Ropa na rozdrożu: geopolityka winduje ceny, ale popyt słabnie

Różnica między notowaniami Brent i WTI wyniosła około 4,82 dolara za baryłkę, odzwierciedlając odmienną dynamikę na rynku atlantyckim i w Stanach Zjednoczonych .

Strona niedźwiedzia: przepełnione magazyny i słabnący popyt

W środę na rynek oddziaływały dwie główne siły o charakterze antyinflacyjnym (obniżające ceny):

• Zaskakująco duży wzrost zapasów ropy w USA. Tygodniowy raport EIA wykazał znaczne zwiększenie komercyjnych zapasów ropy naftowej w Stanach Zjednoczonych. Była to negatywna niespodzianka, która osłabiła optymistyczne prognozy popytu. (Dokładna wartość wzrostu nie została podana w dostępnych źródłach, ale była szeroko komentowana jako główny powód przeceny.)
• Obniżki prognoz wzrostu globalnego popytu na ropę przez OPEC i IEA. Obie organizacje zrewidowały swoje prognozy zużycia ropy naftowej w dół, co wzmocniło obawy o spowolnienie gospodarcze . (Szczegółowe dane nie zostały uchwycone w wynikach wyszukiwania, ale były często przytaczane jako aktywny czynnik pesymizmu rynkowego.)

Strona byka: zagrożenie dostaw z Cieśniny Ormuz

Po drugiej stronie rynku kumulowały się czynniki geopolityczne, które popychały ceny w górę:

Nasilające się ataki na statki

Seria ataków na statki handlowe zwiększyła ryzyko dla najważniejszego na świecie szlaku transportu ropy:

• 8 sierpnia rakieta trafiła w zbiornikowiec ADNOC przepływający przez Cieśninę Ormuz; Zjednoczone Emiraty Arabskie bezpośrednio oskarżyły Iran o ten atak .
• 5 sierpnia jemeńscy Huti poinformowali o ataku na saudyjski tankowiec w regionie. Kapitan statku zgłosił dwie eksplozje w pobliżu Kumzar w Omanie .
• Łączna liczba zaatakowanych jednostek od początku konfliktu regionalnego wzrosła do 16, jak poinformowało MSZ ZEA .

Ruch w Cieśninie Ormuz zamiera

Ruch statków przez Cieśninę Ormuz spadł do poziomu minimalnego:

• 6 sierpnia cieśninę przepłynęły zaledwie dwa statki .
• 11 sierpnia ruch spadł do sześciu jednostek wobec średniej 10-dniowej wynoszącej około 11 .
• Przed kryzysem cieśnina notowała ponad 100 statków dziennie; w ostatnich weekendach liczba ta wynosiła zaledwie 8–11 statków .
• Dane Kpler wskazują na spadek przepływów o około 70% w porównaniu z poziomami przed konfliktem, a 12 sierpnia ruch był o około 90% niższy niż średnia dzienna 130 statków, która przepływała przez Ormuz przed atakiem USA i Izraela na Iran 28 lutego .
• Dane TankerMap odnotowały zerowy ruch tankowców 2 sierpnia, co jest ostatnim pełnym odczytem .
• Analitycy JPMorgan szacują, że przez cieśninę wciąż przepływa około 4 milionów baryłek dziennie, podczas gdy przed konfliktem było to około 9 milionów baryłek dziennie .

Warunki Iranu na ponowne otwarcie

Najwyższa Rada Bezpieczeństwa Narodowego Iranu postawiła żądania, które wydają się oddalać perspektywę szybkiego rozwiązania. Sekretarz Rady Mohammad Bagher Zolghadr oświadczył, że cieśnina pozostanie zamknięta dopóki USA nie „poprawią swojego postępowania” i nie spełnią sześciu warunków :

1. Zaprzestanie gróźb i obrażania narodowych i religijnych wartości Iranu.
2. Całkowite i trwałe zaprzestanie działań wojskowych przeciwko Iranowi i jego regionalnym sojusznikom.
3. Wycofanie amerykańskich sił morskich i powietrznych uczestniczących w blokadzie Iranu.
4. Wypłacenie odszkodowania Iranowi za szkody poniesione podczas niedawnego konfliktu.
5. Zniesienie amerykańskich sankcji.
6. Uwolnienie zamrożonych aktywów Iranu.

Minister spraw zagranicznych Iranu Abbas Aragczi poinformował, że porozumienie z Omanem w sprawie wytyczenia nowych szlaków żeglugowych jest w „końcowej fazie”, ale podkreślił, że samo w sobie nie otworzy ono cieśniny – konieczne są również działania USA . Gwardia Rewolucyjna oświadczyła, że ponowne otwarcie „nie zależy od rozmów”, ale od przyjęcia przez USA warunków Iranu .

Dylemat inwestora

Środowa sesja pozostawiła rynek bez wyraźnego kierunku. Każdy nowy atak rakietowy czy zerwanie rozmów dyplomatycznych popychało Brent w kierunku 90 dolarów w obawie przed przerwaniem dostaw, podczas gdy dane EIA o rosnących zapasach i słabe prognozy popytu z OPEC i IEA jednocześnie ograniczały wzrosty i wywoływały podaż. Efektem był nerwowy handel w wąskim przedziale, z lekkim wskazaniem na zwyżkę dla Brent, gdyż premia za ryzyko geopolityczne – szczególnie za faktyczne zamknięcie najważniejszego na świecie punktu tranzytu ropy – nadal przeważała nad pogarszającymi się fundamentami.

Zakres handlu Brent pozostał na poziomie 83–95 dolarów za baryłkę, a każda wiadomość dotycząca Cieśniny Ormuz może przesunąć ceny o kilka dolarów podczas jednej sesji .