Globalny wzrost produkcji uderza w mur w maju 2026: USA kwitną, Chiny stoją w miejscu, Indie trzymają się mocno

Aktywność globalnego przemysłu w maju 2026 roku przypominała pęknięte lustro – najnowsze odczyty wskaźnika PMI (Purchasing Managers' Index) pokazały gwałtowne przyspieszenie w Stanach Zjednoczonych, niepokojącą utratę momentum w Chinach i utrzymującą się odporność w Indiach. Dane te wskazują, że rozbieżności te są mniej efektem prostego podziału geograficznego związanego z konfliktem w Iranie, a bardziej wynikiem odmiennej dynamiki popytu wewnętrznego. Niemniej, inflacja napędzana przez ten konflikt jest powszechnie odczuwalnym problemem.

Amerykański sektor fabryczny wjeżdża na pełnych obrotach

Wskaźnik ISM Manufacturing PMI wzrósł w maju do 54,0%, co oznacza skok o 1,3 punktu procentowego w porównaniu z kwietniowym wynikiem 52,7% i jest najwyższym odczytem od maja 2022 roku . To już piąty z rzędu miesiąc ekspansji sektora po dziesięciomiesięcznym okresie recesji, sygnalizujący potężne ponowne przyspieszenie aktywności amerykańskich fabryk .

Siła tego wzrostu była szeroko zakrojona. Indeks nowych zamówień znacząco wzrósł do 56,8%, a wskaźnik zaległych zamówień zwiększył się do 52,2%, przy czym oba odnotowały piąty miesiąc wzrostu z rzędu . Indeks produkcji utrzymał się w "solidnej ekspansji" na poziomie 54,3% . Co kluczowe, indeks nowych zamówień eksportowych powrócił do strefy wzrostu, osiągając 50,6%, co sugeruje poprawę międzynarodowego popytu na amerykańskie towary .

Raport uwypuklił jednak również dotkliwą presję kosztową związaną z wojną. Indeks cen ISM odnotował "nadzwyczaj wysoki" poziom 82,1%, co wskazuje, że koszty surowców dla amerykańskich producentów nadal gwałtownie rosną . Tymczasem wskaźnik zatrudnienia pozostał w recesji na poziomie 48,6%, co sugeruje, że fabryki zwiększają produkcję, nie powiększając proporcjonalnie swoich zespołów . Odmienny wskaźnik S&P Global US Manufacturing PMI, badający nieco inną grupę firm, również wzrósł w maju do 55,1 z 54,5 w kwietniu .

Ożywienie w chińskich fabrykach wyhamowuje na granicy boomu i recesji

W wyraźnym kontraście do USA, oficjalny wskaźnik fabryczny w Chinach nakreślił obraz tracącego impet ożywienia gospodarczego. Oficjalny wskaźnik NBS Manufacturing PMI spadł w maju do dokładnie 50,0 z 50,3 w kwietniu, idealnie trafiając w granicę między ekspansją a recesją .

Dane szczegółowe ukazują gospodarkę dwóch prędkości. Duże przedsiębiorstwa pozostały w fazie ekspansji z PMI na poziomie 51,1%, ale średnie i małe firmy znalazły się w recesji, osiągając odpowiednio 48,6% i 48,5% . Subindeks produkcji utrzymał się na plusie (51,2%), jednak wskaźnik nowych zamówień spadł poniżej krytycznej granicy 50 punktów do 49,9, sygnalizując słabnący popyt wewnętrzny .

Ten niemrawy wynik wzmocnił apele analityków o bardziej ukierunkowane wsparcie polityczne, aby podtrzymać popyt krajowy i dynamikę wzrostu . Szerszy, złożony PMI dla Chin, obejmujący sektory pozaprzemysłowe, wzrósł w maju do 50,5, napędzany ożywieniem w sektorze usług . Dane dotyczące Caixin Manufacturing PMI – prywatnego badania skoncentrowanego na mniejszych firmach zorientowanych na eksport – wykazują w dostarczonych źródłach mieszane odczyty; niektóre wskazują na silny wynik 51,2 lub 51,8 za maj, ale ostateczny potwierdzony odczyt miesięczny nie jest jednolicie poparty przez źródła .

Indyjski silnik produkcyjny zwalnia, ale wciąż pracuje

Sektor fabryczny w Indiach kontynuował ekspansję, choć ostateczne dane pokazują miesiąc dwóch połówek. Ostateczny HSBC India Manufacturing PMI wyniósł w maju 55,0, co jest trzymiesięcznym maksimum, w górę z 54,7 w kwietniu . Ten końcowy odczyt został znacząco zrewidowany w górę ze wstępnego szacunku, który wynosił zaledwie 54,3, co wskazuje na silne ożywienie aktywności w drugiej połowie miesiąca .

Ekspansja była napędzana przez silny popyt wewnętrzny, wydatki na infrastrukturę i wzrost nowych zamówień, jak podaje firma opracowująca badanie . Szeroko pojęty sektor prywatny w Indiach również pozostał solidny – HSBC Flash India Composite Output Index osiągnął w maju wysoki poziom 58,1, notując jedynie marginalny spadek z 58,2 w kwietniu .

W przeciwieństwie do USA i Chin, związek z konfliktem w Iranie jest bardziej bezpośrednio wskazywany w komentarzach do badań w Indiach. Raporty odnotowały, że "wyższe koszty związane z konfliktem na Bliskim Wschodzie nadal obciążają producentów", nawet przy ogólnej poprawie aktywności . Wstępne dane przypisały umiarkowany spadek zamówień eksportowych i produkcji właśnie wpływowi konfliktu w Azji Zachodniej i zakłóceniom w cieśninie Ormuz . Pomimo tych przeciwności, indyjscy producenci wydają się na razie radzić sobie z przerzucaniem kosztów, a PMI pozostaje zdecydowanie na terytorium ekspansji.

Konflikt w Iranie: uniwersalny szok kosztowy, a nie prosty podział regionalny

Dostępne dane PMI za maj 2026 roku nie potwierdzają jednoznacznie początkowych oczekiwań wyraźnego podziału na USA i region Azji/Europy, spowodowanego konfliktem w Iranie. Konflikt ten działa przede wszystkim jako globalny kanał inflacji kosztowej, a nie czynnik różnicujący popyt w poszczególnych regionach.

W USA, napędzane wojną gromadzenie zapasów i gwałtowny wzrost zamówień nie są wyraźnie wskazane w komentarzach do PMI, ale wskaźnik cen zapłaconych na poziomie 82,1% jest jednoznacznym sygnałem, że koszty łańcucha dostaw są silnie dotknięte niestabilnością geopolityczną . W Indiach wpływ ten jest przyznawany bardziej wprost – inflacja kosztów nakładów pozostaje podwyższona właśnie z powodu sytuacji na Bliskim Wschodzie .

Pełna ocena narracji o rozbieżnościach jest niemożliwa bez wstępnego odczytu PMI dla przemysłu strefy euro za maj, który nie jest jeszcze dostępny w dostarczonych źródłach. To właśnie europejski przemysł byłby najbardziej bezpośrednio narażony na wszelkie zakłócenia energetyczne i żeglugowe wynikające z konfliktu. Bez tego punktu danych, historia maja 2026 roku to przede wszystkim obraz silnego impetu w USA i chińskiej stagnacji, z Indiami działającymi jako odporny punkt pośredni – rozwijającymi się nawet przy jednoczesnym absorbowaniu wyraźnego szoku kosztowego związanego z konfliktem.

Kluczowy wniosek jest taki, że krajowy impet gospodarczy jest obecnie silniejszym czynnikiem różnicującym niż wspólna ekspozycja geopolityczna. Silny popyt wewnętrzny w USA napędza jego PMI do czteroletnich maksimów, podczas gdy brak popytu w Chinach powoduje zatrzymanie ich indeksu na granicy recesji, mimo że oba kraje mierzą się z tymi samymi podwyższonymi globalnymi kosztami nakładów.