Enicepatide Roche’a: 15,5% mniej masy ciała i wyraźna poprawa HbA1c po 48 tygodniach

Wyniki badania fazy II leku enicepatide firmy Roche są mocnym, choć wciąż wczesnym sygnałem skuteczności u dorosłych z cukrzycą typu 2 oraz nadwagą lub otyłością. Przy najwyższej dawce — 24 mg podawanych raz w tygodniu — po 48 tygodniach odnotowano jednocześnie znaczące spadki masy ciała i stężenia HbA1c, czyli wskaźnika średniego poziomu glukozy z ostatnich około 2–3 miesięcy. Są to jednak wyniki fazy II komunikowane przez firmę, a nie bezpośrednie porównanie z już zatwierdzonym lekiem konkurencyjnym. O trwałości efektu przesądzą większe i dłuższe badania. 25

Najważniejsze wyniki po 48 tygodniach

Randomizowane, prowadzone metodą podwójnie ślepej próby i kontrolowane placebo badanie fazy II objęło 447 dorosłych z cukrzycą typu 2 oraz nadwagą lub otyłością. 5 Roche podał, że dawka 24 mg raz w tygodniu osiągnęła oba główne punkty końcowe: zależne od dawki obniżenie masy ciała i glikemii. 2

W 48. tygodniu w grupie otrzymującej 24 mg odnotowano:

• średni spadek masy ciała o 15,5% względem wartości wyjściowej; według Roche’a tempo utraty masy nie wskazywało jeszcze na osiągnięcie plateau; 2
• średni spadek HbA1c o 2,65 punktu procentowego względem średniej wartości wyjściowej wynoszącej 8,1%; 2
• średni spadek HbA1c o 4,13 punktu procentowego u osób z HbA1c powyżej 8,5% na początku badania, a więc z gorszą kontrolą glikemii; 2
• HbA1c ≤6,5% u 90% uczestników — próg określony przez Roche jako cel glikemiczny w cukrzycy typu 2; 2
• HbA1c <5,7% u 62% uczestników, co Roche zdefiniował jako normoglikemię. 2

Szczególną uwagę zwraca skala obniżenia HbA1c w grupie z najwyższymi wartościami wyjściowymi. Wyniki podgrupy wymagają jednak potwierdzenia w większych badaniach, które będą mogły rzetelniej ocenić powtarzalność efektu u różnych populacji pacjentów.

Bezpieczeństwo: mało przerwań terapii, lecz szczegóły są ograniczone

Roche ocenił profil bezpieczeństwa i tolerancji enicepatidu jako zgodny z klasą leków inkretynowych. Najczęstsze zdarzenia niepożądane dotyczyły głównie przewodu pokarmowego, miały przeważnie łagodne lub umiarkowane nasilenie, a firma nie zgłosiła nowych sygnałów bezpieczeństwa. 20

Z powodu zdarzeń niepożądanych terapię przerwało 2,0% uczestników we wszystkich ramionach enicepatidu, wobec 0,0% w ramieniu placebo. 20

W komunikacie z wynikami nie przedstawiono jednak częstości konkretnych dolegliwości, takich jak nudności, wymioty, biegunka czy zaparcia. Na obecnym etapie nie da się więc wiarygodnie porównać liczbowo tolerancji enicepatidu z innymi lekami inkretynowymi. Do oceny rzadkich i długoterminowych zagrożeń potrzebne będą pełniejsze dane oraz dłuższa obserwacja.

Jak wynik w cukrzycy wypada na tle wcześniejszego badania Roche’a

Roche informował wcześniej o odrębnym badaniu fazy II enicepatidu u osób z nadwagą lub otyłością bez cukrzycy typu 2. W tym badaniu najwyższa dawka przyniosła średni spadek masy ciała o 22,7% po 48 tygodniach, a ponad jedna czwarta uczestników otrzymujących najwyższą dawkę straciła co najmniej 30% masy ciała. Firma również nie zaobserwowała wtedy plateau utraty masy ciała w 48. tygodniu. 1

Wynik 15,5% w badaniu z udziałem osób z cukrzycą jest zatem o 7,2 punktu procentowego niższy niż raportowane wcześniej 22,7% w populacji bez cukrzycy. Nie jest to jednak kontrolowane porównanie skuteczności: badania prowadzono osobno i objęły różne populacje. Można jedynie stwierdzić, że w obu próbach Roche nie obserwował plateau po 48 tygodniach. Pozostawia to możliwość dalszego spadku masy ciała przy dłuższym leczeniu, ale jej nie dowodzi. 12

Czy enicepatide jest lepszy od Mounjaro?

Enicepatide oraz tirzepatide firmy Eli Lilly, sprzedawany w leczeniu cukrzycy typu 2 pod nazwą Mounjaro, to leki podawane raz w tygodniu i działające na szlaki GIP oraz GLP-1. Tirzepatide dysponuje jednak znacznie dojrzalszą bazą dowodową — obejmującą badania ocenione przez regulatorów oraz doświadczenie ze stosowania zatwierdzonego produktu.

W jednym z badań ocenianych przez Europejską Agencję Leków (EMA) tirzepatide w dawce 15 mg obniżył HbA1c o 2,15 punktu procentowego po 40 tygodniach, według estymandu skuteczności. 30

Spadek HbA1c o 2,65 punktu procentowego raportowany dla enicepatidu po 48 tygodniach jest liczbowo większy, ale nie dowodzi przewagi nad tirzepatidem. Badania różniły się m.in. doborem pacjentów, charakterystyką wyjściową, czasem leczenia, schematem zwiększania dawki, grupami kontrolnymi i metodami analizy. W przedstawionych materiałach nie ma wyników bezpośredniego badania porównującego enicepatide z tirzepatidem. 230

Praktyczny wniosek powinien więc być ostrożny: enicepatide pokazał profil skuteczności, który czyni go poważnym kandydatem w rozwijającym się rynku terapii otyłości i cukrzycy. Nie wykazano jeszcze jego przewagi porównawczej, długoterminowego bezpieczeństwa ani korzyści sercowo-naczyniowych.

Co Roche planuje dalej

Roche podał, że prowadzi już dwa badania fazy III dotyczące przewlekłego leczenia otyłości: ENITH-1 i ENITH-2. W pierwszej połowie 2027 r. firma planuje rozpoczęcie programu fazy III oceniającego kontrolę glikemii oraz badań nad wynikami sercowo-naczyniowymi. 2

Kolejne badania powinny odpowiedzieć na pytania, których 48-tygodniowa próba fazy II nie rozstrzyga:

• Czy spadek masy ciała i poprawa kontroli glikemii utrzymają się podczas dłuższego leczenia?
• Czy wyniki powtórzą się w większych i bardziej zróżnicowanych populacjach?
• Jak enicepatide wypada w bezpośrednich porównaniach z uznanymi terapiami pod względem skuteczności i działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego?
• Czy leczenie poprawia wyniki sercowo-naczyniowe?
• Czy profil bezpieczeństwa pozostanie korzystny przy szerszej ekspozycji i dłuższej obserwacji?

Najważniejszy wniosek

Enicepatide w dawce 24 mg raz w tygodniu wiązał się w badaniu Roche’a fazy II ze średnim spadkiem masy ciała o 15,5% oraz ze spadkiem HbA1c o 2,65 punktu procentowego po 48 tygodniach u osób z cukrzycą typu 2. Krzywa spadku masy ciała nie osiągnęła w tym czasie plateau. 2 Niski odsetek przerwań leczenia z powodu zdarzeń niepożądanych jest zachęcający, ale szczegółowe dane o dolegliwościach żołądkowo-jelitowych oraz dane długoterminowe są nadal ograniczone. To programy fazy III, a nie porównania między odrębnymi badaniami, pokażą, czy wczesne wyniki przełożą się na trwałą i wyraźnie odróżniającą się opcję terapeutyczną.