Porozumienie obejmuje trzy kluczowe elementy:

• Warunkowy reżim ciszy. Szersze zawieszenie działań zbrojnych miało zostać uruchomione, ale jego dalsze obowiązywanie jest bezpośrednio powiązane z wykonaniem przez Hezbollah określonych zobowiązań. To różnica w porównaniu z wcześniejszymi rozejmami, które zaczynały obowiązywać bez podobnego warunku, a mimo to były wielokrotnie naruszane .
• Pilotażowe strefy bezpieczeństwa. Izrael i Liban zgodziły się szybko utworzyć obszary, w których libańskie siły zbrojne (LAF) będą sprawować wyłączną kontrolę terytorialną. Działalność wszystkich podmiotów pozapaństwowych, w tym Hezbollahu, ma być tam wykluczona . To pierwszy konkretny mechanizm przedstawiony w ramach obecnych rozmów, który ma rozszerzyć obecność państwa libańskiego na tereny od dawna pozostające pod silnym wpływem ugrupowania.
• Kontynuacja bezpośrednich negocjacji. Rozmowy w Waszyngtonie były czwartą rundą trójstronnych negocjacji prowadzonych pod auspicjami USA. Kolejna runda — obejmująca zarówno kwestie polityczne, jak i bezpieczeństwa — ma rozpocząć się w tygodniu 22 czerwca .

Hezbollah odrzuca porozumienie

Hezbollah nie jest sygnatariuszem porozumienia. Jego przywódcy konsekwentnie twierdzą, że grupa nie uzna rezultatów rozmów, które uważa za nieuprawnione.

1 czerwca przywódca Hezbollahu Naim Qassem wezwał libański rząd do rezygnacji z bezpośrednich negocjacji z Izraelem, określając je jako „darmową koncesję” . Dzień później zastępca przewodniczącego rady politycznej ugrupowania Mahmoud Qomati odrzucił ideę częściowego rozejmu. Ostrzegł, że izraelski atak na południowe przedmieścia Bejrutu spotkałby się z „głębszą i silniejszą odpowiedzią” .

Już w kwietniu wysoki rangą przedstawiciel Hezbollahu Wafiq Safa mówił, że organizacja „nie będzie przestrzegać żadnych porozumień”, które mogłyby wyniknąć z bezpośrednich rozmów libańsko-izraelskich .

Rozbieżność między dyplomatycznym dokumentem a sytuacją na froncie była widoczna także w dniu ogłoszenia rozejmu. Według Institute for the Study of War Hezbollah 3 czerwca przeprowadził ataki rakietowe na pozycje Sił Obronnych Izraela w północnym Izraelu — zaledwie kilka godzin przed ogłoszeniem porozumienia .

Jak doszło do obecnej wojny?

Obecna faza konfliktu rozpoczęła się 2 marca 2026 r., gdy Hezbollah wystrzelił rakiety w kierunku Izraela w odpowiedzi na amerykańsko-izraelski atak na Iran z 28 lutego. Izrael odpowiedział intensywnymi nalotami oraz ofensywą lądową, która dotarła do linii rzeki Litani.

Według przedstawianych szacunków izraelskie siły zajęły od około 14 do 20 proc. terytorium Libanu, obejmując kontrolą ponad 55 miejscowości .

Koszty humanitarne są ogromne. Według libańskiego ministerstwa zdrowia do 1 czerwca zginęły 3412 osoby, a 10 269 zostało rannych . Ponad milion mieszkańców, czyli około jedna piąta ludności kraju, zostało przesiedlonych . Po stronie izraelskiej oficjalne dane mówią o co najmniej 28 zabitych żołnierzach, jednym pracowniku ekip wyburzeniowych oraz 1180 rannych żołnierzach .

Wcześniejsze próby zatrzymania walk nie przyniosły trwałego rezultatu. Rozejm z listopada 2024 r. ostatecznie załamał się 2 marca 2026 r. . Kolejne, dziesięciodniowe zawieszenie broni wynegocjowane przy udziale USA weszło w życie 16 kwietnia i zostało 15 maja przedłużone o 45 dni. Mimo to niemal codziennie dochodziło do naruszeń, a po formalnym rozpoczęciu rozejmu ginęły setki osób .

Największa przeszkoda: dwie sprzeczne warunki końcowego porozumienia

Rozmowy mają zostać wznowione w tygodniu 22 czerwca. Obecny dokument ma stworzyć warunki do szerszego układu politycznego i dotyczącego bezpieczeństwa, ale podstawowy spór pozostaje nierozwiązany.

Liban domaga się całkowitego wycofania izraelskich wojsk z całego swojego terytorium. Prezydent Joseph Aoun 25 maja nazwał ten postulat „niezłomnym, stałym żądaniem narodowym” i podkreślił, że jego kraj nie zaakceptuje dalszej izraelskiej okupacji . Premier Nawaf Salam mówił z kolei, że Liban nie może podpisać porozumienia bez pełnego wycofania wojsk izraelskich. „Nie możemy żyć z tak zwaną strefą buforową” — stwierdził w kwietniu .

W ten sposób negocjacje opierają się na dwóch warunkach, które obecnie trudno pogodzić. Porozumienie nakłada na Hezbollah zobowiązania, których organizacja otwarcie nie uznaje. Jednocześnie rząd Libanu domaga się pełnego wycofania Izraela, choć izraelskie stanowisko nie wskazuje, by taki postulat został zaakceptowany.

To właśnie od tej luki zależy los rozejmu z 3 czerwca. Jeśli Hezbollah nie wstrzyma ognia, a strony nie znajdą porozumienia w sprawie izraelskiej obecności w Libanie, nowe zawieszenie broni może podzielić los wcześniejszych — pozostać dokumentem dyplomatycznym, który nie przełożył się na trwały spokój.

Porozumienie obejmuje trzy kluczowe elementy:

• Warunkowy reżim ciszy. Szersze zawieszenie działań zbrojnych miało zostać uruchomione, ale jego dalsze obowiązywanie jest bezpośrednio powiązane z wykonaniem przez Hezbollah określonych zobowiązań. To różnica w porównaniu z wcześniejszymi rozejmami, które zaczynały obowiązywać bez podobnego warunku, a mimo to były wielokrotnie naruszane .
• Pilotażowe strefy bezpieczeństwa. Izrael i Liban zgodziły się szybko utworzyć obszary, w których libańskie siły zbrojne (LAF) będą sprawować wyłączną kontrolę terytorialną. Działalność wszystkich podmiotów pozapaństwowych, w tym Hezbollahu, ma być tam wykluczona . To pierwszy konkretny mechanizm przedstawiony w ramach obecnych rozmów, który ma rozszerzyć obecność państwa libańskiego na tereny od dawna pozostające pod silnym wpływem ugrupowania.
• Kontynuacja bezpośrednich negocjacji. Rozmowy w Waszyngtonie były czwartą rundą trójstronnych negocjacji prowadzonych pod auspicjami USA. Kolejna runda — obejmująca zarówno kwestie polityczne, jak i bezpieczeństwa — ma rozpocząć się w tygodniu 22 czerwca .

Hezbollah odrzuca porozumienie

Hezbollah nie jest sygnatariuszem porozumienia. Jego przywódcy konsekwentnie twierdzą, że grupa nie uzna rezultatów rozmów, które uważa za nieuprawnione.

1 czerwca przywódca Hezbollahu Naim Qassem wezwał libański rząd do rezygnacji z bezpośrednich negocjacji z Izraelem, określając je jako „darmową koncesję” . Dzień później zastępca przewodniczącego rady politycznej ugrupowania Mahmoud Qomati odrzucił ideę częściowego rozejmu. Ostrzegł, że izraelski atak na południowe przedmieścia Bejrutu spotkałby się z „głębszą i silniejszą odpowiedzią” .

Już w kwietniu wysoki rangą przedstawiciel Hezbollahu Wafiq Safa mówił, że organizacja „nie będzie przestrzegać żadnych porozumień”, które mogłyby wyniknąć z bezpośrednich rozmów libańsko-izraelskich .

Rozbieżność między dyplomatycznym dokumentem a sytuacją na froncie była widoczna także w dniu ogłoszenia rozejmu. Według Institute for the Study of War Hezbollah 3 czerwca przeprowadził ataki rakietowe na pozycje Sił Obronnych Izraela w północnym Izraelu — zaledwie kilka godzin przed ogłoszeniem porozumienia .

Jak doszło do obecnej wojny?

Obecna faza konfliktu rozpoczęła się 2 marca 2026 r., gdy Hezbollah wystrzelił rakiety w kierunku Izraela w odpowiedzi na amerykańsko-izraelski atak na Iran z 28 lutego. Izrael odpowiedział intensywnymi nalotami oraz ofensywą lądową, która dotarła do linii rzeki Litani.

Według przedstawianych szacunków izraelskie siły zajęły od około 14 do 20 proc. terytorium Libanu, obejmując kontrolą ponad 55 miejscowości .

Koszty humanitarne są ogromne. Według libańskiego ministerstwa zdrowia do 1 czerwca zginęły 3412 osoby, a 10 269 zostało rannych . Ponad milion mieszkańców, czyli około jedna piąta ludności kraju, zostało przesiedlonych . Po stronie izraelskiej oficjalne dane mówią o co najmniej 28 zabitych żołnierzach, jednym pracowniku ekip wyburzeniowych oraz 1180 rannych żołnierzach .

Wcześniejsze próby zatrzymania walk nie przyniosły trwałego rezultatu. Rozejm z listopada 2024 r. ostatecznie załamał się 2 marca 2026 r. . Kolejne, dziesięciodniowe zawieszenie broni wynegocjowane przy udziale USA weszło w życie 16 kwietnia i zostało 15 maja przedłużone o 45 dni. Mimo to niemal codziennie dochodziło do naruszeń, a po formalnym rozpoczęciu rozejmu ginęły setki osób .

Największa przeszkoda: dwie sprzeczne warunki końcowego porozumienia

Rozmowy mają zostać wznowione w tygodniu 22 czerwca. Obecny dokument ma stworzyć warunki do szerszego układu politycznego i dotyczącego bezpieczeństwa, ale podstawowy spór pozostaje nierozwiązany.

Liban domaga się całkowitego wycofania izraelskich wojsk z całego swojego terytorium. Prezydent Joseph Aoun 25 maja nazwał ten postulat „niezłomnym, stałym żądaniem narodowym” i podkreślił, że jego kraj nie zaakceptuje dalszej izraelskiej okupacji . Premier Nawaf Salam mówił z kolei, że Liban nie może podpisać porozumienia bez pełnego wycofania wojsk izraelskich. „Nie możemy żyć z tak zwaną strefą buforową” — stwierdził w kwietniu .

W ten sposób negocjacje opierają się na dwóch warunkach, które obecnie trudno pogodzić. Porozumienie nakłada na Hezbollah zobowiązania, których organizacja otwarcie nie uznaje. Jednocześnie rząd Libanu domaga się pełnego wycofania Izraela, choć izraelskie stanowisko nie wskazuje, by taki postulat został zaakceptowany.

To właśnie od tej luki zależy los rozejmu z 3 czerwca. Jeśli Hezbollah nie wstrzyma ognia, a strony nie znajdą porozumienia w sprawie izraelskiej obecności w Libanie, nowe zawieszenie broni może podzielić los wcześniejszych — pozostać dokumentem dyplomatycznym, który nie przełożył się na trwały spokój.