Około 200 zgłoszeń w pierwszym miesiącu działania singapurskiej Komisji Bezpieczeństwa w Sieci

Singapurska Online Safety Commission (OSC) otrzymała około 200 zgłoszeń już po mniej więcej miesiącu działalności, rozpoczętej 29 czerwca 2026 roku. Wśród pierwszych spraw znalazła się pomoc dwojgu dzieci, których dane osobowe ujawniono w ramach doxxingu, a także wsparcie osoby pokrzywdzonej, której intymne nagranie opublikowano bez zgody.

Pierwszy miesiąc funkcjonowania komisji jest więc wczesnym sprawdzianem nowego modelu ochrony. Singapur chce połączyć ustawową, szybszą drogę do uzyskania zadośćuczynienia i usunięcia treści z pomocą skoncentrowaną na potrzebach osób pokrzywdzonych, oferowaną m.in. przez SHECARES Centre.

Czym zajmuje się OSC?

W pierwszej fazie działalności komisja odpowiada za pięć rodzajów poważnych krzywd w internecie, których doświadczają obywatele i mieszkańcy Singapuru:

• nękanie w internecie, w tym molestowanie seksualne;
• doxxing, czyli ujawnianie prywatnych danych bez zgody;
• stalking w internecie;
• nadużycia związane z intymnymi zdjęciami lub nagraniami; oraz
• przemoc wobec dzieci z wykorzystaniem materiałów obrazowych.

Wiadomo, że w pierwszym miesiącu komisja zajmowała się sprawami dwojga dzieci, których dane zostały ujawnione, oraz osoby, której intymne nagranie rozpowszechniono bez zgody. Dostępne informacje potwierdzają, że przypadki te należały do jej początkowego zakresu pracy, ale nie przedstawiają szczegółowych rezultatów każdej sprawy.

Znaczenie OSC nie sprowadza się jednak do samej liczby zgłoszeń. Na mocy singapurskiej ustawy Online Safety (Relief and Accountability) Act (OSRAA) komisja zapewnia ofiarom specjalną ścieżkę dochodzenia szybkiej ochrony. Może kierować do platform i administratorów odpowiednich grup internetowych polecenia usunięcia szkodliwych materiałów, a także podejmować działania wobec kont wykorzystywanych do prowadzenia takiej działalności.

Jednym z publicznie opisanych przykładów była publikacja na TikToku, która fałszywie łączyła kobietę z okolicznościami odejścia z polityki byłego pełniącego obowiązki ministra Muhammada Faishala Ibrahima. Po przeanalizowaniu zgłoszenia i stwierdzeniu, że doszło do szkodliwej aktywności w internecie, OSC podjęła działania. Post przestał być później dostępny.

Zakres kompetencji komisji ma być stopniowo rozszerzany. Docelowo OSC ma obejmować także pozostałe kategorie krzywd uznane w ramach systemu, między innymi podszywanie się pod inne osoby, publikowanie fałszywych materiałów i treści szkodzących reputacji.

Dlaczego sama moderacja treści nie wystarczy?

OSC jest ustawowym mechanizmem dochodzenia ochrony i odpowiedzialności. SHECARES Centre pełni wobec niego uzupełniającą funkcję, zapewniając pomoc skoncentrowaną na osobie pokrzywdzonej oraz wsparcie społeczne.

To rozróżnienie ma znaczenie, ponieważ usunięcie posta nie zawsze kończy krzywdę. Osoba pokrzywdzona może nadal mierzyć się z groźbami, obawą przed kolejnym ujawnieniem materiałów, utratą reputacji, cierpieniem psychicznym albo niepewnością co do dalszych kroków.

Skuteczna reakcja może wymagać jednocześnie:

• łatwego zgłaszania sprawy i szybkiego usunięcia treści;
• ochrony anonimowości oraz bezpieczeństwa osobistego;
• praktycznych wskazówek dotyczących dokumentowania nadużyć i kontaktu z platformami;
• wsparcia emocjonalnego i psychologicznego; oraz
• pomocy prawnej, gdy jest potrzebna.

OSC może wzmacniać odpowiedzialność sprawców i ograniczać dalsze rozpowszechnianie szkodliwych materiałów. Organizacje pomocowe pomagają natomiast radzić sobie z osobistymi konsekwencjami, które mogą pozostać nawet po usunięciu posta, konta czy nagrania.

Co mówią badania o skali problemu?

Liczba zgłoszeń napływających do OSC jest spójna z szerszymi danymi pokazującymi, że krzywda w internecie jest w Singapurze powszechna. Minister Prawa Edwin Tong, powołując się na badania organizacji SHE, powiedział, że 38% mieszkańców Singapuru osobiście doświadczyło internetowych nadużyć. Wśród osób pokrzywdzonych 36% zgłaszało poważne skutki, takie jak depresja, obawa o własne bezpieczeństwo, a w niektórych przypadkach także myśli samobójcze.

Wcześniejsze badanie SHE cytowane przez Ministerstwo Prawa wykazało również, że 76% respondentów nie czuło się swobodnie, wyrażając w internecie osobiste poglądy na potencjalnie kontrowersyjne tematy. Szczególnie narażone miały być kobiety, młodzi ludzie i mniejszości.

Dane te pokazują, że bezpieczeństwo w sieci nie jest wyłącznie pytaniem o to, czy obraźliwy materiał pozostaje widoczny. Internetowa przemoc może wpływać na gotowość do uczestniczenia w debacie, otwartego wypowiadania się i występowania w sieci pod własną tożsamością.

W osobnym badaniu z 2022 roku, cytowanym przez singapurskie Ministerstwo Spraw Wewnętrznych, 66% respondentów deklarowało poczucie bezpieczeństwa w internecie, podczas gdy 92% twierdziło, że czuje się bezpiecznie, samotnie idąc nocą. Ponieważ są to dane z innego badania i innego roku, nie należy traktować ich jako bezpośredniej aktualizacji wyników SHE. Wzmacniają jednak obraz różnicy między postrzeganiem bezpieczeństwa fizycznego i cyfrowego.

Wymiar płciowy jest widoczny, ale dane są niepełne

Dane SHE wskazują, że kobiety i młode kobiety mogą doświadczać specyficznych form krzywdy w internecie. W badaniu SHE z 2023 roku, cytowanym przez Ministerstwo Prawa, 22% młodych kobiet deklarowało doświadczenie molestowania seksualnego, w porównaniu z 14% wszystkich respondentów. Z tych samych materiałów wynikało, że 52% osób w wieku od 15 do 24 lat osobiście doświadczyło krzywdy w internecie, wobec 38% respondentów ogółem.

Dane te nie zawierają pełnego podziału na kobiety i mężczyzn dla każdej kategorii nadużyć. Nie byłoby więc uzasadnione twierdzenie, że wszystkie rodzaje krzywdy w internecie dotykają obu płci w taki sam sposób ani przypisywanie całej liczbie spraw jednej, precyzyjnej różnicy między kobietami i mężczyznami.

Dostępne dowody pozwalają jednak na ostrożniejszy wniosek: płeć, wiek i tożsamość mogą wpływać zarówno na ryzyko doświadczenia przemocy online, jak i na jej konsekwencje. Seksualizowane nękanie, groźby i publikowanie intymnych materiałów mogą wiązać się ze szczególnym zagrożeniem dla bezpieczeństwa i reputacji, podczas gdy inne osoby mogą doświadczać odmiennych form zastraszania, upokorzenia lub wykluczenia.

Regulacje to dopiero część odpowiedzi

Edwin Tong podkreślał, że regulacje są konieczne, ale same nie rozwiążą problemu. OSC i OSRAA tworzą egzekwowalną drogę do uzyskania ochrony, jednak odpowiedzialność spoczywa także na platformach, administratorach grup internetowych i samych użytkownikach — na wszystkich, którzy współtworzą kulturę panującą w sieci.

Oznacza to również odrzucenie stereotypów i przekonań dotyczących płci, które normalizują mizoginię, nękanie lub przemoc. Jeśli szkodliwe zachowania są traktowane jak rozrywka, nieunikniona cecha internetu albo coś, co ofiary powinny po prostu znosić, formalna pomoc zawsze będzie pojawiać się dopiero po wyrządzeniu szkody.

Pierwsze doświadczenia Singapuru wskazują zatem na potrzebę dwóch równoległych działań:

1. Szybkiej i egzekwowalnej interwencji — ofiary powinny mieć praktyczny sposób ubiegania się o usunięcie treści, ograniczenie działania kont i inne środki ochrony, bez konieczności polegania wyłącznie na nieformalnych zgłoszeniach do platform lub długim postępowaniu sądowym.
2. Długofalowej profilaktyki i wsparcia — potrzebne są działania przeciwko szkodliwym normom dotyczącym płci, promowanie szacunku w internecie oraz pomoc emocjonalna, dotycząca bezpieczeństwa, codziennego funkcjonowania i kwestii prawnych.

Pierwszy miesiąc działalności OSC pokazuje, że ofiary korzystają z nowej ścieżki. Wyniki badań SHE wyjaśniają natomiast, dlaczego problem wykracza poza samo moderowanie treści: krzywda w internecie może uciszać ludzi, podważać ich poczucie bezpieczeństwa i pogłębiać istniejące nierówności. Ostateczna ocena systemu będzie zależeć od tego, czy szybkie działania prawne zostaną połączone z realnym wsparciem oraz zmianą zachowań i przekonań, które tę krzywdę napędzają.