Na francuski biznes działa kilka czynników jednocześnie: niepewność geopolityczna, ostrożniejsze wydatki klientów oraz wyższe koszty działalności, napędzane między innymi wzrostem cen energii po wybuchu konfliktu.

Cieśnina Ormuz jako wąskie gardło światowej gospodarki

Najważniejszym kanałem transmisji szoku pozostaje Cieśnina Ormuz. Zwykle przepływa przez nią około 20 proc. światowych dostaw ropy. Po ponad dziesięciu tygodniach zakłóceń liczba dziennych przepraw statków nadal była o ponad 95 proc. niższa niż przed konfliktem, a ponad 1550 jednostek handlowych pozostawało uwięzionych w Zatoce lub poza nią.

Międzynarodowy Fundusz Walutowy opisał sytuację jako wstrząs, który „rozpoczął się jako regionalny, ale szybko stał się globalny”. Zakłócenia w dostawach energii i transporcie podniosły koszty paliw, frachtu i ubezpieczeń, a firmy zaczęły mierzyć się z dłuższym czasem dostaw oraz ograniczoną dostępnością surowców.

Według PwC odczyty PMI za marzec i kwiecień we wszystkich czterech gospodarkach Rady Współpracy Zatoki Perskiej objętych badaniem S&P Global wskazywały na osłabienie aktywności sektora pozanaftowego, choć skala pogorszenia była różna.

Arabia Saudyjska

Sektor pozanaftowy zanotował najbardziej gwałtowny zwrot. PMI spadł w marcu do 48,8 pkt z 56,1 pkt w lutym, po raz pierwszy od ponad pięciu lat sygnalizując spadek aktywności. W tym samym czasie produkt krajowy brutto w I kwartale zmniejszył się o 1,5 proc. kwartał do kwartału, między innymi wskutek spadku aktywności sektora naftowego o 7,2 proc.

W kwietniu wskaźnik powrócił powyżej poziomu 50 pkt, ale marcowy odczyt pokazał, jak podatne na kryzys podażowy są również sektory niezwiązane bezpośrednio z wydobyciem ropy.

Zjednoczone Emiraty Arabskie

Najbardziej zdywersyfikowana gospodarka regionu okazała się odporniejsza, choć także wyraźnie zwolniła. PMI spadł w marcu do 52,9 pkt — najniżej od niemal trzech lat — pozostając jednak w strefie wzrostu. W kwietniu i maju firmy nadal odczuwały presję zakłóceń w dostawach, napięć geopolitycznych i wyższych kosztów.

Kuwejt i Katar

Kuwejt doświadczył natychmiastowego i silnego pogorszenia koniunktury. Jego PMI spadł z 54,5 pkt w lutym do 46,3 pkt w marcu, po raz pierwszy od 19 miesięcy schodząc poniżej granicy 50 pkt. Taki sam wynik utrzymał się w kwietniu, co wskazywało na utrwaloną recesję sektora pozanaftowego, choć w maju pojawiły się sygnały jej łagodzenia.

Katar również sygnalizował utrzymujący się spadek aktywności do kwietnia.

Egipt: koszty rosną, popyt słabnie

Egipt, jako duży importer energii, szczególnie mocno odczuł skok cen surowców. PMI sektora pozanaftowego przez cały okres konfliktu pozostawał poniżej 50 pkt.

• Marzec: PMI spadł do 48,0 pkt — najniżej od prawie dwóch lat. Firmy informowały o słabszym popycie i gwałtownym wzroście kosztów. Inflacja kosztów produkcji przyspieszyła do jednego z najwyższych poziomów od 18 miesięcy, między innymi za sprawą droższego paliwa i umocnienia dolara amerykańskiego.
• Kwiecień: spadek aktywności pogłębił się, a PMI obniżył się do 46,6 pkt. Był to trzeci z rzędu miesiąc pogorszenia koniunktury.
• Maj: wskaźnik wzrósł do 47,1 pkt, ale nadal wyraźnie pozostawał w strefie spadku.

Ostrzeżenia MFW, Banku Światowego i ONZ

Instytucje międzynarodowe zgodnie wskazują, że szok nie ogranicza się do państw bezpośrednio zaangażowanych w konflikt.

• MFW, kwiecień 2026 r.: prognoza wzrostu dla regionu Bliskiego Wschodu, Afryki Północnej, Afganistanu i Pakistanu (MENAP) została obniżona do 1,4 proc. w 2026 r. — o 2,3 pkt proc. względem prognozy z października 2025 r. Fundusz odnotował również wzrost ceny ropy Brent powyżej 100 dolarów za baryłkę.
• Bank Światowy, kwiecień 2026 r.: zamknięcie Cieśniny Ormuz i zniszczenie infrastruktury energetycznej „zakłóciły rynki, zwiększyły zmienność finansową i pogorszyły perspektywy wzrostu” w 2026 r. Bank prognozuje wzrost gospodarki regionu na poziomie zaledwie 1,8 proc., z wyłączeniem Iranu. Dla Iraku, Kuwejtu i Kataru przewiduje spadek PKB odpowiednio o 8,6 proc., 6,4 proc. i 5,7 proc.
• Grupa koordynacyjna MFW, Banku Światowego i Międzynarodowej Agencji Energetycznej: ostrzegła, że wojna wywołała jeden z największych odnotowanych niedoborów energii, który przenosi się na rynki ropy, gazu, nawozów, żywności i turystyki oraz na szerokie łańcuchy dostaw.
• ONZ, raport z połowy 2026 r.: oceniła, że kryzys „zatrzymał globalny trend dezinflacyjny”. W gospodarkach rozwijających się inflacja ma przyspieszyć z 4,2 proc. do 5,2 proc. wskutek wyższych cen energii, transportu i importu.
• ING, kwiecień 2026 r.: spadek złożonego PMI strefy euro do 50,5 pkt — najniżej od dziesięciu miesięcy — został odczytany jako koniec nadziei na szybkie przyspieszenie wzrostu. Firmy zgłaszały wyższe koszty nakładów i wyraźne pogorszenie perspektyw.

PMI pokazuje, gdzie szok jest najsilniejszy

Dane nie oznaczają, że każda gospodarka reaguje w identyczny sposób. Zjednoczone Emiraty Arabskie nadal pozostają powyżej granicy wzrostu, a Arabia Saudyjska odbiła po marcowym załamaniu. Wspólny wzorzec jest jednak wyraźny: zakłócenia transportu i energii ograniczają zamówienia, zwiększają koszty i obniżają zaufanie przedsiębiorstw.

Od zablokowanego morskiego wąskiego gardła skutki konfliktu rozchodzą się więc przez fabryki, firmy usługowe i budżety państw. PMI nie jest prognozą przyszłości, ale jego gwałtowne spadki pokazują, że wojna już zmieniła globalną narrację gospodarczą — z ostrożnego ożywienia na walkę o utrzymanie aktywności przy rosnących kosztach.

Na francuski biznes działa kilka czynników jednocześnie: niepewność geopolityczna, ostrożniejsze wydatki klientów oraz wyższe koszty działalności, napędzane między innymi wzrostem cen energii po wybuchu konfliktu.

Cieśnina Ormuz jako wąskie gardło światowej gospodarki

Najważniejszym kanałem transmisji szoku pozostaje Cieśnina Ormuz. Zwykle przepływa przez nią około 20 proc. światowych dostaw ropy. Po ponad dziesięciu tygodniach zakłóceń liczba dziennych przepraw statków nadal była o ponad 95 proc. niższa niż przed konfliktem, a ponad 1550 jednostek handlowych pozostawało uwięzionych w Zatoce lub poza nią.

Międzynarodowy Fundusz Walutowy opisał sytuację jako wstrząs, który „rozpoczął się jako regionalny, ale szybko stał się globalny”. Zakłócenia w dostawach energii i transporcie podniosły koszty paliw, frachtu i ubezpieczeń, a firmy zaczęły mierzyć się z dłuższym czasem dostaw oraz ograniczoną dostępnością surowców.

Według PwC odczyty PMI za marzec i kwiecień we wszystkich czterech gospodarkach Rady Współpracy Zatoki Perskiej objętych badaniem S&P Global wskazywały na osłabienie aktywności sektora pozanaftowego, choć skala pogorszenia była różna.

Arabia Saudyjska

Sektor pozanaftowy zanotował najbardziej gwałtowny zwrot. PMI spadł w marcu do 48,8 pkt z 56,1 pkt w lutym, po raz pierwszy od ponad pięciu lat sygnalizując spadek aktywności. W tym samym czasie produkt krajowy brutto w I kwartale zmniejszył się o 1,5 proc. kwartał do kwartału, między innymi wskutek spadku aktywności sektora naftowego o 7,2 proc.

W kwietniu wskaźnik powrócił powyżej poziomu 50 pkt, ale marcowy odczyt pokazał, jak podatne na kryzys podażowy są również sektory niezwiązane bezpośrednio z wydobyciem ropy.

Zjednoczone Emiraty Arabskie

Najbardziej zdywersyfikowana gospodarka regionu okazała się odporniejsza, choć także wyraźnie zwolniła. PMI spadł w marcu do 52,9 pkt — najniżej od niemal trzech lat — pozostając jednak w strefie wzrostu. W kwietniu i maju firmy nadal odczuwały presję zakłóceń w dostawach, napięć geopolitycznych i wyższych kosztów.

Kuwejt i Katar

Kuwejt doświadczył natychmiastowego i silnego pogorszenia koniunktury. Jego PMI spadł z 54,5 pkt w lutym do 46,3 pkt w marcu, po raz pierwszy od 19 miesięcy schodząc poniżej granicy 50 pkt. Taki sam wynik utrzymał się w kwietniu, co wskazywało na utrwaloną recesję sektora pozanaftowego, choć w maju pojawiły się sygnały jej łagodzenia.

Katar również sygnalizował utrzymujący się spadek aktywności do kwietnia.

Egipt: koszty rosną, popyt słabnie

Egipt, jako duży importer energii, szczególnie mocno odczuł skok cen surowców. PMI sektora pozanaftowego przez cały okres konfliktu pozostawał poniżej 50 pkt.

• Marzec: PMI spadł do 48,0 pkt — najniżej od prawie dwóch lat. Firmy informowały o słabszym popycie i gwałtownym wzroście kosztów. Inflacja kosztów produkcji przyspieszyła do jednego z najwyższych poziomów od 18 miesięcy, między innymi za sprawą droższego paliwa i umocnienia dolara amerykańskiego.
• Kwiecień: spadek aktywności pogłębił się, a PMI obniżył się do 46,6 pkt. Był to trzeci z rzędu miesiąc pogorszenia koniunktury.
• Maj: wskaźnik wzrósł do 47,1 pkt, ale nadal wyraźnie pozostawał w strefie spadku.

Ostrzeżenia MFW, Banku Światowego i ONZ

Instytucje międzynarodowe zgodnie wskazują, że szok nie ogranicza się do państw bezpośrednio zaangażowanych w konflikt.

• MFW, kwiecień 2026 r.: prognoza wzrostu dla regionu Bliskiego Wschodu, Afryki Północnej, Afganistanu i Pakistanu (MENAP) została obniżona do 1,4 proc. w 2026 r. — o 2,3 pkt proc. względem prognozy z października 2025 r. Fundusz odnotował również wzrost ceny ropy Brent powyżej 100 dolarów za baryłkę.
• Bank Światowy, kwiecień 2026 r.: zamknięcie Cieśniny Ormuz i zniszczenie infrastruktury energetycznej „zakłóciły rynki, zwiększyły zmienność finansową i pogorszyły perspektywy wzrostu” w 2026 r. Bank prognozuje wzrost gospodarki regionu na poziomie zaledwie 1,8 proc., z wyłączeniem Iranu. Dla Iraku, Kuwejtu i Kataru przewiduje spadek PKB odpowiednio o 8,6 proc., 6,4 proc. i 5,7 proc.
• Grupa koordynacyjna MFW, Banku Światowego i Międzynarodowej Agencji Energetycznej: ostrzegła, że wojna wywołała jeden z największych odnotowanych niedoborów energii, który przenosi się na rynki ropy, gazu, nawozów, żywności i turystyki oraz na szerokie łańcuchy dostaw.
• ONZ, raport z połowy 2026 r.: oceniła, że kryzys „zatrzymał globalny trend dezinflacyjny”. W gospodarkach rozwijających się inflacja ma przyspieszyć z 4,2 proc. do 5,2 proc. wskutek wyższych cen energii, transportu i importu.
• ING, kwiecień 2026 r.: spadek złożonego PMI strefy euro do 50,5 pkt — najniżej od dziesięciu miesięcy — został odczytany jako koniec nadziei na szybkie przyspieszenie wzrostu. Firmy zgłaszały wyższe koszty nakładów i wyraźne pogorszenie perspektyw.

PMI pokazuje, gdzie szok jest najsilniejszy

Dane nie oznaczają, że każda gospodarka reaguje w identyczny sposób. Zjednoczone Emiraty Arabskie nadal pozostają powyżej granicy wzrostu, a Arabia Saudyjska odbiła po marcowym załamaniu. Wspólny wzorzec jest jednak wyraźny: zakłócenia transportu i energii ograniczają zamówienia, zwiększają koszty i obniżają zaufanie przedsiębiorstw.

Od zablokowanego morskiego wąskiego gardła skutki konfliktu rozchodzą się więc przez fabryki, firmy usługowe i budżety państw. PMI nie jest prognozą przyszłości, ale jego gwałtowne spadki pokazują, że wojna już zmieniła globalną narrację gospodarczą — z ostrożnego ożywienia na walkę o utrzymanie aktywności przy rosnących kosztach.