AI i fabryki chipów zmieniają debatę o energetyce jądrowej w Korei Południowej

Korea Południowa musi na nowo zaplanować swój system elektroenergetyczny wokół jednego zasadniczego pytania: jak zapewnić nieprzerwane dostawy prądu dla fabryk półprzewodników i centrów danych AI, a zarazem elektryfikować transport i ogrzewanie oraz ograniczać wykorzystanie węgla?

Minister klimatu, energii i środowiska Kim Sung-hwan zapowiedział, że popyt na energię mocno wzrośnie wraz z rozbudową produkcji chipów przez Samsung Electronics i SK Hynix oraz budową centrów danych dla sztucznej inteligencji. W rozmowie z agencją Reuters ocenił, że same potrzeby związane z AI mogą zwiększyć zapotrzebowanie o 25–30 GW. Dodatkową presję tworzy przechodzenie z samochodów spalinowych na elektryczne. 9

Dlaczego prognoza na 2040 rok tak wyraźnie wzrosła

W zrewidowanej prognozie szczytowe zapotrzebowanie na moc w 2040 r. wynosi 158,4–165 GW. To o 26,6–26,8 GW więcej niż kwietniowy przedział 131,8–138,2 GW. Zaawansowany przemysł i centra danych AI mają odpowiadać za 36,2–36,5 GW zapotrzebowania szczytowego w 2040 r. 722

Nie jest to wyłącznie korekta w krajowym modelu. Według analityków cytowanych przez Reutersa cztery planowane fabryki układów scalonych w południowo-zachodnim klastrze mogłyby zużywać energię odpowiadającą 70–80% obecnego rocznego zużycia prądu w Gwangju oraz prowincjach Jeolla Północna i Jeolla Południowa łącznie. 20

W debacie często przywołuje się porównanie pokazujące skalę wyzwania, a nie gotowy plan inwestycyjny: gdyby cały wzrost o 26,8 GW pokryć wyłącznie reaktorami APR1400 o mocy 1,4 GW, potrzebnych byłoby około 19 reaktorów. 7

Co minister powiedział o nowych elektrowniach jądrowych

Stanowisko Kima nie oznacza, że budowa dodatkowych bloków jądrowych została już zatwierdzona. Minister wskazał, że produkcja półprzewodników wymaga stabilnego zasilania przez całą dobę, a zaspokojenie rosnącego popytu wyłącznie odnawialnymi źródłami energii byłoby trudne. Dlatego, jego zdaniem, trzeba szybko przeanalizować potrzebę budowy kolejnych reaktorów. 10

Sprawa ma zostać rozstrzygnięta w ramach 12. Podstawowego Planu Zaopatrzenia i Zapotrzebowania na Energię Elektryczną — długoterminowej mapy drogowej Korei Południowej do 2040 r. Kim podkreślał, że rząd nie podjął jeszcze decyzji, czy dodatkowe reaktory znajdą się w planie. Miks energetyczny ma być przedmiotem konsultacji publicznych, a wynik nie ma być przesądzony z góry. 2541

Atutem atomu w tej dyskusji jest zdolność do ciągłego dostarczania dużych ilości energii niskoemisyjnej — profilu dobrze dopasowanego do pracy fabryk chipów i serwerowni. Nie usuwa to jednak obaw dotyczących bezpieczeństwa, składowania odpadów promieniotwórczych, lokalizacji elektrowni i akceptacji społecznej. Dostarczone materiały nie zawierają wiarygodnego ogólnokrajowego sondażu ani liczbowego podziału opinii za i przeciw, dlatego nie można rzetelnie określić skali poparcia społecznego.

Dzisiejszy miks energetyczny Korei Południowej

Korea Południowa eksploatuje 26 reaktorów jądrowych o łącznej mocy 26,05 GW, według informacji Reutersa z 2025 r. 21

W 2024 r. energetyka jądrowa wyprodukowała 188,8 TWh, czyli 31,7% energii elektrycznej kraju — najwięcej spośród pojedynczych źródeł. Węgiel i LNG dostarczyły po 167,2 TWh, czyli po 28,1%, a OZE wytworzyły 63,2 TWh, czyli 10,6%. 17

Rządowy cel dla odnawialnych źródeł energii znacznie przekracza obecną skalę ich wykorzystania: moc OZE ma wzrosnąć z 37 GW w 2025 r. do 220 GW w 2040 r. 40 To pokazuje, że wybór nie sprowadza się do alternatywy „atom albo OZE”. Kluczowe jest połączenie zmiennych źródeł odnawialnych, stabilnych mocy wytwórczych, magazynów energii i sieci przesyłowych tak, aby niezawodnie obsłużyć szybko rosnący przemysł.

Dlaczego południowo-zachodni klaster chipów nie musi mieć własnego reaktora

Kim stwierdził, że obecnie przewidywane 6,3 GW zapotrzebowania południowo-zachodniego klastra półprzewodnikowego można pokryć przy stosunkowo niewielkim uzupełnieniu istniejących źródeł. Przy obecnie zakładanej skali projektu osobny reaktor nie jest więc konieczny. 12

Trudniejszym zadaniem jest zaprojektowanie całego systemu: zapewnienie, że sieć będzie w stanie dostarczyć stabilną energię do nowych lokalizacji przemysłowych, oraz że odpowiednie moce wytwórcze i linie przesyłowe powstaną na czas. Rząd zapowiedział dostarczenie energii i wody przemysłowej do klastra, a także modernizację sieci pod rosnące zapotrzebowanie fabryk i serwerów AI. 11

Rozwój energetyki słonecznej ma być filarem planu dla OZE, natomiast LNG prawdopodobnie zachowa znaczenie jako źródło dyspozycyjne w okresach niskiej produkcji z wiatru i słońca. Kim przyznał, że udział LNG w wytwarzaniu energii nieuchronnie stanie się ważniejszym tematem w pracach nad kolejnym planem energetycznym, mimo planowanej rozbudowy OZE. 23

Co z węglem po 2040 roku

Kierunek polityki Korei Południowej zakłada odejście od węgla do 2040 r., przy utrzymaniu istotnej roli energetyki jądrowej, OZE i rozbudowanej sieci elektroenergetycznej. 49 Dostarczone źródła nie potwierdzają jednak ostatecznej decyzji o pozostawieniu konkretnych elektrowni węglowych jako rezerwy awaryjnej po tej dacie. Taki wariant może pojawiać się w dyskusjach o bezpieczeństwie dostaw, lecz nie należy traktować go jako przyjętej polityki.

Najważniejszy wniosek jest prosty: strategia Korei Południowej dotycząca AI i półprzewodników stała się zarazem strategią dotyczącą systemu energetycznego. Dwunasty plan będzie musiał odpowiedzieć nie tylko na pytanie, ile energii kraj potrzebuje, ale też gdzie powstaną stabilne źródła mocy, instalacje OZE, sieci przesyłowe i zasoby zapewniające elastyczność — oraz czy wynikająca z tego luka uzasadnia budowę dodatkowych mocy jądrowych.