Won i rupia na historycznych minimach: Dlaczego kursy walut Korei i Indonezji runęły w czerwcu 2026?

Tę ucieczkę od ryzyka spotęgował wzrost międzynarodowych cen ropy naftowej powyżej 100 dolarów za baryłkę . Zarówno dla Korei Południowej, jak i Indonezji, wysokie rachunki za import energii przekładają się bezpośrednio na większy deficyt na rachunku obrotów bieżących i strukturalnie słabszą walutę. Gdy ropa drożała, koszt obrony kursów walutowych rósł razem z nią.

Mimo to oba kraje nie były jedynie biernymi ofiarami globalnego odwrotu od ryzyka. Głębokość załamania każdej z walut obnażyła wewnętrzne pęknięcia, które zmieniły regionalną burzę w kryzys.

Won południowokoreański: Najsłabszy wśród azjatyckich rówieśników

Spadek wona do 1530,8 4 czerwca był czymś więcej niż kamieniem milowym – był sygnałem, że nawet interwencje słowne ze strony władz z trudem utrzymują kurs . Waluta znajdowała się pod nieustanną presją od miesięcy; inwestorzy zagraniczni stali się sprzedawcami netto koreańskich akcji, a niepewność związana z amerykańskimi cłami ciążyła gospodarce silnie uzależnionej od eksportu .

Szybkość deprecjacji wona zaniepokoiła urzędników. Bank Korei (BOK) odnotował, że waluta słabnie ponad dwukrotnie szybciej niż waluty porównywalnych gospodarek względem dolara, i opisał to zjawisko z poczuciem pilności . Pomimo rekordowego eksportu i rosnącej nadwyżki na rachunku obrotów bieżących, strukturalny odpływ kapitału utrzymywał presję na wona .

Odpowiedź Seulu

Władze Korei Południowej postawiły przede wszystkim na komunikację, a nie na interwencję siłową. 4 czerwca wicepremier i minister finansów Koo Yun-cheol przewodniczył nadzwyczajnemu spotkaniu monitorującemu rynek, ostrzegając, że rząd „podejmie natychmiastowe niezbędne działania przeciwko nadmiernym, jednostronnym ruchom” . Bank Korei i Ministerstwo Finansów wielokrotnie deklarowały gotowość do interwencji w przypadku gwałtownych wahań, wzmacniając politykę zwiększonego monitorowania rynku walutowego .

Słowna presja pomogła ustabilizować kurs w górnym przedziale 1520 wonów 4 czerwca, ale podstawowa strategia miała charakter bardziej strukturalny . Decydenci przygotowywali się do uruchomienia całodobowego handlu wonem od 6 lipca 2026 r. – reformy, która w ich nadziei miała pogłębić płynność i amortyzować przyszłe szoki . Tymczasem BOK od maja 2025 r. utrzymuje stopę procentową na poziomie 2,5%, otwarcie przedkładając stabilność rynków finansowych nad dalsze łagodzenie polityki pieniężnej – co jest sygnałem, że wsparcie waluty ma obecnie pierwszeństwo przed troską o wzrost gospodarczy .

Rupia indonezyjska: Perfekcyjna burza ciosów zewnętrznych i wewnętrznych

Jeśli spadek wona był powolną erozją, to przebicie przez rupię bariery 18 000 4 czerwca było już walutową paniką. Waluta była już wcześniej mocno poturbowana przez kwiecień i maj 2026 r., a przecena przybrała postać „ekstremalnego zjawiska przestrzelenia”, napędzanego ucieczką kapitału i dotkliwym niedoborem płynności dolarowej na krajowym rynku kasowym . Do czerwca rupia była najgorzej radzącą sobie walutą w Azji, notując spadek o około 8% od początku roku .

Presja zewnętrzna – konflikt na Bliskim Wschodzie i drogi import ropy dla kraju będącego importerem netto energii – została spotęgowana przez dwa wewnętrzne szoki . Po pierwsze, parlament przegłosował ustawę rozszerzającą nadzór nad Bankiem Indonezji (BI), wywołując poważne obawy o niezależność banku centralnego właśnie w momencie, gdy zaufanie rynku było najsłabsze . Po drugie, sezonowy wzrost krajowego popytu przedsiębiorstw na dolary, służące do spłaty zagranicznego długu i repatriacji dywidend, wyssał płynność w najgorszym możliwym momencie .

Odpowiedź Dżakarty

Odpowiedź Banku Indonezji była dramatycznie bardziej agresywna niż działania Seulu. Starsza wiceprezes Destry Damayanti oświadczyła 4 czerwca, że bank centralny „zwiększy intensywność swoich interwencji”, aby utrzymać uporządkowany rynek . Zestaw użytych narzędzi objął rynek kasowy, krajowe transakcje forward bez dostawy (DNDF) i rynek obligacji – podejście opisywane jako operacje „przez całą dobę” . Prezes Perry Warjiyo już wcześniej zapewniał, że BI posiada wystarczające rezerwy walutowe na „duże interwencje” zarówno na rynku krajowym, jak i zagranicznym .

Poza bezpośrednimi operacjami rynkowymi, Bank Indonezji postanowił zdusić spekulacyjny popyt na dolary. W czerwcu 2026 r. bank centralny nałożył twardy miesięczny limit 25 000 dolarów na zakupy gotówkowe walut obcych dokonywane bez dokumentacji bazowej . Zobowiązał się również do utrzymywania atrakcyjnej rentowności swoich instrumentów pieniężnych, aby wspierać napływ kapitału .

W wyraźnym kontraście do pilnego tonu banku centralnego, minister finansów Purbaya Yudhi Sadewa przyjął bardziej optymistyczną nutę, twierdząc, że osłabienie waluty nie naruszyło fiskalnych zabezpieczeń i prognozując automatyczne odbicie w ciągu dwóch do trzech miesięcy .

Dwie waluty, dwie strategie

Oba kraje zmierzyły się z tą samą burzą geopolityczną i szokiem naftowym, ale ich odpowiedzi rozeszły się w sposób, który obnaża ich instytucjonalne mocne i słabe strony. Korea Południowa polegała na interwencji słownej, utrzymaniu stóp procentowych i strukturalnym zakładzie, że wydłużone godziny handlu przywrócą porządek. Indonezja wdrożyła wielofrontową strategię interwencjonistyczną – rynek kasowy, transakcje forward, obligacje i kontrole kapitałowe – co odzwierciedlało skalę kryzysu zaufania, który zapaliła ustawa o nadzorze nad bankiem centralnym.

To, czy którakolwiek ze strategii utrzyma poziom, zależy od tego, czy konflikt na Bliskim Wschodzie ulegnie deeskalacji, a ceny ropy spadną. Do tego czasu azjatycki test wytrzymałości walutowej dopiero się rozpoczął.