Jak zakończyła się seria Duplantisa?

Szwed rozpoczął konkurs od zaliczenia niższych wysokości, ale przy poprzeczce ustawionej wyżej nie był już tak pewny jak zwykle. Ostatecznie pokonał 5,80 m, po czym dwukrotnie nie poradził sobie z wysokością 6,00 m. W ostatniej próbie strącił poprzeczkę na 6,05 m .

W tym momencie było już jasne, że nie tylko nie padnie kolejny rekord świata, ale również zakończy się jego niezwykła passa. Marschall wykorzystał szansę w najbardziej dramatyczny sposób: 5,90 m pokonał dopiero za trzecim razem, obejmując prowadzenie w swojej ostatniej próbie .

Wyniki konkursu skoku o tyczce

• 1. Kurtis Marschall (Australia) — 5,90 m
• 2. Armand Duplantis (Szwecja) — 5,80 m
• 3. Baptiste Thiery (Francja) — 5,80 m
• 4. Menno Vloon (Holandia) — 5,80 m
• 5. Zachery Bradford (USA) — 5,80 m
• 6. Sondre Guttormsen (Norwegia) — 5,70 m
• 6. Renaud Lavillenie (Francja) — 5,70 m
• 8. Sam Kendricks (USA) — 5,60 m
• 8. Thibaut Collet (Francja) — 5,60 m

Thiery zajął trzecie miejsce mimo takiego samego rezultatu jak Duplantis. O kolejności zdecydowała liczba wcześniejszych nieudanych prób .

Marschall doczekał się wielkiego przełomu

Dla Australijczyka był to najważniejszy moment w dotychczasowej karierze. Marschall, brązowy medalista mistrzostw świata z 2023 roku, przed przyjazdem do Sztokholmu dwukrotnie w sezonie 2026 pokonywał granicę sześciu metrów .

Tym razem wystarczyło mu 5,90 m, aby po raz pierwszy wygrać zawody Diamentowej Ligi i pokonać najbardziej utytułowanego tyczkarza swojej generacji. Po konkursie przyznał, że nie zamierzał „zepsuć widowiska” podczas domowego mityngu Duplantisa, ale był zachwycony odniesionym zwycięstwem .

„Pokonał mnie całkowicie zasłużenie”

Duplantis zachował spokój i klasę po sensacyjnej porażce. Szwed ocenił, że był tego dnia „trochę nieuważny”, a występ nie przebiegał zgodnie z jego standardami. Jednocześnie nie szukał wymówek i jasno podsumował rywalizację: Marschall „pokonał mnie całkowicie zasłużenie” .

Według części relacji na koncentrację mistrza olimpijskiego mogły wpływać przygotowania do zbliżającego się ślubu .

Porażka w miejscu szczególnym dla Duplantisa

Okoliczności nadały tej niespodziance dodatkowego znaczenia. Konkurs odbywał się na Stadionie Olimpijskim w Sztokholmie — dokładnie w tym samym miejscu, w którym w czerwcu 2025 roku Duplantis zachwycił kibiców rekordem świata wynoszącym 6,28 m .

Jego aktualny rekord świata to 6,31 m . Na tym tle wynik 5,80 m wygląda skromnie, zwłaszcza że dla Duplantisa przekroczenie granicy sześciu metrów w dobrym dniu bywa niemal formalnością.

Historyczna wpadka, nie koniec dominacji

Przerwanie serii 40 zwycięstw jest wydarzeniem historycznym, ale pojedyncza porażka nie zmienia układu sił w skoku o tyczce. Duplantis pozostaje dwukrotnym mistrzem olimpijskim i rekordzistą świata, a w wieku 26 lat nadal znajduje się w szczytowym okresie kariery .

Co więcej, nawet podczas słabszego wieczoru był jedynym zawodnikiem w całej stawce, który próbował skakać powyżej sześciu metrów . Sztokholmski konkurs zakończył niezwykłą passę Szweda, ale nie podważył jego statusu największej gwiazdy współczesnego skoku o tyczce.

Jak zakończyła się seria Duplantisa?

Szwed rozpoczął konkurs od zaliczenia niższych wysokości, ale przy poprzeczce ustawionej wyżej nie był już tak pewny jak zwykle. Ostatecznie pokonał 5,80 m, po czym dwukrotnie nie poradził sobie z wysokością 6,00 m. W ostatniej próbie strącił poprzeczkę na 6,05 m .

W tym momencie było już jasne, że nie tylko nie padnie kolejny rekord świata, ale również zakończy się jego niezwykła passa. Marschall wykorzystał szansę w najbardziej dramatyczny sposób: 5,90 m pokonał dopiero za trzecim razem, obejmując prowadzenie w swojej ostatniej próbie .

Wyniki konkursu skoku o tyczce

• 1. Kurtis Marschall (Australia) — 5,90 m
• 2. Armand Duplantis (Szwecja) — 5,80 m
• 3. Baptiste Thiery (Francja) — 5,80 m
• 4. Menno Vloon (Holandia) — 5,80 m
• 5. Zachery Bradford (USA) — 5,80 m
• 6. Sondre Guttormsen (Norwegia) — 5,70 m
• 6. Renaud Lavillenie (Francja) — 5,70 m
• 8. Sam Kendricks (USA) — 5,60 m
• 8. Thibaut Collet (Francja) — 5,60 m

Thiery zajął trzecie miejsce mimo takiego samego rezultatu jak Duplantis. O kolejności zdecydowała liczba wcześniejszych nieudanych prób .

Marschall doczekał się wielkiego przełomu

Dla Australijczyka był to najważniejszy moment w dotychczasowej karierze. Marschall, brązowy medalista mistrzostw świata z 2023 roku, przed przyjazdem do Sztokholmu dwukrotnie w sezonie 2026 pokonywał granicę sześciu metrów .

Tym razem wystarczyło mu 5,90 m, aby po raz pierwszy wygrać zawody Diamentowej Ligi i pokonać najbardziej utytułowanego tyczkarza swojej generacji. Po konkursie przyznał, że nie zamierzał „zepsuć widowiska” podczas domowego mityngu Duplantisa, ale był zachwycony odniesionym zwycięstwem .

„Pokonał mnie całkowicie zasłużenie”

Duplantis zachował spokój i klasę po sensacyjnej porażce. Szwed ocenił, że był tego dnia „trochę nieuważny”, a występ nie przebiegał zgodnie z jego standardami. Jednocześnie nie szukał wymówek i jasno podsumował rywalizację: Marschall „pokonał mnie całkowicie zasłużenie” .

Według części relacji na koncentrację mistrza olimpijskiego mogły wpływać przygotowania do zbliżającego się ślubu .

Porażka w miejscu szczególnym dla Duplantisa

Okoliczności nadały tej niespodziance dodatkowego znaczenia. Konkurs odbywał się na Stadionie Olimpijskim w Sztokholmie — dokładnie w tym samym miejscu, w którym w czerwcu 2025 roku Duplantis zachwycił kibiców rekordem świata wynoszącym 6,28 m .

Jego aktualny rekord świata to 6,31 m . Na tym tle wynik 5,80 m wygląda skromnie, zwłaszcza że dla Duplantisa przekroczenie granicy sześciu metrów w dobrym dniu bywa niemal formalnością.

Historyczna wpadka, nie koniec dominacji

Przerwanie serii 40 zwycięstw jest wydarzeniem historycznym, ale pojedyncza porażka nie zmienia układu sił w skoku o tyczce. Duplantis pozostaje dwukrotnym mistrzem olimpijskim i rekordzistą świata, a w wieku 26 lat nadal znajduje się w szczytowym okresie kariery .

Co więcej, nawet podczas słabszego wieczoru był jedynym zawodnikiem w całej stawce, który próbował skakać powyżej sześciu metrów . Sztokholmski konkurs zakończył niezwykłą passę Szweda, ale nie podważył jego statusu największej gwiazdy współczesnego skoku o tyczce.