Nowa broń Azji w obronie walut: banki centralne nie muszą już drenować rezerw

Do połowy lipca 2026 r. program przyciągnął około 10 miliardów dolarów, a ekonomiści spodziewają się łącznie 30–50 mld USD . Według niektórych raportów trzy największe banki zebrały już do początku sierpnia 36,7 mld USD . Banki państwowe poinformowały rząd, że spodziewają się blisko 30 mld USD, a ekspert oszacował potencjał na 70–80 mld USD . RBI wykluczyło wcześniejsze zamknięcie okna, które pozostanie otwarte do końca września 2026 r. .

Korea Południowa: fundusz emerytalny jako tarcza walutowa

Koreański Narodowy Fundusz Emerytalny (NPS), trzeci największy fundusz emerytalny na świecie, prowadzi strategiczny hedging walutowy – aktywnie sprzedaje dolary na rynku krajowym, by wspierać wona . Zapewnia to płynność dolarową bez uszczuplania rezerw Banku Korei.

NPS przedłużył linię swapów walutowych z BOK (do 65 mld USD) i przyjął bardziej elastyczne podejście do hedgingu, podnosząc docelowy wskaźnik hedgingu do 15% aktywów zagranicznych plus 5% dodatku taktycznego . Osobno władze zachęcały korporacje do repatriacji dolarów .

Indonezja: obligacje i koordynacja w celu podbicia rentowności

Bank Indonezji emituje SRBI (Sekuritas Rupiah Bank Indonesia) – papiery dłużne denominowane w rupiach, zabezpieczone obligacjami rządowymi . Oferują atrakcyjne rentowności: w połowie 2026 r. stawki 12-miesięcznych SRBI sięgnęły 7,59–7,70%, by przyciągnąć zagraniczny kapitał . W czerwcu 2026 r. prezes BI i minister finansów wspólnie uzgodnili podwyższenie rentowności indonezyjskich aktywów, by przyciągnąć inwestorów po tym, jak rupia osiągnęła rekordowo niski poziom . BI udzieliło też zachęt w zakresie płynności makroostrożnościowej o wartości 427,1 bln rupii, by wesprzeć akcję kredytową banków bez luzowania polityki pieniężnej .

Tajwan: rynek robi swoje

Bank centralny Tajwanu pozwolił walucie na umocnienie, opierając się na sprzedaży dolarów przez eksporterów w celu wygładzenia rynku walutowego, zamiast bezpośredniej interwencji . Bank centralny zredukował też część pozycji derivatów używanych do osłabiania waluty, pozwalając siłom rynkowym odgrywać większą rolę.

Japonia: bezprecedensowa koordynacja z USA

Japonia przeprowadziła wspólną interwencję skupu jenów z USA – krok bez precedensu – by powstrzymać nadmierną deprecjację jena. To pierwszy raz, gdy oba kraje koordynowały działania bezpośrednio na rynku walutowym, sygnalizując nowy poziom dwustronnej współpracy na rzecz stabilności kursów.

Chiny: pożyczki zagraniczne i lokowanie rezerw

Chiny zezwoliły na większe pożyczki zagraniczne w celu poprawy przepływów kapitałowych, zwiększyły rezerwy walutowe ulokowane w Hongkongu oraz stosowały ostrzeżenia słowne wraz z codziennymi korektami kursu USD/CNY .

Szerszy kontekst: tradycyjne narzędzia wciąż w grze

Wszystkie te kreatywne działania są stosowane obok konwencjonalnych dźwigni:

• Podwyżki/utrzymanie stóp: Indonezja utrzymała stopę BI-Rate na poziomie 5,75% w lipcu 2026 r. po wcześniejszych obniżkach, zachowując dodatnią różnicę stóp procentowych . Indie i inne banki centralne również utrzymują podwyższone stopy.
• Bezpośrednia interwencja spot: Władze Indii, Indonezji, Filipin i Tajwanu interweniowały bezpośrednio na rynkach walutowych w różnych momentach, ale nowe narzędzia mają zmniejszyć częstotliwość i skalę takich operacji drenowania rezerw .
• Gromadzenie rezerw: Główne azjatyckie banki centralne dodały w 2025 r. ponad 400 mld USD do rezerw, budując arsenał, który obecnie w całym regionie sięga prawie 8 bilionów dolarów .

Wspólny motyw jest jasny: zamiast palić cenne rezerwy poprzez jednostronną sprzedaż dolarów, azjatyckie banki centralne wykorzystują swoje duże sieci diaspory, państwowe fundusze emerytalne i emisję obligacji skarbowych, by przyciągać dolary i zmniejszać popyt na nie, jednocześnie utrzymując rezerwy w gotowości na geopolityczne wstrząsy i presję stóp procentowych, które wciąż mogą nadejść.