Sean O'Malley kończy passę Aiemanna Zahabiego widowiskowym TKO na trawniku Białego Domu

Walka, która odbyła się 14 czerwca 2026 roku, zakończyła się oficjalnie o czasie 4:02 drugiej rundy. Był to najważniejszy występ O'Malleya od czasu utraty pasa na rzecz Meraba Dvalishviliego. Mierząc się z zawodnikiem zajmującym 6. miejsce w rankingu, który nie przegrał od 2017 roku, O'Malley zaprezentował precyzję i showmaństwo, które uczyniły go mistrzem, zamieniając pojedynek o wysoką stawkę w decydujący i widowiskowy nokaut .

Cierpliwe podejście opłaca się w pierwszej rundzie

Walka rozpoczęła się jako taktyczna szachownica w stójce. O'Malley natychmiast zajął środek oktagonu, zmuszając Zahabiego do krążenia na zewnątrz. Swoją obecność zaznaczył seriami ciosów na korpus, celując w brzuch rywala, jednocześnie często zmieniając pozycję, by zmylić Kanadyjczyka . Zahabi, zdyscyplinowany i wytrzymały bokser, odpowiadał niskimi kopnięciami i okazjonalnie próbował iść do przodu, ale nie potrafił znaleźć dogodnej pozycji do ataku ze względu na znaczącą przewagę O'Malleya w zasięgu i jego znakomitą pracę nóg . Pierwsza runda była popisem umiejętności O'Malleya w kontrolowaniu walki z dystansu bez podejmowania ryzyka, co stanowiło metodyczne przygotowanie do decydującego uderzenia.

Błyskawiczne zakończenie w drugiej rundzie

Po pięciu minutach obserwacji rywala, O'Malley znalazł otwarcie w drugiej rundzie. Czysty lewy prosty trafił Zahabiego w szczękę, posyłając go na deski . Wykazując się odpornością, która charakteryzowała jego passę zwycięstw, Zahabi próbował natychmiast wstać. Został jednak przywitany miażdżącym prawym sierpowym, który ponownie powalił go na macie w ciągu kilku sekund .

O'Malley, wiedząc, że walka jest skończona, nie czekał na interwencję sędziego. Odwrócił się od pokonanego rywala i zasalutował publiczności, przypieczętowując zwycięstwo przez TKO, zanim sędzia Jason Herzog zdążył wkroczyć i formalnie przerwać pojedynek . Był to błysk instynktu zabójcy, którego brakowało O'Malleyowi w ostatnich porażkach w walkach o tytuł.

Koniec najgorętszej passy w dywizji

Skalę zwycięstwa O'Malleya najlepiej oddaje sylwetka przeciwnika. Aiemann Zahabi wchodził do oktagonu z pasmem siedmiu zwycięstw z rzędu – najdłuższą aktywną serią w wadze koguciej UFC. W trakcie tej passy pokonał przez decyzję czołowych zawodników: byłego pretendenta do tytułu Marlona „Chito" Verę, legendę wagi piórkowej José Aldo, wiecznego pretendenta Pedro Munhoza oraz znokautował w pierwszej rundzie Aoriqilenga .

Zahabi nie przegrał od listopada 2017 roku, kiedy to nokaut z rąk Ricardo Ramosa popsuł jego drugi występ w UFC. Przez te lata wychowanek legendarnego TriStar Gym w Montrealu przekształcił się w inteligentnego, defensywnie bezbłędnego zawodnika, który awansował na 6. miejsce w rankingu . O'Malley nie tylko przerwał gorącą passę – definitywnie znokautował pretendenta, którego wielu analityków uważało za realne zagrożenie dla jego planów powrotu na szczyt.

Konsekwencje dla walki o tytuł: jedno zwycięstwo od złota

Po tym zwycięstwie O'Malley ma na koncie dwie wygrane z rzędu w 2026 roku, po wcześniejszym pokonaniu Songa Yadonga . Po dwóch przegranych walkach o mistrzowski pas z Merabem Dvalishvilim, O'Malley wyglądał jak mistrz na wygnaniu. Teraz wygląda jak mistrz czekający na swoją szansę.

Zaraz po walce O'Malley wyzwał Petra Yana, byłego mistrza, który zajmuje wyższe miejsce w rankingu . To strategiczne wyzwanie: wygrana z byłym mistrzem, takim jak Yan, praktycznie gwarantowałaby O'Malleyowi powrót do walki o tytuł. Niezależnie od tego, czy szansę da mu rewanż z Dvalishvilim – który pokonał go dwukrotnie – czy pojedynek z innym czołowym pretendentem, wszystko wskazuje na to, że O'Malley potrzebuje jeszcze jednego znaczącego zwycięstwa, by odzyskać tron w wadze do 135 funtów .

Scena na Białym Domu nadała temu momentowi rangę, ale sam występ był czystą esencją sportu. Snajperska precyzja i cierpliwa agresja O'Malleya były przypomnieniem, że najbardziej charyzmatyczna gwiazda dywizji wciąż jest jednym z jej najniebezpieczniejszych zawodników . „The Suga Show" znów wyruszył w trasę, a jego następnym przystankiem najprawdopodobniej będzie walka o mistrzowskie złoto.