Liczby te pokazują, że choć natężenie walk spadło w porównaniu z wcześniejszymi etapami wojny, rozejm nie zatrzymał śmiertelnych incydentów w Gazie.

Ciągłe ataki na służbę zdrowia

Monitorowanie WHO pokazuje, że przemoc wobec placówek medycznych i personelu medycznego trwała nadal.

• W 2025 roku w okupowanym terytorium palestyńskim odnotowano 449 ataków na placówki opieki zdrowotnej.
• Spośród nich 216 miało miejsce w Strefie Gazy, powodując 112 zgonów i 305 obrażeń.

WHO wielokrotnie ostrzegała, że takie ataki pogłębiają kryzys przeciążonego systemu opieki zdrowotnej. W 2026 roku organizacja potępiła atak na Indonezyjski Szpital, odnotowując, że w poprzednich tygodniach doszło do wielu ataków na obiekty medyczne, które skutkowały śmiercią, obrażeniami i przymusową ewakuacją pacjentów i personelu.

Szpitale pracujące w ekstremalnie trudnych warunkach

Nawet w czasie obowiązywania zawieszenia broni infrastruktura medyczna w Gazie pozostawała poważnie uszkodzona.

Przedstawiciele WHO poinformowali, że:

• Żaden ze szpitali w Gazie nie działał w pełni, a tylko 14 z 36 szpitali funkcjonowało w jakimkolwiek stopniu, wiele z nich tylko częściowo.
• Rozległe zniszczenia infrastruktury na całym terytorium sprawiły, że system opieki zdrowotnej z trudem przywracał usługi.

Szpitale borykały się również z chronicznymi brakami paliwa, energii elektrycznej, wody i personelu medycznego. Te niedobory ograniczają możliwość przeprowadzania operacji, utrzymywania oddziałów intensywnej terapii czy leczenia chorób przewlekłych i potrzeb zdrowotnych matek.

Krytyczne braki leków i środków medycznych

Raporty WHO podkreślają utrzymujące się niedobory niezbędnych leków i sprzętu.

Placówki w Gazie zgłaszały:

• poważne braki niezbędnych leków i środków medycznych,
• przerwy w dostawie prądu i paliwa niezbędnego do zasilania generatorów szpitalnych,
• ograniczoną dostępność personelu i sprzętu z powodu przedłużającego się konfliktu.

Aby ustabilizować system, WHO poinformowała, że w 2025 roku dostarczyła na okupowane terytorium palestyńskie środki medyczne o wartości około 60 milionów dolarów, choć potrzeby wciąż znacznie przewyższały dostępne zasoby.

Ograniczenia w dostępie pomocy humanitarnej i medycznej

Raporty humanitarne ONZ wskazują, że ograniczenia administracyjne i bezpieczeństwa spowolniły przepływ krytycznych dostaw do Gazy nawet po zawieszeniu broni.

• Procesy zatwierdzania ładunków humanitarnych – w tym przedmiotów sklasyfikowanych przez Izrael jako „podwójnego zastosowania” – pozostały główną przeszkodą w okresie obowiązywania rozejmu.
• Organizacje pomocowe informowały, że wiele wniosków o wwóz materiałów pomocowych do Gazy zostało odrzuconych; podczas jednego z briefingu ONZ odnotowano, że odrzucono ponad 100 wniosków w ciągu pierwszego miesiąca po rozpoczęciu zawieszenia broni.

Ograniczenia te dotknęły nie tylko materiały budowlane, ale także sprzęt niezbędny do odbudowy szpitali czy systemów wodno-kanalizacyjnych.

Wpływ na organizacje humanitarne

Organizacje medyczne i humanitarne twierdzą, że ograniczenia w dostępie osłabiły ich zdolność do udzielania pomocy.

• Lekarze bez Granic (MSF) poinformowali, że nie zaobserwowali znaczącej poprawy w dostępie do dostaw medycznych do Gazy bezpośrednio po zawieszeniu broni.
• Agencje ONZ ostrzegały również, że duże ilości zapasów humanitarnych pozostały poza Gazą, mimo że były gotowe do dostarczenia.

Przedstawiciele organizacji humanitarnych twierdzą, że te przeszkody spowolniły wysiłki na rzecz odbudowy usług opieki zdrowotnej i zaspokojenia pilnych potrzeb ludności cywilnej.

Debata w Radzie Bezpieczeństwa ONZ

Społeczność międzynarodowa wielokrotnie omawiała wdrażanie zawieszenia broni na forum Rady Bezpieczeństwa ONZ.

• W rezolucji 2803 (2025) Rada Bezpieczeństwa poparła szeroki plan mający na celu zakończenie konfliktu w Gazie i ustabilizowanie terytorium.
• Przedstawiciele ONZ powiedzieli później Radzie, że zawieszenie broni pozostaje niepewne i niekompletne, a trwająca przemoc i ogromne potrzeby humanitarne wciąż zagrażają postępom.

Dyskusje w Radzie Bezpieczeństwa koncentrowały się głównie na dwóch kwestiach: zapewnieniu utrzymania zawieszenia broni i drastycznym zwiększeniu dostępu humanitarnego do Gazy.

Ogólny obraz z raportów WHO

Oceny WHO konsekwentnie podkreślają, że zawieszenie broni zmniejszyło skalę walk, ale nie rozwiązało kryzysu zdrowotnego w Gazie. Organizacja wymienia kombinację czynników podtrzymujących stan zagrożenia:

• ciągłe ofiary śmiertelne po zawieszeniu broni
• wielokrotne ataki na służbę zdrowia
• uszkodzone i częściowo działające szpitale
• poważne braki leków, paliwa i personelu
• ograniczenia spowalniające wwóz pomocy humanitarnej

Razem te warunki oznaczają, że system opieki zdrowotnej w Gazie pozostaje pod ekstremalną presją nawet w okresach zmniejszonej aktywności wojennej.

Dla agencji humanitarnych głównym wyzwaniem pozostaje przywrócenie podstawowej opieki zdrowotnej przy jednoczesnym zapewnieniu trwałego dostępu humanitarnego i ochrony placówek medycznych oraz personelu.

Liczby te pokazują, że choć natężenie walk spadło w porównaniu z wcześniejszymi etapami wojny, rozejm nie zatrzymał śmiertelnych incydentów w Gazie.

Ciągłe ataki na służbę zdrowia

Monitorowanie WHO pokazuje, że przemoc wobec placówek medycznych i personelu medycznego trwała nadal.

• W 2025 roku w okupowanym terytorium palestyńskim odnotowano 449 ataków na placówki opieki zdrowotnej.
• Spośród nich 216 miało miejsce w Strefie Gazy, powodując 112 zgonów i 305 obrażeń.

WHO wielokrotnie ostrzegała, że takie ataki pogłębiają kryzys przeciążonego systemu opieki zdrowotnej. W 2026 roku organizacja potępiła atak na Indonezyjski Szpital, odnotowując, że w poprzednich tygodniach doszło do wielu ataków na obiekty medyczne, które skutkowały śmiercią, obrażeniami i przymusową ewakuacją pacjentów i personelu.

Szpitale pracujące w ekstremalnie trudnych warunkach

Nawet w czasie obowiązywania zawieszenia broni infrastruktura medyczna w Gazie pozostawała poważnie uszkodzona.

Przedstawiciele WHO poinformowali, że:

• Żaden ze szpitali w Gazie nie działał w pełni, a tylko 14 z 36 szpitali funkcjonowało w jakimkolwiek stopniu, wiele z nich tylko częściowo.
• Rozległe zniszczenia infrastruktury na całym terytorium sprawiły, że system opieki zdrowotnej z trudem przywracał usługi.

Szpitale borykały się również z chronicznymi brakami paliwa, energii elektrycznej, wody i personelu medycznego. Te niedobory ograniczają możliwość przeprowadzania operacji, utrzymywania oddziałów intensywnej terapii czy leczenia chorób przewlekłych i potrzeb zdrowotnych matek.

Krytyczne braki leków i środków medycznych

Raporty WHO podkreślają utrzymujące się niedobory niezbędnych leków i sprzętu.

Placówki w Gazie zgłaszały:

• poważne braki niezbędnych leków i środków medycznych,
• przerwy w dostawie prądu i paliwa niezbędnego do zasilania generatorów szpitalnych,
• ograniczoną dostępność personelu i sprzętu z powodu przedłużającego się konfliktu.

Aby ustabilizować system, WHO poinformowała, że w 2025 roku dostarczyła na okupowane terytorium palestyńskie środki medyczne o wartości około 60 milionów dolarów, choć potrzeby wciąż znacznie przewyższały dostępne zasoby.

Ograniczenia w dostępie pomocy humanitarnej i medycznej

Raporty humanitarne ONZ wskazują, że ograniczenia administracyjne i bezpieczeństwa spowolniły przepływ krytycznych dostaw do Gazy nawet po zawieszeniu broni.

• Procesy zatwierdzania ładunków humanitarnych – w tym przedmiotów sklasyfikowanych przez Izrael jako „podwójnego zastosowania” – pozostały główną przeszkodą w okresie obowiązywania rozejmu.
• Organizacje pomocowe informowały, że wiele wniosków o wwóz materiałów pomocowych do Gazy zostało odrzuconych; podczas jednego z briefingu ONZ odnotowano, że odrzucono ponad 100 wniosków w ciągu pierwszego miesiąca po rozpoczęciu zawieszenia broni.

Ograniczenia te dotknęły nie tylko materiały budowlane, ale także sprzęt niezbędny do odbudowy szpitali czy systemów wodno-kanalizacyjnych.

Wpływ na organizacje humanitarne

Organizacje medyczne i humanitarne twierdzą, że ograniczenia w dostępie osłabiły ich zdolność do udzielania pomocy.

• Lekarze bez Granic (MSF) poinformowali, że nie zaobserwowali znaczącej poprawy w dostępie do dostaw medycznych do Gazy bezpośrednio po zawieszeniu broni.
• Agencje ONZ ostrzegały również, że duże ilości zapasów humanitarnych pozostały poza Gazą, mimo że były gotowe do dostarczenia.

Przedstawiciele organizacji humanitarnych twierdzą, że te przeszkody spowolniły wysiłki na rzecz odbudowy usług opieki zdrowotnej i zaspokojenia pilnych potrzeb ludności cywilnej.

Debata w Radzie Bezpieczeństwa ONZ

Społeczność międzynarodowa wielokrotnie omawiała wdrażanie zawieszenia broni na forum Rady Bezpieczeństwa ONZ.

• W rezolucji 2803 (2025) Rada Bezpieczeństwa poparła szeroki plan mający na celu zakończenie konfliktu w Gazie i ustabilizowanie terytorium.
• Przedstawiciele ONZ powiedzieli później Radzie, że zawieszenie broni pozostaje niepewne i niekompletne, a trwająca przemoc i ogromne potrzeby humanitarne wciąż zagrażają postępom.

Dyskusje w Radzie Bezpieczeństwa koncentrowały się głównie na dwóch kwestiach: zapewnieniu utrzymania zawieszenia broni i drastycznym zwiększeniu dostępu humanitarnego do Gazy.

Ogólny obraz z raportów WHO

Oceny WHO konsekwentnie podkreślają, że zawieszenie broni zmniejszyło skalę walk, ale nie rozwiązało kryzysu zdrowotnego w Gazie. Organizacja wymienia kombinację czynników podtrzymujących stan zagrożenia:

• ciągłe ofiary śmiertelne po zawieszeniu broni
• wielokrotne ataki na służbę zdrowia
• uszkodzone i częściowo działające szpitale
• poważne braki leków, paliwa i personelu
• ograniczenia spowalniające wwóz pomocy humanitarnej

Razem te warunki oznaczają, że system opieki zdrowotnej w Gazie pozostaje pod ekstremalną presją nawet w okresach zmniejszonej aktywności wojennej.

Dla agencji humanitarnych głównym wyzwaniem pozostaje przywrócenie podstawowej opieki zdrowotnej przy jednoczesnym zapewnieniu trwałego dostępu humanitarnego i ochrony placówek medycznych oraz personelu.