Nowe zagłębie półprzewodników w Korei Południowej: plan na 2030 r. i jego największe przeszkody

Cel jest konkretny: rozpocząć produkcję półprzewodników na południowym zachodzie Korei Południowej w 2030 r. Podczas wrześniowego forum poświęconego półprzewodnikom i sztucznej inteligencji w Gwangju uczestnicy podkreślali jednak, że fabryki nie ruszą zgodnie z planem, jeśli równolegle nie powstaną sieci energetyczne, dostęp do wody, zaplecze dostawców i baza wykwalifikowanych pracowników.13

Drugi ośrodek produkcji, nie pojedyncza fabryka

Plan ma stworzyć drugi ważny ośrodek produkcji czipów poza obszarem metropolitalnym Seulu. Łączy potencjał Gwangju w dziedzinie AI i zaawansowanej produkcji z terenami oraz zasobami energetycznymi prowincji Jeolla Południowa. Na forum mówiono o ekosystemie obejmującym fabryki, zaawansowane procesy produkcyjne, materiały, komponenty, urządzenia, pakowanie układów, badania i rozwój oraz kształcenie kadr.13

To ważne rozróżnienie: postawienie zakładu pozwoliłoby rozpocząć produkcję, ale dopiero sieć lokalnych firm, instytucji badawczych i pracowników mogłaby zapewnić jej trwałe zaplecze oraz możliwość rozbudowy.3

Harmonogram jest ambitny — i warunkowy

Min Hyung-bae, stojący na czele połączonej jednostki administracyjnej Gwangju i Jeolli Południowej, przedstawił cele dla pierwszego etapu: start budowy w 2027 r., zakończenie do końca 2029 r. i rozpoczęcie wstępnej produkcji w 2030 r. Daty te nie oznaczają, że zakłady i niezbędna infrastruktura są już zapewnione.3

Jung Won-ju, przewodniczący Herald Media Group, Jungheung Group oraz Daewoo Engineering & Construction, zadeklarował 10 mld wonów na wsparcie klastra półprzewodników i AI. Jest to wkład w przedsięwzięcie, a nie plan sfinansowania całego ośrodka.2

Największy sprawdzian: prąd, woda i ludzie

Do uruchomienia produkcji potrzebne będą na czas energia elektryczna, woda przemysłowa, pozwolenia, połączenia transportowe i logistyczne oraz dostawcy. Planowanie terenu i infrastruktury powinno też uwzględniać rozbudowę wykraczającą poza początkową koncepcję czterech fabryk.3

Szczególnie wyraźnie skalę zadania pokazuje energia. Według jednego z szacunków cztery fabryki wymagałyby możliwości poboru łącznie 6,4 GW mocy. Nawet jeśli region wytwarza więcej prądu, niż sam zużywa, konieczne pozostają wzmocnienie sieci i stabilne dostawy bezpośrednio do zakładów. Szacunek opisuje potrzebę projektową, a nie moc już dostępną na miejscu.3

Równie istotne będzie budowanie lokalnych kadr, zaplecza badawczego i sieci dostawców. Uczestnicy forum wskazywali, że pracownikom potrzebne są także warunki do osiedlenia się w regionie: mieszkania, opieka zdrowotna, edukacja i oferta kulturalna.3

Przywoływany na forum klaster TSMC w japońskim Kumamoto pokazuje znaczenie wsparcia państwa i współpracy lokalnych instytucji. Nie jest jednak gotowym wzorem do skopiowania: koreański projekt musi odpowiadać rzeczywistym potrzebom inwestycyjnym, produkcyjnym i zaopatrzeniowym Samsung Electronics oraz SK hynix. Rok 2030 pozostaje więc celem zależnym od tego, czy fabryki, infrastruktura i regionalne zaplecze przemysłowe będą gotowe jednocześnie.3