Nie jest to zwykły cykl surowcowy. Obecny rajd odzwierciedla rzeczywistość, w której fizyczny niedobór spotyka się z zakłóceniami handlowymi napędzanymi polityką i apetytem na energię ze strony sztucznej inteligencji.

Szok podażowy: Kaskada katastrof

Najdotkliwszym pojedynczym wydarzeniem było katastrofalne osunięcie ziemi w kopalni Grasberg w Indonezji, należącej do koncernu Freeport-McMoRan i będącej drugą co do wielkości kopalnią miedzi na świecie, do którego doszło we wrześniu 2025 roku. Katastrofa wymusiła całkowite wstrzymanie wydobycia i szacuje się, że usunęła z rynku od 525 000 do 591 000 ton rocznej podaży miedzi, co odpowiada około 2,6% globalnej produkcji górniczej do końca 2026 roku . Samo to zdarzenie zmusiło Goldman Sachs do obniżenia prognozy globalnej podaży z kopalń na 2026 rok o 350 000 ton .

Katastrofa ta nałożyła się na i tak już napiętą sytuację:

• Strukturalny spadek w Chile: Największy światowy producent miedzi od lat zmaga się ze spadającą zawartością metalu w rudzie i niedoborami wody, co ogranicza dostępność koncentratu na świecie .
• Kolejne zakłócenia: Protesty pracowników w Peru, problemy operacyjne w Demokratycznej Republice Konga oraz niedobór kwasu siarkowego dodatkowo nadwyrężyły globalne łańcuchy dostaw .

Na te fizyczne ograniczenia nałożyło się zakłócenie polityki handlowej, co podbiło ceny. Obawy przed proponowanymi cłami (ogłoszonymi w lipcu 2025 roku na poziomie 50% na miedź w ramach sekcji 232 amerykańskiej ustawy o handlu) wywołały masowy, wyprzedzający ruch fizycznego metalu do Stanów Zjednoczonych. Do amerykańskich magazynów trafiło ponad 650 000 ton miedzi, koncentrując w kraju prawie dwie trzecie światowych, widocznych zapasów i opróżniając magazyny giełd LME i COMEX .

Rewolucja popytowa: Apetyt napędzany przez AI

Podczas gdy kopalnie przestawały działać, popyt nie czekał. Rozbudowa infrastruktury dla technologii nowej generacji stworzyła strukturalny fundament popytu, który nie istniał w poprzednich dekadach.

• Centra danych AI są głównym nowym konsumentem. Pojedynczy wielkoskalowy obiekt może wymagać do 50 000 ton miedzi na okablowanie, dystrybucję energii i systemy chłodzenia . Prognozy S&P Global wskazują, że popyt na miedź ze strony centrów danych ma się ponad dwukrotnie zwiększyć do 2030 roku .
• „Potrójne zagrożenie” w postaci centrów danych, pojazdów elektrycznych (które zużywają trzy do czterech razy więcej miedzi niż auta spalinowe) i modernizacji sieci energetycznych stworzyło profil popytu, który – jak twierdzą analitycy CME Group – „fundamentalnie zmienił profil popytowy rynku” .
• Sprzyjające warunki makroekonomiczne: Cykl luzowania polityki pieniężnej Rezerwy Federalnej w 2025 roku – trzy kolejne obniżki stóp procentowych o ćwierć punktu – osłabił dolara amerykańskiego i przyciągnął na rynek surowców kapitał spekulacyjny, dodatkowo napędzając wzrosty .

Inwestorzy to zauważyli. Akcje głównych producentów, takich jak Freeport-McMoRan i BHP, osiągnęły swoje historyczne maksima, ponieważ rynek zaczął wyceniać trwałą siłę cenową i niedobór w dającej się przewidzieć przyszłości.

Wielki rozdźwięk: Co przewidują główne banki

Perspektywy dla miedzi do końca 2026 roku nie są jednolite. Na Wall Street trwa gra o wysoką stawkę między tymi, którzy widzą bańkę spekulacyjną, a tymi, którzy wierzą w nowy, strukturalny paradygmat.

W czerwcu 2026 roku kluczowe prognozy uległy dramatycznym zmianom:

• Goldman Sachs podniósł swoją docelową cenę na koniec roku do 13 735 USD za tonę, czyli o ponad 10% w górę od poprzedniej prognozy, wyraźnie wskazując na obniżenie szacunków podaży z kopalń w następstwie katastrofy w Grasberg . Co kluczowe, bank pozostaje jednak ostrożny. Spodziewa się, że rajd napotka w drugiej połowie 2026 roku „znaczącą korektę spadkową”, gdy pozycje spekulacyjne ostygną, a sytuacja wokół amerykańskich ceł stanie się jaśniejsza .
• Citigroup po raz pierwszy w 2026 roku zajął strukturalnie bycze stanowisko, prognozując nowy szczyt na poziomie 15 000 USD za tonę w ciągu roku. Analitycy Citi argumentują, że „strategiczna niejasność” wokół amerykańskich ceł, w połączeniu z nieustannym popytem ze strony AI i transformacji energetycznej, tworzy trwały deficyt, który będzie wspierał wysokie ceny .
• JP Morgan w dużej mierze podziela optymizm Citi, wskazując na podobne czynniki, takie jak modernizacja sieci, wydatki na obronność i elektryfikacja .

Rozbieżność jest uderzająca. Goldman Sachs wskazuje na leżącą u podstaw nadwyżkę rynkową, która została zamaskowana przez spekulacyjną gorączkę i gromadzenie zapasów z powodu ceł, argumentując, że gdy tylko przepływy handlowe ulegną normalizacji, ceny mogą szybko spaść w kierunku 11 000–12 000 USD za tonę . Z kolei zwolennicy wzrostów, jak Citi, twierdzą, że fizyczne zakłócenia – zwłaszcza utrata milionów ton wydobycia z tak niezastąpionej kopalni jak Grasberg – strukturalnie przesunęły równowagę w stronę deficytu, którego uzupełnienie zajmie lata .

Miedź stała się surowcem definiującym nową erę, w której fizyczne potrzeby związane z budową zelektryfikowanej gospodarki napędzanej AI zderzają się w czasie rzeczywistym z ryzykiem geopolitycznym i kruchością przemysłu. Jedyną pewną rzeczą jest dalsza zmienność.

Nie jest to zwykły cykl surowcowy. Obecny rajd odzwierciedla rzeczywistość, w której fizyczny niedobór spotyka się z zakłóceniami handlowymi napędzanymi polityką i apetytem na energię ze strony sztucznej inteligencji.

Szok podażowy: Kaskada katastrof

Najdotkliwszym pojedynczym wydarzeniem było katastrofalne osunięcie ziemi w kopalni Grasberg w Indonezji, należącej do koncernu Freeport-McMoRan i będącej drugą co do wielkości kopalnią miedzi na świecie, do którego doszło we wrześniu 2025 roku. Katastrofa wymusiła całkowite wstrzymanie wydobycia i szacuje się, że usunęła z rynku od 525 000 do 591 000 ton rocznej podaży miedzi, co odpowiada około 2,6% globalnej produkcji górniczej do końca 2026 roku . Samo to zdarzenie zmusiło Goldman Sachs do obniżenia prognozy globalnej podaży z kopalń na 2026 rok o 350 000 ton .

Katastrofa ta nałożyła się na i tak już napiętą sytuację:

• Strukturalny spadek w Chile: Największy światowy producent miedzi od lat zmaga się ze spadającą zawartością metalu w rudzie i niedoborami wody, co ogranicza dostępność koncentratu na świecie .
• Kolejne zakłócenia: Protesty pracowników w Peru, problemy operacyjne w Demokratycznej Republice Konga oraz niedobór kwasu siarkowego dodatkowo nadwyrężyły globalne łańcuchy dostaw .

Na te fizyczne ograniczenia nałożyło się zakłócenie polityki handlowej, co podbiło ceny. Obawy przed proponowanymi cłami (ogłoszonymi w lipcu 2025 roku na poziomie 50% na miedź w ramach sekcji 232 amerykańskiej ustawy o handlu) wywołały masowy, wyprzedzający ruch fizycznego metalu do Stanów Zjednoczonych. Do amerykańskich magazynów trafiło ponad 650 000 ton miedzi, koncentrując w kraju prawie dwie trzecie światowych, widocznych zapasów i opróżniając magazyny giełd LME i COMEX .

Rewolucja popytowa: Apetyt napędzany przez AI

Podczas gdy kopalnie przestawały działać, popyt nie czekał. Rozbudowa infrastruktury dla technologii nowej generacji stworzyła strukturalny fundament popytu, który nie istniał w poprzednich dekadach.

• Centra danych AI są głównym nowym konsumentem. Pojedynczy wielkoskalowy obiekt może wymagać do 50 000 ton miedzi na okablowanie, dystrybucję energii i systemy chłodzenia . Prognozy S&P Global wskazują, że popyt na miedź ze strony centrów danych ma się ponad dwukrotnie zwiększyć do 2030 roku .
• „Potrójne zagrożenie” w postaci centrów danych, pojazdów elektrycznych (które zużywają trzy do czterech razy więcej miedzi niż auta spalinowe) i modernizacji sieci energetycznych stworzyło profil popytu, który – jak twierdzą analitycy CME Group – „fundamentalnie zmienił profil popytowy rynku” .
• Sprzyjające warunki makroekonomiczne: Cykl luzowania polityki pieniężnej Rezerwy Federalnej w 2025 roku – trzy kolejne obniżki stóp procentowych o ćwierć punktu – osłabił dolara amerykańskiego i przyciągnął na rynek surowców kapitał spekulacyjny, dodatkowo napędzając wzrosty .

Inwestorzy to zauważyli. Akcje głównych producentów, takich jak Freeport-McMoRan i BHP, osiągnęły swoje historyczne maksima, ponieważ rynek zaczął wyceniać trwałą siłę cenową i niedobór w dającej się przewidzieć przyszłości.

Wielki rozdźwięk: Co przewidują główne banki

Perspektywy dla miedzi do końca 2026 roku nie są jednolite. Na Wall Street trwa gra o wysoką stawkę między tymi, którzy widzą bańkę spekulacyjną, a tymi, którzy wierzą w nowy, strukturalny paradygmat.

W czerwcu 2026 roku kluczowe prognozy uległy dramatycznym zmianom:

• Goldman Sachs podniósł swoją docelową cenę na koniec roku do 13 735 USD za tonę, czyli o ponad 10% w górę od poprzedniej prognozy, wyraźnie wskazując na obniżenie szacunków podaży z kopalń w następstwie katastrofy w Grasberg . Co kluczowe, bank pozostaje jednak ostrożny. Spodziewa się, że rajd napotka w drugiej połowie 2026 roku „znaczącą korektę spadkową”, gdy pozycje spekulacyjne ostygną, a sytuacja wokół amerykańskich ceł stanie się jaśniejsza .
• Citigroup po raz pierwszy w 2026 roku zajął strukturalnie bycze stanowisko, prognozując nowy szczyt na poziomie 15 000 USD za tonę w ciągu roku. Analitycy Citi argumentują, że „strategiczna niejasność” wokół amerykańskich ceł, w połączeniu z nieustannym popytem ze strony AI i transformacji energetycznej, tworzy trwały deficyt, który będzie wspierał wysokie ceny .
• JP Morgan w dużej mierze podziela optymizm Citi, wskazując na podobne czynniki, takie jak modernizacja sieci, wydatki na obronność i elektryfikacja .

Rozbieżność jest uderzająca. Goldman Sachs wskazuje na leżącą u podstaw nadwyżkę rynkową, która została zamaskowana przez spekulacyjną gorączkę i gromadzenie zapasów z powodu ceł, argumentując, że gdy tylko przepływy handlowe ulegną normalizacji, ceny mogą szybko spaść w kierunku 11 000–12 000 USD za tonę . Z kolei zwolennicy wzrostów, jak Citi, twierdzą, że fizyczne zakłócenia – zwłaszcza utrata milionów ton wydobycia z tak niezastąpionej kopalni jak Grasberg – strukturalnie przesunęły równowagę w stronę deficytu, którego uzupełnienie zajmie lata .

Miedź stała się surowcem definiującym nową erę, w której fizyczne potrzeby związane z budową zelektryfikowanej gospodarki napędzanej AI zderzają się w czasie rzeczywistym z ryzykiem geopolitycznym i kruchością przemysłu. Jedyną pewną rzeczą jest dalsza zmienność.