ้นอาจใช้ยูนิตที่เชื่อมต่อกันและเพิ่มกล่องบรรทุกได้ ต่างจากหุ่นยนต์ส่งของฐานตายตัว ซึ่งขนาดตัวและปริมาตรบรรทุกมักถูกกำหนดตั้งแต่วันที่ซื้อ

เหตุใดข้อต่อไดเร็กต์ไดรฟ์จึงมีความหมาย

แนวคิดร่างกายที่ประกอบใหม่ได้ของ D1 ต้องอาศัยเทคโนโลยีไดเร็กต์ไดรฟ์ของบริษัทเป็นฐาน Direct Drive ระบุว่า D1 เปิดตัวในเดือนตุลาคม 2025 ในฐานะหุ่นยนต์ล้อ-ขาสองล้อแบบโมดูลาร์เต็มรูปแบบ และเอกสารของบริษัทกล่าวถึง coordinated control ว่าเป็นความสามารถของระบบหุ่นยนต์ล้อ-ขา 3

มอเตอร์ไดเร็กต์ไดรฟ์และโมดูลข้อต่อแบบบูรณาการมีความเกี่ยวข้อง เพราะเครื่องที่เปลี่ยนรูปแบบได้ต้องมีการขับเคลื่อนที่ทำซ้ำได้และประสานกันได้ระหว่างแต่ละส่วน บริษัทนำเสนอโมดูลข้อต่อ P10 ว่ารวมมอเตอร์ เซ็นเซอร์ ไดรเวอร์ และคอนโทรลเลอร์ไว้ด้วยกัน และรายงานเชื่อมโยงโมดูลเหล่านี้กับการประกอบหลายโมดูลอย่างรวดเร็วและอัลกอริทึมควบคุมแบบประสานงาน 23

ประเด็นเชิงกลยุทธ์จึงไม่ใช่ว่า “มอเตอร์หนึ่งตัวทำให้หุ่นยนต์เป็นโมดูลาร์ได้” แต่คือการมาตรฐานชิ้นส่วนขับเคลื่อน การรับรู้ และการควบคุม ทำให้การนำแพลตฟอร์มการเคลื่อนที่ชุดเดียวกันไปใช้กับรูปแบบตัวถังหลายแบบมีความเป็นไปได้มากขึ้น

เดิมพันเรื่องการปรับแต่งและส่งมอบอย่างรวดเร็ว

แพลตฟอร์มโมดูลาร์จะมีคุณค่าทางธุรกิจก็ต่อเมื่อบริษัทปรับรูปแบบและส่งมอบได้รวดเร็ว โดยไม่สูญเสียข้อดีด้านต้นทุนและเวลาจากการนำของเดิมมาใช้ซ้ำ รายงานหนึ่งระบุว่าพนักงาน Direct Drive มากกว่า 40% ทำงานด้านวิจัยและพัฒนา และบริษัทกำลังทดลองรูปแบบส่งมอบรวดเร็วภายใน 30 วัน 4

อย่างไรก็ดี รายงานอีกฉบับซึ่งอ้างอิงข้อมูลเอกสารของบริษัท ระบุว่า ณ วันที่ 30 มิถุนายน 2026 บริษัทมีบุคลากร R&D 192 คน หรือ 34.9% ของพนักงานทั้งหมด 21 ตัวเลขทั้งสองไม่ควรนำมาเทียบตรง ๆ เพราะอาจมาจากช่วงเวลาหรือนิยามการนับที่ต่างกัน แต่สะท้อนทิศทางเดียวกันว่า บริษัทกำลังวางกำลัง R&D และการผลิตที่ยืดหยุ่นเป็นส่วนเสริมของความโมดูลาร์ทางเทคนิคใน D1

อะไรยืนยันได้แล้ว และอะไรยังต้องพิสูจน์

ข้อมูลที่มีสนับสนุนข้ออ้างทางเทคนิคหลักว่า D1 หลายยูนิตเชื่อมต่อกันทางกายภาพได้ ระบบรับรู้รูปแบบใหม่ได้ และสามารถอัปเดตแบบจำลองพลวัตพร้อมกรอบการควบคุมแบบรวมได้ 46 แนวคิดกล่องบรรทุกก็เป็นตัวอย่างที่สมเหตุสมผลของการใช้รูปร่างตัวถังที่ปรับได้กับงานขนส่ง 4

แต่ข้ออ้างที่หนักที่สุดเกี่ยวกับคุณค่าในอุตสาหกรรมยังอยู่ในระยะเริ่มต้น หลักฐานรายละเอียดจำนวนมากมาจากรายงานที่อิงบริษัท การรายงานผลิตภัณฑ์ และการสาธิต มากกว่าข้อมูลการใช้งานหน้างานระยะยาวจากแหล่งอิสระ บททดสอบสำคัญของ D1 คือความน่าเชื่อถือของการเชื่อมต่อ ความทนทานของระบบควบคุม ภาระการบำรุงรักษา และความปลอดภัยเมื่อใช้งานซ้ำ ๆ ในสภาพแวดล้อมจริง

ในตอนนี้ D1 จึงควรถูกมองว่าเป็นการเดิมพันระดับแพลตฟอร์ม: ทำให้ “ลำตัว” ของหุ่นยนต์ปรับโปรแกรมได้ผ่านการประกอบทางกายภาพ แล้วใช้ชุดขับเคลื่อนและการควบคุมเดียวกันต่อยอดไปสู่เครื่องจักรมากกว่าหนึ่งรูปแบบ