Na tym etapie nie są to jeszcze negocjacje z wierzycielami, lecz kluczowy „krok zerowy” – skompletowanie zespołu elitarnych doradców i określenie zasad gry, możliwe dzięki wąskiemu wyjątkowi w amerykańskich sankcjach.

Katalizator: Amerykańska Licencja Generalna nr 58

Możliwość podjęcia prac przygotowawczych stworzyło Biuro Kontroli Aktywów Zagranicznych (OFAC) Departamentu Skarbu USA. 5 maja 2026 roku wydało ono Licencję Generalną nr 58, która zezwala na świadczenie usług prawnych, doradztwa finansowego i konsultingowych rządowi Wenezueli oraz państwowej spółce naftowej PDVSA, ale wyłącznie w celu przygotowania potencjalnej restrukturyzacji .

Kluczowe są jednak ograniczenia tej licencji. Dokument wyraźnie zabrania wykorzystywania wenezuelskiej kryptowaluty „petro” w jakichkolwiek porozumieniach restrukturyzacyjnych . Co więcej, licencja nie zezwala na bezpośrednie negocjacje z wierzycielami, rozliczanie lub przenoszenie istniejących długów ani na emisję nowego zadłużenia . Innymi słowy, Waszyngton pozwolił Caracas jedynie na zaprojektowanie opcji i strategii, bez wiążącego angażowania obligatariuszy .

Drużyna marzeń doradców

Wenezuela szybko skorzystała z otwierającego się okna, zatrudniając czołowych graczy do nawigacji w tym prawno-finansowym labiryncie.

• Doradca Finansowy: Centerview Partners. Amerykański butik inwestycyjny został wyznaczony do poprowadzenia strategii finansowej całego procesu . Na czele zespołu stanął Matthieu Pigasse, szef paryskiego biura Centerview i były dyrektor globalnego działu fuzji i przejęć w banku Lazard. Pigasse to weteran złożonych restrukturyzacji długu państwowego – był kluczowym doradcą przy historycznej, wartej 206 miliardów euro operacji ratunkowej dla Grecji w 2012 roku . Wybór ten, choć prestiżowy, nie obył się bez kontrowersji. Agencja Reutera ujawniła, że rola ta została przyznana bez formalnego, publicznego przetargu, co wzbudziło pytania części inwestorów o przejrzystość całego postępowania .

• Doradca Prawny: Hogan Lovells US LLP. Informacja o zatrudnieniu kancelarii Hogan Lovells, posiadającej silne zespoły w Waszyngtonie i Nowym Jorku, została podana do publicznej wiadomości 2 czerwca 2026 roku poprzez regulacyjne zgłoszenie na mocy amerykańskiej ustawy o rejestracji agentów zagranicznych (FARA) . Według źródeł zbliżonych do sprawy, w skład zespołu prawnego wchodzi Norm Coleman, były senator Stanów Zjednoczonych . Firma ta będzie odpowiedzialna za skomplikowaną architekturę prawną procesu, który rozciąga się na wiele jurysdykcji i typów wierzycieli.

Góra długu, czyli co dokładnie podlega restrukturyzacji

Restrukturyzacja ma być kompleksowa i objąć całość zewnętrznego długu publicznego wobec prywatnych wierzycieli . To znacznie więcej niż tylko niespłacane obligacje. W skład tej plątaniny zobowiązań wchodzą :

• Obligacje skarbowe wyemitowane przez Republikę Wenezueli
• Obligacje i inne zobowiązania PDVSA, państwowego giganta naftowego
• Pożyczki bilateralne od różnych kredytodawców
• Niezapłacone wyroki sądów arbitrażowych i inne roszczenia kontraktowe wobec państwa

Prywatni analitycy, w tym organizacja Transparencia Venezuela, szacują, że około 60 miliardów dolarów z tej kwoty przypada na przeterminowane obligacje Wenezueli i PDVSA, zaś reszta to narosłe odsetki, pożyczki i roszczenia sądowe, które razem tworzą zawrotną sumę 150–170 miliardów dolarów .

Cztery zasady przewodnie procesu

Rząd oparł swoje podejście na czterech zasadach, które zostały oficjalnie ogłoszone 13 maja 2026 roku i które mają zapewnić wiarygodny rezultat :

1. Zrównoważenie (Sustainability): Każde porozumienie będzie zakotwiczone w rygorystycznej analizie zdolności do obsługi długu (DSA), odzwierciedlającej realne możliwości gospodarcze Wenezueli i obiektywnie uzasadniającej potrzebę głębokiej redukcji zadłużenia.
2. Kompleksowość (Comprehensiveness): Proces obejmie wszystkie istotne zobowiązania publicznego sektora zewnętrznego, w tym zarówno dług republiki, jak i PDVSA, w ramach jednego, skoordynowanego wysiłku.
3. Dobra wiara i przejrzystość (Good Faith and Transparency): Rząd zobowiązuje się do prowadzenia restrukturyzacji w sposób otwarty i uczciwy wobec wszystkich wierzycieli – obietnica ta została jednak szybko poddana próbie przez kontrowersje wokół wyboru Centerview .
4. Szybkość (Celerity): Wenezuela zobowiązała się do przeprowadzenia procesu tak szybko, jak to tylko możliwe.

Kluczowy moment: Czerwiec 2026 i co dalej

Najbliższym, przełomowym momentem będzie przedstawienie przez rząd ram makroekonomicznych i analizy zdolności do obsługi długu (DSA) w czerwcu 2026 roku . Ten dokument będzie sercem całego procesu. Przełoży on prognozy dotyczące wydobycia ropy, dochodów fiskalnych i wzrostu gospodarczego na konkretną ocenę, jak wysoki poziom długu kraj jest w stanie realistycznie udźwignąć .

Analiza ta wyznaczy w praktyce wartość odzysku dla wierzycieli, determinując skalę koniecznej redukcji zadłużenia, czyli tzw. „haircut” (obcięcie nominału). Bez takiego wiarygodnego punktu wyjścia rząd nie będzie w stanie przedstawić konkretnej propozycji. Ekspertyzy ekonomiczne, chociażby z Harvard Kennedy School, sugerują, że dla przywrócenia stabilności konieczne będzie umorzenie wartości nominalnej długu o ponad 70%, co przełoży się na rynkowy spadek wartości obligacji o ponad 85% . Wypracowanie uzgodnionej, bazowej prognozy ekonomicznej będzie zadaniem niezwykle trudnym i może stanowić główną przeszkodę w dalszych rozmowach . Droga, która dopiero się zaczyna, będzie długa i wyboista.

Na tym etapie nie są to jeszcze negocjacje z wierzycielami, lecz kluczowy „krok zerowy” – skompletowanie zespołu elitarnych doradców i określenie zasad gry, możliwe dzięki wąskiemu wyjątkowi w amerykańskich sankcjach.

Katalizator: Amerykańska Licencja Generalna nr 58

Możliwość podjęcia prac przygotowawczych stworzyło Biuro Kontroli Aktywów Zagranicznych (OFAC) Departamentu Skarbu USA. 5 maja 2026 roku wydało ono Licencję Generalną nr 58, która zezwala na świadczenie usług prawnych, doradztwa finansowego i konsultingowych rządowi Wenezueli oraz państwowej spółce naftowej PDVSA, ale wyłącznie w celu przygotowania potencjalnej restrukturyzacji .

Kluczowe są jednak ograniczenia tej licencji. Dokument wyraźnie zabrania wykorzystywania wenezuelskiej kryptowaluty „petro” w jakichkolwiek porozumieniach restrukturyzacyjnych . Co więcej, licencja nie zezwala na bezpośrednie negocjacje z wierzycielami, rozliczanie lub przenoszenie istniejących długów ani na emisję nowego zadłużenia . Innymi słowy, Waszyngton pozwolił Caracas jedynie na zaprojektowanie opcji i strategii, bez wiążącego angażowania obligatariuszy .

Drużyna marzeń doradców

Wenezuela szybko skorzystała z otwierającego się okna, zatrudniając czołowych graczy do nawigacji w tym prawno-finansowym labiryncie.

• Doradca Finansowy: Centerview Partners. Amerykański butik inwestycyjny został wyznaczony do poprowadzenia strategii finansowej całego procesu . Na czele zespołu stanął Matthieu Pigasse, szef paryskiego biura Centerview i były dyrektor globalnego działu fuzji i przejęć w banku Lazard. Pigasse to weteran złożonych restrukturyzacji długu państwowego – był kluczowym doradcą przy historycznej, wartej 206 miliardów euro operacji ratunkowej dla Grecji w 2012 roku . Wybór ten, choć prestiżowy, nie obył się bez kontrowersji. Agencja Reutera ujawniła, że rola ta została przyznana bez formalnego, publicznego przetargu, co wzbudziło pytania części inwestorów o przejrzystość całego postępowania .

• Doradca Prawny: Hogan Lovells US LLP. Informacja o zatrudnieniu kancelarii Hogan Lovells, posiadającej silne zespoły w Waszyngtonie i Nowym Jorku, została podana do publicznej wiadomości 2 czerwca 2026 roku poprzez regulacyjne zgłoszenie na mocy amerykańskiej ustawy o rejestracji agentów zagranicznych (FARA) . Według źródeł zbliżonych do sprawy, w skład zespołu prawnego wchodzi Norm Coleman, były senator Stanów Zjednoczonych . Firma ta będzie odpowiedzialna za skomplikowaną architekturę prawną procesu, który rozciąga się na wiele jurysdykcji i typów wierzycieli.

Góra długu, czyli co dokładnie podlega restrukturyzacji

Restrukturyzacja ma być kompleksowa i objąć całość zewnętrznego długu publicznego wobec prywatnych wierzycieli . To znacznie więcej niż tylko niespłacane obligacje. W skład tej plątaniny zobowiązań wchodzą :

• Obligacje skarbowe wyemitowane przez Republikę Wenezueli
• Obligacje i inne zobowiązania PDVSA, państwowego giganta naftowego
• Pożyczki bilateralne od różnych kredytodawców
• Niezapłacone wyroki sądów arbitrażowych i inne roszczenia kontraktowe wobec państwa

Prywatni analitycy, w tym organizacja Transparencia Venezuela, szacują, że około 60 miliardów dolarów z tej kwoty przypada na przeterminowane obligacje Wenezueli i PDVSA, zaś reszta to narosłe odsetki, pożyczki i roszczenia sądowe, które razem tworzą zawrotną sumę 150–170 miliardów dolarów .

Cztery zasady przewodnie procesu

Rząd oparł swoje podejście na czterech zasadach, które zostały oficjalnie ogłoszone 13 maja 2026 roku i które mają zapewnić wiarygodny rezultat :

1. Zrównoważenie (Sustainability): Każde porozumienie będzie zakotwiczone w rygorystycznej analizie zdolności do obsługi długu (DSA), odzwierciedlającej realne możliwości gospodarcze Wenezueli i obiektywnie uzasadniającej potrzebę głębokiej redukcji zadłużenia.
2. Kompleksowość (Comprehensiveness): Proces obejmie wszystkie istotne zobowiązania publicznego sektora zewnętrznego, w tym zarówno dług republiki, jak i PDVSA, w ramach jednego, skoordynowanego wysiłku.
3. Dobra wiara i przejrzystość (Good Faith and Transparency): Rząd zobowiązuje się do prowadzenia restrukturyzacji w sposób otwarty i uczciwy wobec wszystkich wierzycieli – obietnica ta została jednak szybko poddana próbie przez kontrowersje wokół wyboru Centerview .
4. Szybkość (Celerity): Wenezuela zobowiązała się do przeprowadzenia procesu tak szybko, jak to tylko możliwe.

Kluczowy moment: Czerwiec 2026 i co dalej

Najbliższym, przełomowym momentem będzie przedstawienie przez rząd ram makroekonomicznych i analizy zdolności do obsługi długu (DSA) w czerwcu 2026 roku . Ten dokument będzie sercem całego procesu. Przełoży on prognozy dotyczące wydobycia ropy, dochodów fiskalnych i wzrostu gospodarczego na konkretną ocenę, jak wysoki poziom długu kraj jest w stanie realistycznie udźwignąć .

Analiza ta wyznaczy w praktyce wartość odzysku dla wierzycieli, determinując skalę koniecznej redukcji zadłużenia, czyli tzw. „haircut” (obcięcie nominału). Bez takiego wiarygodnego punktu wyjścia rząd nie będzie w stanie przedstawić konkretnej propozycji. Ekspertyzy ekonomiczne, chociażby z Harvard Kennedy School, sugerują, że dla przywrócenia stabilności konieczne będzie umorzenie wartości nominalnej długu o ponad 70%, co przełoży się na rynkowy spadek wartości obligacji o ponad 85% . Wypracowanie uzgodnionej, bazowej prognozy ekonomicznej będzie zadaniem niezwykle trudnym i może stanowić główną przeszkodę w dalszych rozmowach . Droga, która dopiero się zaczyna, będzie długa i wyboista.