ChatGPT na Macu pamięta aktywność użytkownika — bez zrzutów ekranu, ale z ryzykiem dla prywatności

OpenAI wprowadziło do aplikacji ChatGPT na macOS funkcję Computer History. To opcjonalna warstwa pamięci, która pozwala ChatGPT i Codexowi korzystać z kontekstu działań wykonywanych poza oknem czatu. Funkcja została ogłoszona 13 sierpnia 2026 r. i domyślnie pozostaje wyłączona.

Najważniejsza różnica względem wcześniejszego podejścia jest prosta: Computer History nie robi zrzutów ekranu. Zamiast tego korzysta ze zdarzeń interakcji udostępnianych przez system macOS. To ogranicza zakres przechwytywanych danych, ale nie usuwa problemów z prywatnością — zwłaszcza że część plików pamięci jest przechowywana lokalnie bez szyfrowania.

Jak działa Computer History?

Po przyznaniu aplikacji uprawnienia macOS Accessibility użytkownik wybiera aplikacje i witryny, które mogą dostarczać dane. Funkcja rejestruje następnie zdarzenia ujawniane przez system, między innymi:

• kliknięcia,
• wpisywany tekst i naciśnięcia klawiszy,
• skróty klawiaturowe,
• przełączanie między aplikacjami,
• kontekst powiązanej aplikacji lub witryny.

Z tych zdarzeń powstają oś czasu oraz tekstowe „wspomnienia”. Dzięki nim ChatGPT lub Codex mogą później pomóc ustalić, nad czym użytkownik pracował, w którym miejscu przerwał zadanie albo jak wcześniej wykonał określony proces.

Computer History działa wyłącznie dla wskazanych aplikacji i stron, a użytkownik może w każdej chwili wstrzymać zbieranie danych. Aktywność w trybie prywatnym lub incognito jest wyłączona z historii.

Czego funkcja nie rejestruje?

Według opisu OpenAI Computer History nie przechwytuje:

• zrzutów ekranu,
• nagrań ekranu,
• dźwięku z mikrofonu,
• dźwięku systemowego,
• aktywności w prywatnych kartach przeglądarki.

To odróżnia ją od systemu, który regularnie zapisuje obrazy tego, co znajduje się na ekranie. Nie oznacza jednak, że funkcja jest pozbawiona dostępu do wrażliwych informacji. Jeśli użytkownik wpisze poufny tekst w dołączonej aplikacji lub witrynie, zdarzenia dostępne przez macOS mogą nadal ujawnić istotny fragment tej aktywności.

Computer History a Chronicle i Microsoft Recall

Chronicle opierał się na zrzutach ekranu

Computer History zastępuje wcześniejszy eksperymentalny podgląd Chronicle, który budował kontekst na podstawie okresowych zrzutów ekranu. Nowa funkcja korzysta ze strumienia zdarzeń dostępnych przez mechanizmy ułatwień dostępu macOS, więc nie musi zapisywać pikseli ekranu ani dźwięku.

To węższy zakres przechwytywania, ale niekoniecznie znikome ryzyko. Sekwencja kliknięć, klawiszy i przełączanych aplikacji może sporo powiedzieć o działaniach użytkownika, szczególnie gdy zostanie podsumowana w trwałym pliku pamięci.

Microsoft Recall zapisuje migawki

Microsoft Recall to przede wszystkim system historii aktywności oparty na zrzutach lub migawkach, przeznaczony dla komputerów Copilot+ PC. Cel obu rozwiązań jest podobny: zapewnić asystentowi przeszukiwalny kontekst wcześniejszej pracy. Różnica polega na tym, że Computer History bazuje na zdarzeniach interakcji i tekstowych wspomnieniach, a nie na archiwum obrazów ekranu. Dostępne informacje wskazują również, że zdarzenia Computer History są wysyłane do OpenAI w celu przetworzenia, zamiast pozostawać w całości lokalnie.

W praktyce oznacza to, że Computer History nie przechowuje haseł, dokumentów, rozmów ani obrazów jako pikseli ze zrzutu ekranu. Nadal może jednak ujawniać wpisywany tekst i kontekst wykonywanej pracy.

Co dzieje się z danymi po 48 godzinach?

Cykl życia danych składa się z dwóch odrębnych etapów:

1. Tymczasowe dane interakcji: surowe pliki zdarzeń są przechowywane na Macu do 48 godzin, a następnie usuwane w ramach procesu przetwarzania.
2. Wygenerowane wspomnienia: OpenAI przetwarza zdarzenia po stronie serwera, aby zamienić je w użyteczne podsumowania. Trwałe wspomnienia są zapisywane lokalnie jako zwykłe pliki tekstowe Markdown.

Pliki te można odczytywać i edytować jak tekst — nie są zamknięte w zaszyfrowanej bazie danych. Jeden z opisów wskazuje katalog Codexu znajdujący się pod ścieżką $CODEX_HOME/memories/extensions/skysight/, ale dostępne materiały nie potwierdzają, że jest to oficjalna i uniwersalna lokalizacja dla każdej instalacji.

Usunięcie Computer History lub jego historii powinno usunąć powiązane lokalne wspomnienia i zatrzymać dalsze zbieranie danych. Materiały dotyczące tej funkcji nie podają jednak precyzyjnego terminu usunięcia danych po stronie serwera. Dlatego skasowanie lokalnej historii nie powinno być traktowane jako dowód, że każda kopia wykorzystana w procesie przetwarzania znika natychmiast. Na proces usuwania mogą wpływać także zwykłe obowiązki prawne, bezpieczeństwa lub zapobiegania nadużyciom.

Największy problem: niezaszyfrowane pliki lokalne

Dokumentacja OpenAI ostrzega, że pliki Computer History mogą zawierać wrażliwe informacje i nie są szyfrowane przez samą funkcję. Dostęp do nich mogą potencjalnie uzyskać inne programy działające w ramach tego samego konta użytkownika macOS.

Tworzy to inny profil ryzyka niż w przypadku zwykłej historii przeglądarki. Pojedynczy plik pamięci może łączyć nazwy projektów, kolejne kroki pracy, używane aplikacje, wpisywany tekst oraz informacje związane z kontami w jeden łatwy do odczytania zbiór. Złośliwe oprogramowanie, infostealer, narzędzie zdalnego dostępu albo inny proces uruchomiony na zalogowanym koncie może próbować odczytać i wyprowadzić takie dane.

Szyfrowanie całego dysku pomaga chronić wyłączonego Maca, ale zwykle nie blokuje programów działających w odblokowanym koncie użytkownika przed dostępem do plików, które to konto może odczytać. Dlatego lokalny sposób przechowywania pamięci pozostaje istotny, nawet jeśli surowe pliki zdarzeń są tymczasowe.

Możliwe ryzyko prompt injection

Computer History może także stworzyć dodatkową ścieżkę dla ataków typu prompt injection, czyli prób manipulowania modelem za pomocą instrukcji ukrytych w zewnętrznych treściach. Złośliwe polecenie wyświetlone na stronie internetowej lub wpisane w dołączonej aplikacji może zostać podsumowane w pamięci. Jeśli ChatGPT lub Codex potraktuje później takie wspomnienie jak zaufany kontekst, jego treść może próbować wpłynąć na kolejną odpowiedź albo działanie modelu. To wniosek dotyczący bezpieczeństwa, a nie dowód, że każdy taki atak zakończy się powodzeniem — mimo to zewnętrzne treści zapisane w pamięci należy traktować jako niezaufane.

Kto może korzystać z funkcji?

Computer History jest wdrażane na macOS dla użytkowników planów ChatGPT Pro, Business i Enterprise. W chwili uruchomienia funkcja nie była dostępna w Europejskim Obszarze Gospodarczym, Szwajcarii ani Wielkiej Brytanii; dostęp dla tych regionów zapowiedziano później.

Zasady dostępu zależą od planu:

• Pro: użytkownik może samodzielnie włączyć funkcję.
• Business: administrator obszaru roboczego musi najpierw zezwolić na dostęp, a każdy członek zespołu nadal musi wyrazić indywidualną zgodę.
• Enterprise: administratorzy mogą przyznać dostęp wybranym rolom, ale użytkownicy wciąż sami decydują, czy funkcję włączyć. Wymagana może być również odpowiednio nowa wersja aplikacji desktopowej.

Dostępne materiały dotyczące premiery nie ustanawiają odrębnej, specyficznej dla Computer History zasady używania danych do trenowania modeli dla każdego planu. Użytkownicy Business i Enterprise powinni stosować zasady kontroli danych obowiązujące w ich obszarze roboczym, a użytkownicy Pro powinni sprawdzić ustawienia ulepszania modeli na swoim koncie, zamiast zakładać, że Computer History jest automatycznie wyłączone z takich zasad.

Jakie kontrolki mają użytkownicy i administratorzy?

Użytkownicy mogą:

• wyrazić zgodę albo pozostawić funkcję wyłączoną,
• wstrzymać lub całkowicie wyłączyć zbieranie danych,
• wybrać aplikacje i witryny uwzględniane w historii,
• przeglądać elementy osi czasu,
• usuwać zapisaną historię i wspomnienia.

Administratorzy Business i Enterprise mogą decydować, czy członkowie organizacji w ogóle zobaczą możliwość skorzystania z funkcji. Połączenie zgody administratora z indywidualnym włączeniem oznacza, że firma nie powinna aktywować Computer History po cichu dla wszystkich pracowników.

W środowisku firmowym rozsądne byłoby wykluczenie menedżerów haseł, systemów finansowych, medycznych i prawnych, konsol uprzywilejowanej administracji, poufnych narzędzi kontroli kodu lub reagowania na incydenty oraz komunikatorów zawierających prywatne informacje innych osób. To zalecenia operacyjne, a nie gwarancja, że wszystkie wrażliwe wartości zostaną automatycznie odfiltrowane.

Czy historia może tworzyć umiejętności i automatyzacje?

Najciekawszym długoterminowym zastosowaniem Computer History może być pamięć proceduralna. Oś czasu pokazująca udaną sekwencję działań mogłaby pomóc Codexowi odtworzyć powtarzalny proces w formie checklisty, skryptu lub wielokrotnego użytku „umiejętności”.

W przyszłości taki kontekst mógłby pomóc np. odtworzyć sposób przygotowania raportu wykorzystany wcześniej w tygodniu. To jednak potencjalny scenariusz oparty na zapisanym kontekście, a nie dowód, że Computer History już teraz samodzielnie tworzy lub uruchamia zaplanowane automatyzacje.

Każda automatyzacja zbudowana na tego rodzaju historii powinna wymagać wyraźnej akceptacji, ograniczonych uprawnień, kroków możliwych do skontrolowania oraz zabezpieczeń przed instrukcjami wstrzykniętymi przez witryny, dokumenty lub wiadomości.

Werdykt praktyczny

Computer History najlepiej rozumieć jako pamięć AI opartą na zdarzeniach, a nie nadzór za pomocą zrzutów ekranu. W porównaniu z Chronicle i systemami migawkowymi, takimi jak Recall, ogranicza ilość przechwytywanych danych wizualnych i dźwiękowych, a jednocześnie zapewnia ChatGPT i Codexowi szczegółowy zapis aktywności w wybranych aplikacjach.

Dla osób, które często wracają do złożonych procesów, może to być wygodne rozwiązanie. Poważnym argumentem przeciw pozostają jednak niezaszyfrowane lokalne pliki Markdown. Przed włączeniem funkcji warto ograniczyć listę aplikacji i stron do minimum, wykluczyć systemy wysokiego ryzyka, wstrzymywać zbieranie danych podczas pracy z poufnymi materiałami oraz regularnie przeglądać i usuwać zapisane wspomnienia.