To nie była przelotna myśl, ale publiczna kulminacja poglądów, które Samani budował od miesięcy. Komentarz oznaczał definitywne zerwanie z dominującą niegdyś narracją o internecie należącym do użytkowników i w pełni zdecentralizowanym. Zamiast tego wskazał wąską, skoncentrowaną na finansach przyszłość technologii blockchain.
Wpis Samaniego nie pozostawił wątpliwości: nie wierzy już w wielką wizję Web3. Przyznał, że kiedyś ją akceptował i wierzył w zdecentralizowane aplikacje (dApps) jako przyszłość internetu, ale od tamtej pory porzucił to przekonanie . W jego opinii era budowania zdecentralizowanych sieci społecznościowych, platform danych kontrolowanych przez użytkowników i innych usług ogólnego przeznaczenia na blockchainach jest już skończona, ponieważ te zastosowania nie zdołały zdobyć znaczącej popularności .
W ich miejsce, argumentuje Samani, tylko dwa sektory udowodniły swoje dopasowanie do rynku i zachowały jasny cel ekonomiczny: zdecentralizowane finanse (DeFi) i Zdecentralizowane Sieci Infrastruktury Fizycznej (DePIN). Jego oświadczenie było jednoznaczne: „Web3 jest martwe. Zostały nam tylko DeFi i DePIN” .
Ten argument na poziomie sektorów opiera się na fundamentalnym przekonaniu o tym, czym są blockchainy u swoich podstaw. Samani scharakteryzował je jako „w istocie księgi aktywów”, które bez wątpienia przekształcą globalne finanse i rynki kapitałowe, ale na tym, jego zdaniem, kończy się ich użyteczność . To znaczące odejście od idei blockchainów jako uniwersalnych „światowych komputerów” zdolnych do uruchamiania dowolnych aplikacji. Jego pogląd przekształca je w wysoce wyspecjalizowaną infrastrukturę finansową.
Implikacja jest uderzająca: jeśli blockchain to tylko księga, najlepiej nadaje się do zarządzania własnością, ułatwiania transferów i umożliwiania złożonych operacji finansowych – czyli dokładnie tego, czym zajmują się DeFi i DePIN. To skoncentrowane na księdze podejście odziera technologię z wielu ideologicznych i technologicznych ambicji, które definiowały erę kryptowalut w latach 2017-2022.
Deklaracja Samaniego nie pojawiła się w próżni. Była bezpośrednią odpowiedzią na wątek Eliego Ben-Sassona, dyrektora generalnego StarkWare i współtwórcy StarkNet oraz Zcash. Ben-Sasson napisał wcześniej tego samego dnia, 1 czerwca, diagnozując głęboki kryzys tożsamości, który ogarnął branżę kryptowalut .
Kryzys, jak opisał go Ben-Sasson, jest bolesnym paradoksem. Z jednej strony wielu długoletnich programistów i wczesnych użytkowników („OG” – old gamers, starzy wyjadacze), którzy budowali kulturę kryptowalut, decyduje się teraz opuścić tę przestrzeń. Z drugiej strony, dokładnie te instytucje i podmioty tradycyjnych finansów (TradFi), którym pierwotny ruch kryptowalutowy miał się przeciwstawiać, w końcu wykazują poważne zainteresowanie i wchodzą na rynek .
Branża, zasugerował Ben-Sasson, zmaga się teraz z fundamentalnym pytaniem: skoro pierwsi buntownicy odeszli, a stara gwardia staje się nowym klientem, co tak naprawdę reprezentują sobą kryptowaluty?
Ostra teza Samaniego nie jest czysto akademicka. Jako Prezes Rady Dyrektorów Forward Industries (NASDAQ: FORD), aktywnie realizuje tę wizję w skali spółki publicznej.
Forward Industries dokapitalizowało się we wrześniu 2025 roku poprzez private investment in public equity (PIPE) o wartości 1,65 miliarda dolarów, prowadzone przez Galaxy Digital, Jump Crypto i Multicoin Capital. Nowa strategia firmy polega na działaniu jako „skarbiec aktywów cyfrowych skoncentrowany na Solanie”, co opisuje jako dążenie do „kupowania, przechowywania, stakowania, handlowania, inwestowania i rozwijania tokenów SOL oraz aktywów cyfrowych, protokołów i biznesów związanych z SOL” .
Ta strategia jest bezpośrednim produktem węższego światopoglądu Samaniego:
Deklaracja Samaniego, że „Web3 jest martwe”, nie jest więc tylko prowokacyjnym hasłem. To jasne wyłożenie tezy inwestycyjnej, którą teraz wciela w życie, mając za plecami miliardy dolarów. To zakład, że przyszłość kryptowalut nie należy do szerokiej, ideologicznej wizji nowego internetu, ale do skoncentrowanej, pragmatycznej wizji skupionej wyłącznie na użyteczności finansowej.
To nie była przelotna myśl, ale publiczna kulminacja poglądów, które Samani budował od miesięcy. Komentarz oznaczał definitywne zerwanie z dominującą niegdyś narracją o internecie należącym do użytkowników i w pełni zdecentralizowanym. Zamiast tego wskazał wąską, skoncentrowaną na finansach przyszłość technologii blockchain.
Wpis Samaniego nie pozostawił wątpliwości: nie wierzy już w wielką wizję Web3. Przyznał, że kiedyś ją akceptował i wierzył w zdecentralizowane aplikacje (dApps) jako przyszłość internetu, ale od tamtej pory porzucił to przekonanie . W jego opinii era budowania zdecentralizowanych sieci społecznościowych, platform danych kontrolowanych przez użytkowników i innych usług ogólnego przeznaczenia na blockchainach jest już skończona, ponieważ te zastosowania nie zdołały zdobyć znaczącej popularności .
W ich miejsce, argumentuje Samani, tylko dwa sektory udowodniły swoje dopasowanie do rynku i zachowały jasny cel ekonomiczny: zdecentralizowane finanse (DeFi) i Zdecentralizowane Sieci Infrastruktury Fizycznej (DePIN). Jego oświadczenie było jednoznaczne: „Web3 jest martwe. Zostały nam tylko DeFi i DePIN” .
Ten argument na poziomie sektorów opiera się na fundamentalnym przekonaniu o tym, czym są blockchainy u swoich podstaw. Samani scharakteryzował je jako „w istocie księgi aktywów”, które bez wątpienia przekształcą globalne finanse i rynki kapitałowe, ale na tym, jego zdaniem, kończy się ich użyteczność . To znaczące odejście od idei blockchainów jako uniwersalnych „światowych komputerów” zdolnych do uruchamiania dowolnych aplikacji. Jego pogląd przekształca je w wysoce wyspecjalizowaną infrastrukturę finansową.
Implikacja jest uderzająca: jeśli blockchain to tylko księga, najlepiej nadaje się do zarządzania własnością, ułatwiania transferów i umożliwiania złożonych operacji finansowych – czyli dokładnie tego, czym zajmują się DeFi i DePIN. To skoncentrowane na księdze podejście odziera technologię z wielu ideologicznych i technologicznych ambicji, które definiowały erę kryptowalut w latach 2017-2022.
Deklaracja Samaniego nie pojawiła się w próżni. Była bezpośrednią odpowiedzią na wątek Eliego Ben-Sassona, dyrektora generalnego StarkWare i współtwórcy StarkNet oraz Zcash. Ben-Sasson napisał wcześniej tego samego dnia, 1 czerwca, diagnozując głęboki kryzys tożsamości, który ogarnął branżę kryptowalut .
Kryzys, jak opisał go Ben-Sasson, jest bolesnym paradoksem. Z jednej strony wielu długoletnich programistów i wczesnych użytkowników („OG” – old gamers, starzy wyjadacze), którzy budowali kulturę kryptowalut, decyduje się teraz opuścić tę przestrzeń. Z drugiej strony, dokładnie te instytucje i podmioty tradycyjnych finansów (TradFi), którym pierwotny ruch kryptowalutowy miał się przeciwstawiać, w końcu wykazują poważne zainteresowanie i wchodzą na rynek .
Branża, zasugerował Ben-Sasson, zmaga się teraz z fundamentalnym pytaniem: skoro pierwsi buntownicy odeszli, a stara gwardia staje się nowym klientem, co tak naprawdę reprezentują sobą kryptowaluty?
Ostra teza Samaniego nie jest czysto akademicka. Jako Prezes Rady Dyrektorów Forward Industries (NASDAQ: FORD), aktywnie realizuje tę wizję w skali spółki publicznej.
Forward Industries dokapitalizowało się we wrześniu 2025 roku poprzez private investment in public equity (PIPE) o wartości 1,65 miliarda dolarów, prowadzone przez Galaxy Digital, Jump Crypto i Multicoin Capital. Nowa strategia firmy polega na działaniu jako „skarbiec aktywów cyfrowych skoncentrowany na Solanie”, co opisuje jako dążenie do „kupowania, przechowywania, stakowania, handlowania, inwestowania i rozwijania tokenów SOL oraz aktywów cyfrowych, protokołów i biznesów związanych z SOL” .
Ta strategia jest bezpośrednim produktem węższego światopoglądu Samaniego:
Deklaracja Samaniego, że „Web3 jest martwe”, nie jest więc tylko prowokacyjnym hasłem. To jasne wyłożenie tezy inwestycyjnej, którą teraz wciela w życie, mając za plecami miliardy dolarów. To zakład, że przyszłość kryptowalut nie należy do szerokiej, ideologicznej wizji nowego internetu, ale do skoncentrowanej, pragmatycznej wizji skupionej wyłącznie na użyteczności finansowej.