Chłodzenie cieczą. Wzdłuż wewnętrznej powierzchni kombinezonu poprowadzono sieć elastycznych przewodów obejmujących najważniejsze grupy mięśni. Krąży w nich chłodna woda, która pochłania ciepło wytwarzane przez ciało podczas wymagającej pracy na powierzchni Księżyca. Ogrzana woda trafia następnie do przenośnego systemu podtrzymywania życia, gdzie ciepło jest odprowadzane w przestrzeń kosmiczną .

Wentylacja gazowa. Drugi, niezależny obieg kieruje świeży tlen w stronę twarzy astronauty i usuwa wydychany dwutlenek węgla. Gaz przechodzi przez filtr pochłaniający CO₂ w plecakowym systemie podtrzymywania życia, a następnie jest ponownie wprowadzany do obiegu .

Rozdzielenie obiegu chłodzącego od oddechowego zwiększa niezawodność całego rozwiązania. Astronauta nie musi też ręcznie sterować tymi procesami podczas pracy poza habitatem.

Co do projektu wniosła Prada?

Współpraca z Axiom Space nie ograniczyła się do wyglądu zewnętrznej części skafandra, pokazanej wcześniej. Prada zaangażowała swoje doświadczenie w projektowanie odzieży, dzianin i materiałów także w opracowanie funkcjonalnej warstwy wewnętrznej .

• Dzianie inżynieryjne i modelowanie 3D. Zastosowano cyfrowe modelowanie sylwetki oraz techniki dziania, aby poprawić dopasowanie kombinezonu do różnych typów budowy ciała i utrzymać równomierne chłodzenie. Ma to znaczenie podczas spacerów kosmicznych trwających nawet osiem godzin .
• Dobór zaawansowanych materiałów. Prada pomogła wybrać włókna i materiały przystosowane do wielokrotnego użycia w ramach długotrwałych misji na Księżycu .
• Konstrukcja i prototypowanie. Umiejętności zwykle wykorzystywane przy tworzeniu kolekcji odzieżowych przełożono na problemy typowe dla sprzętu kosmicznego: prowadzenie przewodów, rozmieszczenie szwów i ograniczenie miejsc narażonych na tarcie .

Jonathan Cirtain, dyrektor generalny Axiom Space, określił projekt jako ubranie, którego żadna z firm nie mogłaby stworzyć samodzielnie . To przykład współpracy, w której wiedza z branży odzieżowej została wykorzystana do rozwiązania problemów inżynieryjnych.

Najważniejsza różnica: zapasowy obieg chłodzenia

Największym krokiem naprzód względem starszych kombinezonów LCVG jest pełna redundancja systemu chłodzenia . Konstrukcje używane w czasach wahadłowców kosmicznych i na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej zazwyczaj korzystały z jednego obiegu wody. Jego zagięcie, zatkanie lub awaria oznaczały natychmiastową utratę aktywnego chłodzenia.

Na niskiej orbicie okołoziemskiej spacer kosmiczny można było stosunkowo szybko przerwać. Na Księżycu sytuacja wygląda inaczej. Temperatura powierzchni w rejonie południowego bieguna może wynosić około 127°C w bezpośrednim świetle słonecznym i spadać do około -173°C w obszarach stale zacienionych. Awaria chłodzenia mogłaby więc doprowadzić do poważnego obciążenia termicznego astronauty, zanim ten wróciłby do hermetycznego habitatu.

Nowy LCVG ma podstawowy i zapasowy obieg chłodzący. Jeśli pierwszy przestanie działać, drugi może przejąć jego funkcję . W połączeniu z systemami diagnostycznymi skafandra AxEMU oznacza to większy nacisk na bezpieczeństwo podczas dłuższych i bardziej autonomicznych prac na powierzchni Księżyca .

Dopasowanie to nie tylko kwestia wygody

Nowoczesne skanowanie ciała w 3D i specjalnie projektowane struktury dzianin pozwalają dokładniej dopasować kombinezon do sylwetki astronauty. Dzięki temu chłodzenie może być rozprowadzane bardziej równomiernie.

To ważne nie tylko dla komfortu. Zbyt luźne fragmenty albo miejsca, w których materiał nadmiernie uciska ciało, mogą powodować lokalne przegrzewanie i obniżać skuteczność odprowadzania ciepła. Modelowanie cyfrowe pozwala ograniczyć to ryzyko jeszcze przed ułożeniem pierwszego przewodu .

Materiały i konstrukcja LCVG zostały również przygotowane z myślą o wielokrotnym użytkowaniu, konserwacji i szybkim przygotowaniu sprzętu do kolejnych działań w ramach kampanii księżycowej . W przypadku Artemis IV Prada nie dostarcza więc jedynie „modnego” elementu skafandra. Jej wkład dotyczy warstwy, od której bezpośrednio zależą termoregulacja, wydajność i bezpieczeństwo astronauty.

Chłodzenie cieczą. Wzdłuż wewnętrznej powierzchni kombinezonu poprowadzono sieć elastycznych przewodów obejmujących najważniejsze grupy mięśni. Krąży w nich chłodna woda, która pochłania ciepło wytwarzane przez ciało podczas wymagającej pracy na powierzchni Księżyca. Ogrzana woda trafia następnie do przenośnego systemu podtrzymywania życia, gdzie ciepło jest odprowadzane w przestrzeń kosmiczną .

Wentylacja gazowa. Drugi, niezależny obieg kieruje świeży tlen w stronę twarzy astronauty i usuwa wydychany dwutlenek węgla. Gaz przechodzi przez filtr pochłaniający CO₂ w plecakowym systemie podtrzymywania życia, a następnie jest ponownie wprowadzany do obiegu .

Rozdzielenie obiegu chłodzącego od oddechowego zwiększa niezawodność całego rozwiązania. Astronauta nie musi też ręcznie sterować tymi procesami podczas pracy poza habitatem.

Co do projektu wniosła Prada?

Współpraca z Axiom Space nie ograniczyła się do wyglądu zewnętrznej części skafandra, pokazanej wcześniej. Prada zaangażowała swoje doświadczenie w projektowanie odzieży, dzianin i materiałów także w opracowanie funkcjonalnej warstwy wewnętrznej .

• Dzianie inżynieryjne i modelowanie 3D. Zastosowano cyfrowe modelowanie sylwetki oraz techniki dziania, aby poprawić dopasowanie kombinezonu do różnych typów budowy ciała i utrzymać równomierne chłodzenie. Ma to znaczenie podczas spacerów kosmicznych trwających nawet osiem godzin .
• Dobór zaawansowanych materiałów. Prada pomogła wybrać włókna i materiały przystosowane do wielokrotnego użycia w ramach długotrwałych misji na Księżycu .
• Konstrukcja i prototypowanie. Umiejętności zwykle wykorzystywane przy tworzeniu kolekcji odzieżowych przełożono na problemy typowe dla sprzętu kosmicznego: prowadzenie przewodów, rozmieszczenie szwów i ograniczenie miejsc narażonych na tarcie .

Jonathan Cirtain, dyrektor generalny Axiom Space, określił projekt jako ubranie, którego żadna z firm nie mogłaby stworzyć samodzielnie . To przykład współpracy, w której wiedza z branży odzieżowej została wykorzystana do rozwiązania problemów inżynieryjnych.

Najważniejsza różnica: zapasowy obieg chłodzenia

Największym krokiem naprzód względem starszych kombinezonów LCVG jest pełna redundancja systemu chłodzenia . Konstrukcje używane w czasach wahadłowców kosmicznych i na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej zazwyczaj korzystały z jednego obiegu wody. Jego zagięcie, zatkanie lub awaria oznaczały natychmiastową utratę aktywnego chłodzenia.

Na niskiej orbicie okołoziemskiej spacer kosmiczny można było stosunkowo szybko przerwać. Na Księżycu sytuacja wygląda inaczej. Temperatura powierzchni w rejonie południowego bieguna może wynosić około 127°C w bezpośrednim świetle słonecznym i spadać do około -173°C w obszarach stale zacienionych. Awaria chłodzenia mogłaby więc doprowadzić do poważnego obciążenia termicznego astronauty, zanim ten wróciłby do hermetycznego habitatu.

Nowy LCVG ma podstawowy i zapasowy obieg chłodzący. Jeśli pierwszy przestanie działać, drugi może przejąć jego funkcję . W połączeniu z systemami diagnostycznymi skafandra AxEMU oznacza to większy nacisk na bezpieczeństwo podczas dłuższych i bardziej autonomicznych prac na powierzchni Księżyca .

Dopasowanie to nie tylko kwestia wygody

Nowoczesne skanowanie ciała w 3D i specjalnie projektowane struktury dzianin pozwalają dokładniej dopasować kombinezon do sylwetki astronauty. Dzięki temu chłodzenie może być rozprowadzane bardziej równomiernie.

To ważne nie tylko dla komfortu. Zbyt luźne fragmenty albo miejsca, w których materiał nadmiernie uciska ciało, mogą powodować lokalne przegrzewanie i obniżać skuteczność odprowadzania ciepła. Modelowanie cyfrowe pozwala ograniczyć to ryzyko jeszcze przed ułożeniem pierwszego przewodu .

Materiały i konstrukcja LCVG zostały również przygotowane z myślą o wielokrotnym użytkowaniu, konserwacji i szybkim przygotowaniu sprzętu do kolejnych działań w ramach kampanii księżycowej . W przypadku Artemis IV Prada nie dostarcza więc jedynie „modnego” elementu skafandra. Jej wkład dotyczy warstwy, od której bezpośrednio zależą termoregulacja, wydajność i bezpieczeństwo astronauty.