USA tnie myśliwce, bombowce i okręty podwodne w NATO. Sojusznicy w szoku po radykalnych cięciach

• Myśliwce: Redukcja o około jedną trzecią amerykańskich samolotów myśliwskich obecnie dostępnych w ramach Modelu Sił NATO .
• Bombowce strategiczne: Cięcie o połowę, pozostawiając jedynie 50% wcześniejszej puli bombowców .
• Okręty podwodne: Całkowita eliminacja amerykańskich okrętów podwodnych z ram reagowania kryzysowego .
• Bezzałogowce/Drony: Pełne wycofanie wszystkich amerykańskich zobowiązań dotyczących dronów .
• Okręty wojenne: Redukcja liczby niszczycieli i innych jednostek nawodnych w puli, przy czym doniesienia wskazują na wycofanie co najmniej jednej z dwóch wcześniej przydzielonych grup lotniskowców .
• Powietrzne tankowce: Te zasoby wsparcia również podlegają ograniczeniom .

Uzasadnienie: Korekta „niezdrowej współzależności”

Generał Sił Powietrznych Alexus G. Grynkewich, dowódca USEUCOM, 3 czerwca ostro sformułował powód cięć, stwierdzając, że w sojuszu wytworzyła się „niezdrowa współzależność” od sił amerykańskich, którą należy skorygować . Oficjalny język używany przez amerykański Departament Wojny opisuje to posunięcie jako „dostosowanie do właściwych rozmiarów” (rightsizing) amerykańskich zobowiązań, zgodne z priorytetem Strategii Obrony Narodowej na 2026 rok, jakim jest „potencjalna rzeczywistość” jednoczesnych poważnych konfliktów – szczególnie koncentracja na teatrze Indo-Pacyfiku .

Czas ucieka: Żądanie wypełnienia luk przed Ankarą

Równolegle z powiadomieniem o redukcjach Pentagon postawił jasne żądanie. Generał Grynkewich oświadczył publicznie 3 czerwca, że europejscy sojusznicy z NATO i Kanada muszą „szybko” zwiększyć własny wkład w postaci samolotów załogowych i bezzałogowych oraz okrętów, aby wypełnić powstające luki . Presja jest natychmiastowa: Pentagon dąży do znaczących postępów lub konkretnych zobowiązań ze strony państw sojuszniczych przed szczytem NATO zaplanowanym na 7–8 lipca w Ankarze w Turcji .

Dwutygodniowy harmonogram eskalacji powiadomień

• 19–23 maja (Odprawa za zamkniętymi drzwiami w Brukseli): Pierwsze tajne szczegóły zostały przekazane na spotkaniu z ambasadorami NATO i urzędnikami wojskowymi. Było to wstępne formalne powiadomienie o cięciach konkretnych rodzajów sił .
• 2–3 czerwca (SHAPE i publiczne potwierdzenie): Generał Grynkewich przeniósł powiadomienie do sfery publicznej, potwierdzając cięcia w Naczelnym Dowództwie Sił Sojuszniczych NATO w Europie (SHAPE) w Mons w Belgii i wzywając Europę i Kanadę do przejęcia większej odpowiedzialności obronnej .

Europejska reakcja i operacyjna niepewność

Skala redukcji wstrząsnęła wieloma sojusznikami. Źródła opisały plan jako „bardziej radykalny, niż oczekiwali Europejczycy”, a urzędnicy zauważyli, że sojusz wciąż „przetwarza przekaz” i zmaga się z szokiem strategicznym, jaki on reprezentuje . Bezpośrednie wyzwanie operacyjne potęguje krytyczna niewiadoma: Pentagon nie podał określonego harmonogramu wycofania tych zasobów z Modelu Sił NATO. Ten brak jasności utrudnia europejskim planistom określenie, jak szybko muszą uzupełnić zdolności w zakresie myśliwców, bombowców i marynarki wojennej .

Co pozostaje: Gwarancja nuklearna

Amerykańscy urzędnicy jasno wypowiedzieli się na temat jednego elementu pozostawionego bez zmian przez restrukturyzację: amerykański parasol nuklearny pozostaje w pełni nienaruszony. Generał Grynkewich i inni urzędnicy wyraźnie stwierdzili, że odstraszanie nuklearne dla sojuszu nie jest częścią planów redukcji konwencjonalnych . Zmiana dotyczy wyłącznie puli sił niejądrowych w Modelu Sił NATO, tworząc nowe, bardziej ograniczone amerykańskie gwarancje bezpieczeństwa, skoncentrowane na odstraszaniu strategicznym, a nie konwencjonalnej masie na pierwszej linii.

Szerszy obraz: Doktryna 'NATO 3.0'

Redukcje sił są operacyjną manifestacją tego, co administracja nazywa „NATO 3.0” – kompleksowego dążenia do europejskiej konwencjonalnej obrony kontynentu . W tej wizji USA przechodzą do roli wspierającej i nuklearnego zabezpieczenia, priorytetyzując gotowość wojskową do potencjalnego konfliktu w Indo-Pacyfiku. Zmiany te oznaczają fundamentalną restrukturyzację transatlantyckiego kontraktu wojskowego, w którym Waszyngton wyraźnie przenosi główny obowiązek obrony terytorialnej na stolice europejskie, a Model Sił NATO staje się natychmiastowym poligonem doświadczalnym dla tej nowej rzeczywistości .