Oznacza to, że Guardiola ma niezwykle wysoki procent zwycięstw ligowych, ale długowieczność i wielokrotne przebudowy drużyny dają Fergusonowi historyczną przewagę.
Porównanie komplikuje się jeszcze bardziej, gdy w grę wchodzi europejski futbol.
Ferguson wygrał Ligę Mistrzów UEFA dwa razy z Manchesterem United (1999 i 2008) i dotarł do czterech finałów tych rozgrywek.
Guardiola również ma imponujący dorobek w Europie. W trakcie swojej kariery trenerskiej zdobył kilka tytułów Ligi Mistrzów, w tym z Barceloną oraz Manchesterem City.
Jeśli ograniczyć porównanie wyłącznie do pracy w angielskich klubach, przewaga jest minimalnie po stronie Fergusona. Jeśli jednak uwzględnić całą karierę w Europie, Guardiola prezentuje jeszcze mocniejszy bilans.
Dorobek Fergusona w Manchesterze United należy do najbardziej imponujących w historii klubowej piłki. W ciągu 26 lat zdobył z klubem 38 trofeów, w tym mistrzostwa kraju, puchary krajowe i sukcesy europejskie.
Łącznie w całej karierze trenerskiej zgromadził 49 ważnych trofeów, co jest rekordem wśród brytyjskich trenerów.
Pep Guardiola również zgromadził ogromną kolekcję trofeów. Prowadząc Barcelonę, Bayern Monachium i Manchester City, zdobywał mistrzostwa ligi w trzech różnych krajach oraz wiele pucharów krajowych i europejskich.
Różnica polega głównie na kontekście:
Jeśli istnieje kategoria, w której Guardiola wyraźnie się wyróżnia, to wpływ na taktykę współczesnego futbolu.
Jego zespoły kojarzą się z takimi elementami jak:
Ferguson podchodził do taktyki inaczej. Zamiast jednej doktryny był znany z niezwykłej zdolności adaptacji – zmieniał ustawienia, styl gry i filozofię drużyny w zależności od epoki i dostępnych piłkarzy.
W skrócie:
Jednym z filarów legendy Fergusona jest praca z młodzieżą.
Słynna generacja Manchesteru United zwana „Class of ’92” – z Davidem Beckhamem, Paulem Scholesem czy Garym Neville’em – stała się fundamentem kilku mistrzowskich drużyn.
Ferguson regularnie łączył wychowanków z doświadczonymi gwiazdami, budując kolejne pokolenia mistrzów.
Guardiola także rozwija piłkarzy, ale jego drużyny – zwłaszcza Manchester City – częściej opierają się na gotowych, światowej klasy zawodnikach niż na cyklach budowanych wokół akademii.
Obaj trenerzy funkcjonowali w trudnym środowisku konkurencyjnym.
W czasach Fergusona Manchester United rywalizował m.in. z Arsène’em Wengerem i Arsenalem, tworząc jedną z najbardziej znanych rywalizacji w historii ligi.
Guardiola prowadzi Manchester City w Premier League, która przez wielu ekspertów jest dziś uznawana za najbardziej wyrównaną i taktycznie rozwiniętą ligę świata.
Ze względu na różnice między epokami większość analiz uznaje tę kategorię za mniej więcej wyrównaną.
Dziedzictwo Fergusona jest nierozerwalnie związane z budową dynastii Manchesteru United. Przez ponad 20 lat jego zespół dominował w Anglii i ustanowił standard długotrwałego sukcesu.
Guardiola z kolei zmienił sposób, w jaki wiele angielskich drużyn myśli o taktyce, posiadaniu piłki i strukturze gry. Jego Manchester City stworzył kilka z najbardziej dominujących sezonów w historii ligi.
Odpowiedź zależy od tego, co uznajemy za najważniejsze.
Jeśli chodzi o ogólne dziedzictwo w Premier League, Ferguson wciąż ma mocniejszy argument dzięki 13 tytułom mistrzowskim i skali dominacji Manchesteru United.
Jeśli jednak mówimy o wpływie taktycznym i jakości futbolu na szczycie, zespoły Guardioli często uznawane są za nowy standard nowoczesnej piłki.
Dlatego ta debata prawdopodobnie jeszcze długo się nie skończy: jeden stworzył największą dynastię w historii ligi, a drugi – być może najbardziej zaawansowaną piłkarską maszynę, jaką Premier League kiedykolwiek widziała.