Porozumienie okazało się jednak kruche. W czerwcu i lipcu 2025 r. faktycznie się rozpadło: Stany Zjednoczone przeprowadziły nowe ataki po zestrzeleniu śmigłowca Apache nad Cieśniną Ormuz, a Donald Trump ogłosił, że zawieszenie broni jest „skończone” . Ceny ropy ponownie wzrosły, giełdy osłabły, a do wycen surowców energetycznych wróciła premia za ryzyko geopolityczne .

Christine Lagarde, prezeska Europejskiego Banku Centralnego, mówiła podczas forum ECB w Sintrze, że wcześniejszy spadek presji energetycznej ograniczył ryzyka dla inflacji i wzrostu w strefie euro. Wznowienie konfliktu odwróciło jednak ten korzystny trend .

ECB i Fed skręciły w jastrzębią stronę jednocześnie

ECB: podwyżka wymuszona przez inflację

11 czerwca 2025 r. Europejski Bank Centralny podniósł stopy procentowe o 25 punktów bazowych, zwiększając stopę depozytową do 2,25%. Była to pierwsza podwyżka po wcześniejszym cyklu obniżek, związana z ponownym wzrostem inflacji napędzanym kosztami energii po eskalacji konfliktu z Iranem .

Ruch był niemal w pełni wyceniony przez rynek, a komunikacja ECB sugerowała, że bank nie musi na tym poprzestać . Problem polegał na tym, że podwyżka nie wynikała z wyraźnego przyspieszenia gospodarki. Europejska gospodarka jednocześnie mierzyła się ze słabym wzrostem i ryzykiem utrzymania wysokiej inflacji.

Fed: stopy bez zmian, ale ton pozostał twardy

Rezerwa Federalna utrzymała w lipcu przedział stopy funduszy federalnych na poziomie 3,50–3,75%, lecz przyjęła jastrzębią retorykę. Fed sygnalizował gotowość do kolejnej podwyżki, jeśli inflacja nie będzie wystarczająco szybko spadać .

Powstała nietypowa sytuacja: oba banki centralne przesunęły się w stronę bardziej restrykcyjnej polityki. Tradycyjna strategia oparta na rozbieżności — jastrzębi Fed kontra gołębi ECB — przestała działać w prosty sposób. Mimo to euro nie zyskało trwałego wsparcia, ponieważ sama podwyżka ECB nie zapewniła mu przewagi dochodowości. Stopy Fed pozostawały znacznie wyższe, a amerykański bank centralny nadal dopuszczał dalsze zacieśnienie polityki .

Dlaczego euro nie potrafiło utrzymać odbicia?

• Przewaga stóp nadal należała do dolara. Przy stopach Fed na poziomie 3,50–3,75% i stopie depozytowej ECB wynoszącej 2,25% różnica przekraczała 125 punktów bazowych na korzyść dolara. Co więcej, Fed pozostawiał sobie możliwość kolejnej podwyżki .
• Strefa euro znajdowała się w stagflacyjnym potrzasku. Projekcje ekspertów ECB zakładały inflację ogółem na poziomie 3,0% w 2026 r., przy jednoczesnym obniżeniu prognozy wzrostu do zaledwie 0,8% . Taka kombinacja ograniczała przestrzeń do trwałego umocnienia euro.
• Odrodził się szok naftowy. Rozpad zawieszenia broni podbił ceny ropy, zwiększył obawy inflacyjne i pogorszył nastroje inwestorów. To szczególnie niekorzystne dla walut postrzeganych jako bardziej wrażliwe na globalny apetyt na ryzyko, w tym euro .
• Wyprzedaż spółek technologicznych i producentów półprzewodników osłabiła sentyment. Spadki na globalnych rynkach technologicznych zwiększyły popyt na aktywa uznawane za bezpieczniejsze, w tym dolara, dokładając kolejną przeszkodę dla EUR/USD.

Tydzień pełen danych: na co czekali inwestorzy?

Okres od 28 lipca do 1 sierpnia 2025 r. należał do najbardziej skoncentrowanych pod względem ryzyka wydarzeń tygodni w całym lecie. W krótkim czasie rynek miał otrzymać kilka kluczowych informacji:

Mocny odczyt amerykańskiego PKB albo wysoka inflacja PCE mogłyby umocnić oczekiwania na jastrzębie stanowisko Fedu i skierować EUR/USD w stronę poziomu 1,13 lub niżej. Z kolei słaby wzrost w strefie euro albo uporczywie wysoki HICP postawiłyby ECB przed jeszcze trudniejszym wyborem: walczyć z inflacją podwyżkami, jednocześnie ryzykując dalsze osłabienie gospodarki.

W efekcie euro wchodziło w ten tydzień z wyraźnie niedźwiedzim nastawieniem. Para pozostawała uwięziona w przedziale około 1,13–1,15, a bez jednoznacznego impulsu nie była w stanie trwale wybić się z tej konsolidacji .

Porozumienie okazało się jednak kruche. W czerwcu i lipcu 2025 r. faktycznie się rozpadło: Stany Zjednoczone przeprowadziły nowe ataki po zestrzeleniu śmigłowca Apache nad Cieśniną Ormuz, a Donald Trump ogłosił, że zawieszenie broni jest „skończone” . Ceny ropy ponownie wzrosły, giełdy osłabły, a do wycen surowców energetycznych wróciła premia za ryzyko geopolityczne .

Christine Lagarde, prezeska Europejskiego Banku Centralnego, mówiła podczas forum ECB w Sintrze, że wcześniejszy spadek presji energetycznej ograniczył ryzyka dla inflacji i wzrostu w strefie euro. Wznowienie konfliktu odwróciło jednak ten korzystny trend .

ECB i Fed skręciły w jastrzębią stronę jednocześnie

ECB: podwyżka wymuszona przez inflację

11 czerwca 2025 r. Europejski Bank Centralny podniósł stopy procentowe o 25 punktów bazowych, zwiększając stopę depozytową do 2,25%. Była to pierwsza podwyżka po wcześniejszym cyklu obniżek, związana z ponownym wzrostem inflacji napędzanym kosztami energii po eskalacji konfliktu z Iranem .

Ruch był niemal w pełni wyceniony przez rynek, a komunikacja ECB sugerowała, że bank nie musi na tym poprzestać . Problem polegał na tym, że podwyżka nie wynikała z wyraźnego przyspieszenia gospodarki. Europejska gospodarka jednocześnie mierzyła się ze słabym wzrostem i ryzykiem utrzymania wysokiej inflacji.

Fed: stopy bez zmian, ale ton pozostał twardy

Rezerwa Federalna utrzymała w lipcu przedział stopy funduszy federalnych na poziomie 3,50–3,75%, lecz przyjęła jastrzębią retorykę. Fed sygnalizował gotowość do kolejnej podwyżki, jeśli inflacja nie będzie wystarczająco szybko spadać .

Powstała nietypowa sytuacja: oba banki centralne przesunęły się w stronę bardziej restrykcyjnej polityki. Tradycyjna strategia oparta na rozbieżności — jastrzębi Fed kontra gołębi ECB — przestała działać w prosty sposób. Mimo to euro nie zyskało trwałego wsparcia, ponieważ sama podwyżka ECB nie zapewniła mu przewagi dochodowości. Stopy Fed pozostawały znacznie wyższe, a amerykański bank centralny nadal dopuszczał dalsze zacieśnienie polityki .

Dlaczego euro nie potrafiło utrzymać odbicia?

• Przewaga stóp nadal należała do dolara. Przy stopach Fed na poziomie 3,50–3,75% i stopie depozytowej ECB wynoszącej 2,25% różnica przekraczała 125 punktów bazowych na korzyść dolara. Co więcej, Fed pozostawiał sobie możliwość kolejnej podwyżki .
• Strefa euro znajdowała się w stagflacyjnym potrzasku. Projekcje ekspertów ECB zakładały inflację ogółem na poziomie 3,0% w 2026 r., przy jednoczesnym obniżeniu prognozy wzrostu do zaledwie 0,8% . Taka kombinacja ograniczała przestrzeń do trwałego umocnienia euro.
• Odrodził się szok naftowy. Rozpad zawieszenia broni podbił ceny ropy, zwiększył obawy inflacyjne i pogorszył nastroje inwestorów. To szczególnie niekorzystne dla walut postrzeganych jako bardziej wrażliwe na globalny apetyt na ryzyko, w tym euro .
• Wyprzedaż spółek technologicznych i producentów półprzewodników osłabiła sentyment. Spadki na globalnych rynkach technologicznych zwiększyły popyt na aktywa uznawane za bezpieczniejsze, w tym dolara, dokładając kolejną przeszkodę dla EUR/USD.

Tydzień pełen danych: na co czekali inwestorzy?

Okres od 28 lipca do 1 sierpnia 2025 r. należał do najbardziej skoncentrowanych pod względem ryzyka wydarzeń tygodni w całym lecie. W krótkim czasie rynek miał otrzymać kilka kluczowych informacji:

Mocny odczyt amerykańskiego PKB albo wysoka inflacja PCE mogłyby umocnić oczekiwania na jastrzębie stanowisko Fedu i skierować EUR/USD w stronę poziomu 1,13 lub niżej. Z kolei słaby wzrost w strefie euro albo uporczywie wysoki HICP postawiłyby ECB przed jeszcze trudniejszym wyborem: walczyć z inflacją podwyżkami, jednocześnie ryzykując dalsze osłabienie gospodarki.

W efekcie euro wchodziło w ten tydzień z wyraźnie niedźwiedzim nastawieniem. Para pozostawała uwięziona w przedziale około 1,13–1,15, a bez jednoznacznego impulsu nie była w stanie trwale wybić się z tej konsolidacji .