Galbot ET1 debiutuje na WRC 2026. Humanoid zagra w tenisa z człowiekiem

Galbot zaprezentował Galbot ET1, swojego pierwszego dwunożnego robota humanoidalnego, podczas Światowej Konferencji Robotyki 2026 w Pekinie. Firma pokazała go razem z systemem sztucznej inteligencji ucieleśnionej AstraBrain, przedstawiając ET1 jako robota, który ma postrzegać, wchodzić w interakcje i uczyć się w świecie fizycznym — a nie tylko odtwarzać zaprogramowane sekwencje ruchów.

Kolejny publiczny sprawdzian ET1 zaplanowano na ceremonię otwarcia Światowych Igrzysk Robotów Humanoidalnych 22 sierpnia. Galbot zapowiedział, że robot weźmie udział w pokazowym meczu tenisa w deblu mieszanym, w parze z człowiekiem, a także będzie wchodził w interakcje z zaproszonymi gośćmi ze świata tenisa.

Dlaczego tenis jest dla humanoida wyjątkowo trudnym testem?

Wymiana piłek na korcie łączy w jednym, bardzo szybkim zadaniu kilka największych wyzwań robotyki. Humanoid musi przemieścić się we właściwe miejsce, zachować równowagę całego ciała, śledzić piłkę i przeciwnika, precyzyjnie sterować rakietą oraz nadgarstkiem, a następnie zdecydować, gdzie i jak zagrać.

Z demonstracji i wyjaśnień Galbota wynika, że robot musi radzić sobie między innymi z:

• Dynamiczną równowagą: musi biec, zatrzymywać się i zmieniać kierunek bez utraty stabilności.
• Precyzyjną motoryką: w chwili kontaktu z piłką rakieta wymaga dokładnego ustawienia dłoni, nadgarstka i ramienia.
• Percepcją w czasie rzeczywistym: robot stale interpretuje położenie piłki, ruch przeciwnika i zmieniającą się sytuację na korcie.
• Taktyką: powinien wybierać zagrania, na przykład kierować piłkę w lewo lub w prawo albo posyłać ją krótko czy głęboko, zamiast powtarzać jeden wcześniej ustalony zamach.

Galbot opisuje tę architekturę, odwołując się do podziału na wyższy poziom — „mózg”, odpowiedzialny za percepcję, rozumowanie i planowanie — oraz „móżdżek”, który przekłada zamiary na ciągły i stabilny ruch całego ciała.

To rozróżnienie ma znaczenie. Robot może wyglądać bardzo sprawnie w wyreżyserowanej demonstracji, a jednocześnie nie potrafić dostosować się do zmiany toru piłki, zachowania przeciwnika czy opóźnienia w ruchu. Tenis jest więc dobrym testem tego, czy percepcja, podejmowanie decyzji i kontrola ruchu działają jako jeden zamknięty obieg.

Czy autonomiczny tenis będzie „momentem AlphaGo” dla robotów?

Galbot i część komentatorów przedstawiają autonomiczną grę humanoida w tenisa jako możliwy „moment AlphaGo” dla inteligencji ruchowej — widoczny przełom, w którym maszyna nie tylko wykonuje ruchy, ale również wybiera działania w niepewnym, zmieniającym się środowisku.

Do tego porównania należy jednak podchodzić ostrożnie. Udany mecz lub długa wymiana pokazałyby imponujące połączenie percepcji, taktyki i fizycznej kontroli, ale same w sobie nie dowodziłyby istnienia inteligencji ogólnego przeznaczenia.

Najmocniejszy wniosek, jaki można wyciągnąć z dostępnych doniesień, jest węższy: stabilna, nieskryptowana gra w tenisa byłaby dowodem postępu w kierunku humanoidów potrafiących adaptacyjnie „myśleć w ruchu”.

Jak ma działać AstraBrain-Agent?

ET1 wyposażono w opracowany przez Galbota system AstraBrain-Agent, opisywany jako agent działający w świecie fizycznym i przeznaczony do multimodalnej interakcji oraz sterowania ruchem w czasie rzeczywistym. Według firmy i relacji z wydarzenia system może stale obserwować otoczenie, rozumieć wypowiadane lub formułowane w języku naturalnym polecenia oraz dynamicznie planować zachowanie i sekwencje ruchów.

System ma łączyć trzy podstawowe zdolności:

1. Widzieć: zbierać informacje z otaczającego świata fizycznego.
2. Rozumieć i planować: interpretować polecenie człowieka i wybierać odpowiedni sposób działania.
3. Działać i uczyć się: przekładać plan na skoordynowany ruch oraz zdobywać nowe umiejętności poprzez interakcję.

Galbot twierdzi, że ET1 może uczyć się nowych umiejętności ruchowych bez korzystania z danych z systemów motion capture ani z wcześniej nagranych filmów szkoleniowych. Podczas prezentacji robot nawiązywał kontakt wzrokowy, delikatnie poruszał głową i generował ruchy całego ciała w odpowiedzi na polecenia głosowe.

Właśnie w tym Galbot widzi różnicę między tradycyjnym robotem wykonującym scenariusz a agentem ucieleśnionym: ten drugi ma reagować na bieżącą sytuację, korygować plan i rozwijać umiejętności dzięki interakcji. Są to jednak demonstracje opisywane przez samą firmę, dlatego ich działanie poza kontrolowanymi warunkami pozostaje kwestią otwartą.

Roboty domowe sprzątały, prały i składały ubrania

Demonstracje prac domowych podczas WRC 2026 wykonywały roboty Galbot G1 — nie przedstawiono ich jako pełnego zestawu funkcji użytkowych ET1. G1 pokazywały między innymi odkładanie przedmiotów na miejsce, pranie i rozwieszanie ubrań oraz składanie odzieży na łóżku. Inne relacje wymieniały również przygotowywanie śniadania: robienie tostów, nalewanie napojów i pracę oburącz.

Takie zadania są trudniejsze, niż mogą się wydawać. Robot musi rozpoznawać różne przedmioty, chwytać obiekty, które mogą się toczyć, kołysać lub odkształcać, manipulować elastycznymi ubraniami i pościelą, a także wykonywać długie sekwencje czynności we właściwej kolejności.

Galbot przedstawiał te demonstracje jako przykład szerszego celu AstraBrain: wykorzystania wspólnego systemu AI w robotach o różnych konstrukcjach i w wielu zastosowaniach — od domu, przez handel detaliczny, po przemysł.

Co naprawdę oznacza debiut ET1?

Znaczenie ET1 nie sprowadza się do tego, czy robot potrafi zamachnąć się rakietą. Ważniejsza jest architektura, którą Galbot próbuje zaprezentować: jeden system sztucznej inteligencji ma łączyć język, percepcję, planowanie i kontrolę całego ciała w różnych typach robotów.

Pokaz deblowy zaplanowany na 22 sierpnia ma uczynić tę ambicję łatwą do zobaczenia. Jeśli ET1 będzie niezawodnie reagować na zmieniającą się grę i współpracować z ludzkim partnerem, otrzymamy przekonującą demonstrację adaptacyjnej inteligencji fizycznej.

Prawdziwym sprawdzianem będzie jednak to, czy te same zdolności działania w zamkniętej pętli można przenieść ze scenicznego pokazu tenisa do nieprzewidywalnych, powtarzalnych zadań codziennej pracy.