Start megarakiet o wysokości blisko 124 metrów

Lot rozpoczął się o 18:30 czasu wschodniego (17:30 czasu lokalnego), kiedy dwustopniowa rakieta wzbiła się z Starbase w Teksasie, napędzana 33 silnikami Raptor na metan na boosterze Super Heavy.

Start ten był ważny, ponieważ zadebiutowała w nim konstrukcja Starship V3, która obejmuje gruntowną przebudowę systemu rakietowego, w tym ulepszone silniki Raptor 3 oraz infrastrukturę zbudowaną z myślą o szybszych i częstszych startach.

Test był również pierwszym startem Starshipa z nowo wybudowanego stanowiska Pad 2 w Starbase, co jest częścią wysiłków SpaceX na rzecz skalowania programu w kierunku misji operacyjnych.

Separacja członów i awaria boostera

Kilka minut po starcie pojazd przeprowadził udaną separację członów. Górny człon Starship kontynuował lot w kierunku kosmosu, podczas gdy booster Super Heavy rozpoczął manewrowanie w kierunku planowanej symulowanej strefy lądowania w Zatoce Meksykańskiej.

Jednak podczas sekwencji powrotnej booster napotkał krytyczny problem. Jego silniki nie zapaliły się prawidłowo do manewru hamującego (boostback burn) potrzebnego do kontrolowania opadania. Bez tego manewru człon stracił kontrolę i niekontrolowanie runął do Zatoki Meksykańskiej, gdzie prawdopodobnie rozpadł się lub eksplodował.

Starship dociera w kosmos mimo awarii silnika

Podczas gdy booster zawiódł w drodze powrotnej, górny człon Starship kontynuował swoją misję.

Podczas wznoszenia doszło do wyłączenia jednego z sześciu silników Raptor Starshipa, ale statek kosmiczny pozostał stabilny i mimo to dotarł w kosmos.

Po dotarciu w kosmos Starship zrealizował jeden z kluczowych celów misji: rozmieszczenie ładunków testowych mających symulować przyszłe wynoszenie satelitów Starlink. Statek kosmiczny uwolnił:

• 20 symulatorów satelitów Starlink, odwzorowujących rozmiar i masę przyszłych ładunków
• Dwa zmodyfikowane satelity Starlink wyposażone w kamery do zbierania obrazów i danych dotyczących osłony termicznej Starshipa podczas ponownego wejścia w atmosferę

Testy te pomagają SpaceX weryfikować sprzęt potrzebny do wynoszenia dużych partii satelitów Starlink nowej generacji.

Ponowne wejście w atmosferę i końcowe wodowanie

Po zrealizowaniu celów w kosmosie Starship rozpoczął opadanie w kierunku planowanej strefy wodowania na Oceanie Indyjskim.

Statek kosmiczny pomyślnie wszedł ponownie w atmosferę ziemską i podążał zgodnie z planem lądowania. Jednak pojazd eksplodował podczas uderzenia w ocean lub bezpośrednio po nim, kończąc misję.

Mimo tego wyniku, lot nadal demonstrował kluczowe możliwości – w tym wznoszenie klasy orbitalnej, rozmieszczanie ładunku i ponowne wejście w atmosferę – które są ważnymi krokami w kierunku misji operacyjnych.

Opóźnienia startu przed lotem

Debiutancki lot Starship V3 nie odbył się za pierwszym podejściem. SpaceX początkowo celowało w połowę maja 2026 roku, ale napotkało kilka opóźnień.

Próba startu 21 maja została przerwana na krótko przed planowanym startem z powodu problemu z systemem naziemnym na wieży startowej, co wymusiło na firmie wstrzymanie odliczania i ponowną próbę następnego dnia.

Misja ostatecznie wystartowała pomyślnie 22 maja, po rozwiązaniu problemu i zresetowaniu sekwencji odliczania.

Dlaczego test Starship V3 jest ważny

Nawet przy utracie boostera i zniszczeniu statku podczas wodowania, test został uznany za w dużej mierze udany, ponieważ potwierdził wiele nowych elementów architektury Starship V3.

Zmodernizowany system ma kluczowe znaczenie dla kilku głównych celów:

• Wynoszenie dużych liczb satelitów Starlink nowej generacji w celu rozszerzenia globalnej sieci internetowej SpaceX.
• Wspieranie programu Artemis NASA, który planuje wykorzystać Starship jako lądownik księżycowy podczas przyszłych misji na Księżyc.
• Opracowanie w pełni wielokrotnego użytku rakiet zdolnych do umożliwienia długotrwałych misji na Marsa.

Lot odbył się również w czasie, gdy SpaceX zmierza w kierunku pierwszej oferty publicznej (IPO), co sprawia, że postępy w programie Starship są ważnym sygnałem dla długoterminowej strategii firmy.

Podsumowanie

Pierwszy lot Starship V3 pokazał zarówno obietnice, jak i ryzyko ambitnego programu rakietowego SpaceX. Pojazd z powodzeniem dotarł w kosmos, wyniósł ładunki i przetestował kluczowe systemy – ale stracił również booster i zakończył działalność zniszczeniem statku podczas wodowania.

Dla SpaceX jednak każdy lot testowy dostarcza danych niezbędnych do udoskonalenia konstrukcji. W miarę jak firma kontynuuje szybki rozwój, wnioski z Lotu 12 ukształtują następną generację misji Starship, których celem jest wynoszenie satelitów, lądowanie na Księżycu, a ostatecznie loty ludzi na Marsa.

Start megarakiet o wysokości blisko 124 metrów

Lot rozpoczął się o 18:30 czasu wschodniego (17:30 czasu lokalnego), kiedy dwustopniowa rakieta wzbiła się z Starbase w Teksasie, napędzana 33 silnikami Raptor na metan na boosterze Super Heavy.

Start ten był ważny, ponieważ zadebiutowała w nim konstrukcja Starship V3, która obejmuje gruntowną przebudowę systemu rakietowego, w tym ulepszone silniki Raptor 3 oraz infrastrukturę zbudowaną z myślą o szybszych i częstszych startach.

Test był również pierwszym startem Starshipa z nowo wybudowanego stanowiska Pad 2 w Starbase, co jest częścią wysiłków SpaceX na rzecz skalowania programu w kierunku misji operacyjnych.

Separacja członów i awaria boostera

Kilka minut po starcie pojazd przeprowadził udaną separację członów. Górny człon Starship kontynuował lot w kierunku kosmosu, podczas gdy booster Super Heavy rozpoczął manewrowanie w kierunku planowanej symulowanej strefy lądowania w Zatoce Meksykańskiej.

Jednak podczas sekwencji powrotnej booster napotkał krytyczny problem. Jego silniki nie zapaliły się prawidłowo do manewru hamującego (boostback burn) potrzebnego do kontrolowania opadania. Bez tego manewru człon stracił kontrolę i niekontrolowanie runął do Zatoki Meksykańskiej, gdzie prawdopodobnie rozpadł się lub eksplodował.

Starship dociera w kosmos mimo awarii silnika

Podczas gdy booster zawiódł w drodze powrotnej, górny człon Starship kontynuował swoją misję.

Podczas wznoszenia doszło do wyłączenia jednego z sześciu silników Raptor Starshipa, ale statek kosmiczny pozostał stabilny i mimo to dotarł w kosmos.

Po dotarciu w kosmos Starship zrealizował jeden z kluczowych celów misji: rozmieszczenie ładunków testowych mających symulować przyszłe wynoszenie satelitów Starlink. Statek kosmiczny uwolnił:

• 20 symulatorów satelitów Starlink, odwzorowujących rozmiar i masę przyszłych ładunków
• Dwa zmodyfikowane satelity Starlink wyposażone w kamery do zbierania obrazów i danych dotyczących osłony termicznej Starshipa podczas ponownego wejścia w atmosferę

Testy te pomagają SpaceX weryfikować sprzęt potrzebny do wynoszenia dużych partii satelitów Starlink nowej generacji.

Ponowne wejście w atmosferę i końcowe wodowanie

Po zrealizowaniu celów w kosmosie Starship rozpoczął opadanie w kierunku planowanej strefy wodowania na Oceanie Indyjskim.

Statek kosmiczny pomyślnie wszedł ponownie w atmosferę ziemską i podążał zgodnie z planem lądowania. Jednak pojazd eksplodował podczas uderzenia w ocean lub bezpośrednio po nim, kończąc misję.

Mimo tego wyniku, lot nadal demonstrował kluczowe możliwości – w tym wznoszenie klasy orbitalnej, rozmieszczanie ładunku i ponowne wejście w atmosferę – które są ważnymi krokami w kierunku misji operacyjnych.

Opóźnienia startu przed lotem

Debiutancki lot Starship V3 nie odbył się za pierwszym podejściem. SpaceX początkowo celowało w połowę maja 2026 roku, ale napotkało kilka opóźnień.

Próba startu 21 maja została przerwana na krótko przed planowanym startem z powodu problemu z systemem naziemnym na wieży startowej, co wymusiło na firmie wstrzymanie odliczania i ponowną próbę następnego dnia.

Misja ostatecznie wystartowała pomyślnie 22 maja, po rozwiązaniu problemu i zresetowaniu sekwencji odliczania.

Dlaczego test Starship V3 jest ważny

Nawet przy utracie boostera i zniszczeniu statku podczas wodowania, test został uznany za w dużej mierze udany, ponieważ potwierdził wiele nowych elementów architektury Starship V3.

Zmodernizowany system ma kluczowe znaczenie dla kilku głównych celów:

• Wynoszenie dużych liczb satelitów Starlink nowej generacji w celu rozszerzenia globalnej sieci internetowej SpaceX.
• Wspieranie programu Artemis NASA, który planuje wykorzystać Starship jako lądownik księżycowy podczas przyszłych misji na Księżyc.
• Opracowanie w pełni wielokrotnego użytku rakiet zdolnych do umożliwienia długotrwałych misji na Marsa.

Lot odbył się również w czasie, gdy SpaceX zmierza w kierunku pierwszej oferty publicznej (IPO), co sprawia, że postępy w programie Starship są ważnym sygnałem dla długoterminowej strategii firmy.

Podsumowanie

Pierwszy lot Starship V3 pokazał zarówno obietnice, jak i ryzyko ambitnego programu rakietowego SpaceX. Pojazd z powodzeniem dotarł w kosmos, wyniósł ładunki i przetestował kluczowe systemy – ale stracił również booster i zakończył działalność zniszczeniem statku podczas wodowania.

Dla SpaceX jednak każdy lot testowy dostarcza danych niezbędnych do udoskonalenia konstrukcji. W miarę jak firma kontynuuje szybki rozwój, wnioski z Lotu 12 ukształtują następną generację misji Starship, których celem jest wynoszenie satelitów, lądowanie na Księżycu, a ostatecznie loty ludzi na Marsa.