Zarówno biuro prezydenta, jak i biuro najwyższego przywódcy szybko i stanowczo zaprzeczyły tej relacji. Pezeszkian publicznie oświadczył, że nie ma zamiaru rezygnować, mówiąc w nagraniu: „Na razie pozostanę niezłomny” . Biuro Chameneiego nazwało tę informację „całkowicie fałszywą” i „pozbawioną jakichkolwiek podstaw”, nie wymieniając Kharraziego z nazwiska . Skoordynowane zaprzeczenia z obu obozów wskazują, że przeciek uznano za szkodliwy dla stabilności reżimu.

Projekt Critical Threats w Institute for the Study of War ocenił, że ostrzeżenie najprawdopodobniej miało na celu uniemożliwienie Pezeszkianowi wykorzystywania groźby rezygnacji jako dźwigni negocjacyjnej w sprawie Cieśniny Ormuz .

Cieśnina Ormuz jest prawdziwym punktem zapalnym

Walka o władzę dotyczy zasadniczo jednego strategicznego pytania: czy Iran powinien negocjować ze Stanami Zjednoczonymi w sprawie ponownego otwarcia Cieśniny Ormuz?

• Pezeskian reprezentuje obóz pragmatyków. Opowiadał się za wynegocjowanym porozumieniem z USA w celu ponownego otwarcia cieśniny i złagodzenia ogromnej presji gospodarczej spowodowanej amerykańską blokadą morską. W lipcu 2026 roku Pezeszkian i szef banku centralnego ostrzegli Chameneiego, że gospodarka jest na skraju załamania z powodu blokady .
• Twardogłowi, w tym elementy Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) i postacie takie jak Kharrazi, sprzeciwiają się jakimkolwiek układom z Waszyngtonem. Chcą utrzymać zamknięcie cieśniny jako wojskowy atut .
• Przeciek Kharraziego z 3 sierpnia wydaje się mieć na celu osłabienie pozycji Pezeszkiana w wewnętrznych debatach na temat negocjacji, skutecznie marginalizując prezydenta w rozmowach o cieśninie .

Jak donosił „The Guardian” 4 sierpnia, Pezeszkian został zmuszony do zaprzeczenia doniesieniom, jakoby wielokrotnie groził rezygnacją, podczas gdy walczył z twardogłowymi frakcjami sprzeciwiającymi się porozumieniu z USA w sprawie Cieśniny Ormuz .

Planowana wymiana w Radzie Bezpieczeństwa

Kharrazi oświadczył również, że Chamenei planuje zastąpić sekretarza Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego (SNSC) Mohammada-Baghera Zolghadra, nominata Pezeszkiana, Mohsenem Rezaeim, byłym dowódcą IRGC i głównym doradcą wojskowym Chameneiego . SNSC jest organem koordynującym strategię bezpieczeństwa narodowego i negocjacji nuklearnych Iranu.

Zastąpienie Zolghadra Rezaeim skonsolidowałoby kontrolę twardogłowych nad radą, dodatkowo ograniczając wpływy pragmatyków na podejście reżimu do Stanów Zjednoczonych i kryzysu w Cieśninie Ormuz. Analitycy uznali ostrzeżenie o rezygnacji i planowaną zmianę w SNSC za skoordynowaną próbę Mojtaby Chameneiego zepchnięcia pragmatyków na margines w kluczowych decyzjach .

Głębszy kontekst: Nowy najwyższy przywódca po zamachu

Te wydarzenia miały miejsce w bezprecedensowym okresie dla Republiki Islamskiej. Ali Chamenei został zamordowany 28 lutego 2026 roku na początku wojny z Iranem . Mojtaba Chamenei, jego syn, został wybrany na nowego najwyższego przywódcę przez Zgromadzenie Ekspertów 9 marca 2026 roku . Od czasu objęcia władzy po swoim ojcu nie pojawił się publicznie .

Przeciek o rezygnacji i dążenie do wymiany w radzie bezpieczeństwa są najbardziej znaczącymi publicznymi oznakami wewnętrznych podziałów pod rządami nowego najwyższego przywódcy, podyktowanymi egzystencjalną presją trwającego konfliktu i blokady morskiej.

Zarówno biuro prezydenta, jak i biuro najwyższego przywódcy szybko i stanowczo zaprzeczyły tej relacji. Pezeszkian publicznie oświadczył, że nie ma zamiaru rezygnować, mówiąc w nagraniu: „Na razie pozostanę niezłomny” . Biuro Chameneiego nazwało tę informację „całkowicie fałszywą” i „pozbawioną jakichkolwiek podstaw”, nie wymieniając Kharraziego z nazwiska . Skoordynowane zaprzeczenia z obu obozów wskazują, że przeciek uznano za szkodliwy dla stabilności reżimu.

Projekt Critical Threats w Institute for the Study of War ocenił, że ostrzeżenie najprawdopodobniej miało na celu uniemożliwienie Pezeszkianowi wykorzystywania groźby rezygnacji jako dźwigni negocjacyjnej w sprawie Cieśniny Ormuz .

Cieśnina Ormuz jest prawdziwym punktem zapalnym

Walka o władzę dotyczy zasadniczo jednego strategicznego pytania: czy Iran powinien negocjować ze Stanami Zjednoczonymi w sprawie ponownego otwarcia Cieśniny Ormuz?

• Pezeskian reprezentuje obóz pragmatyków. Opowiadał się za wynegocjowanym porozumieniem z USA w celu ponownego otwarcia cieśniny i złagodzenia ogromnej presji gospodarczej spowodowanej amerykańską blokadą morską. W lipcu 2026 roku Pezeszkian i szef banku centralnego ostrzegli Chameneiego, że gospodarka jest na skraju załamania z powodu blokady .
• Twardogłowi, w tym elementy Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) i postacie takie jak Kharrazi, sprzeciwiają się jakimkolwiek układom z Waszyngtonem. Chcą utrzymać zamknięcie cieśniny jako wojskowy atut .
• Przeciek Kharraziego z 3 sierpnia wydaje się mieć na celu osłabienie pozycji Pezeszkiana w wewnętrznych debatach na temat negocjacji, skutecznie marginalizując prezydenta w rozmowach o cieśninie .

Jak donosił „The Guardian” 4 sierpnia, Pezeszkian został zmuszony do zaprzeczenia doniesieniom, jakoby wielokrotnie groził rezygnacją, podczas gdy walczył z twardogłowymi frakcjami sprzeciwiającymi się porozumieniu z USA w sprawie Cieśniny Ormuz .

Planowana wymiana w Radzie Bezpieczeństwa

Kharrazi oświadczył również, że Chamenei planuje zastąpić sekretarza Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego (SNSC) Mohammada-Baghera Zolghadra, nominata Pezeszkiana, Mohsenem Rezaeim, byłym dowódcą IRGC i głównym doradcą wojskowym Chameneiego . SNSC jest organem koordynującym strategię bezpieczeństwa narodowego i negocjacji nuklearnych Iranu.

Zastąpienie Zolghadra Rezaeim skonsolidowałoby kontrolę twardogłowych nad radą, dodatkowo ograniczając wpływy pragmatyków na podejście reżimu do Stanów Zjednoczonych i kryzysu w Cieśninie Ormuz. Analitycy uznali ostrzeżenie o rezygnacji i planowaną zmianę w SNSC za skoordynowaną próbę Mojtaby Chameneiego zepchnięcia pragmatyków na margines w kluczowych decyzjach .

Głębszy kontekst: Nowy najwyższy przywódca po zamachu

Te wydarzenia miały miejsce w bezprecedensowym okresie dla Republiki Islamskiej. Ali Chamenei został zamordowany 28 lutego 2026 roku na początku wojny z Iranem . Mojtaba Chamenei, jego syn, został wybrany na nowego najwyższego przywódcę przez Zgromadzenie Ekspertów 9 marca 2026 roku . Od czasu objęcia władzy po swoim ojcu nie pojawił się publicznie .

Przeciek o rezygnacji i dążenie do wymiany w radzie bezpieczeństwa są najbardziej znaczącymi publicznymi oznakami wewnętrznych podziałów pod rządami nowego najwyższego przywódcy, podyktowanymi egzystencjalną presją trwającego konfliktu i blokady morskiej.