Kluczowe odkrycia

• Badania bliźniąt wskazują, że religijność w dużej mierze zależy od środowiska w dzieciństwie i okresie dojrzewania, ale w dorosłości staje się bardziej uwarunkowana genetycznie .
• Inne badania donoszą o niewielkiej lub zerowej dziedziczności religijności u nastolatków, ale umiarkowanym wpływie genów, środowiska wspólnego i indywidualnego na religijność dorosłych .
• W badaniu dorosłych bliźniąt płci męskiej analizowano obecną i retrospektywną religijność, szacując genetyczne i środowiskowe wpływy na nią w różnym wieku .
• Badania z wykorzystaniem danych bliźniąt i rodzeństwa dostarczają coraz więcej dowodów na to, że czynniki genetyczne lub inne biologiczne mogą odgrywać pewną rolę w życiu religijnym .

Co to oznacza, a czego nie oznacza

• Dowody wspierają częściową dziedziczność, a nie genetyczne zdeterminowanie .
• Nie należy interpretować tych badań jako dowodu na istnienie jednego „genu religijności” ani na to, że geny decydują o tym, czy ktoś zostanie chrześcijaninem, muzułmaninem, ateistą czy osobą religijną w ogóle .
• Prawdopodobna interpretacja jest taka, że geny wpływają na szersze cechy lub skłonności, które mogą pośrednio oddziaływać na religijność, np. na orientację społeczną lub potrzebę pewności egzystencjalnej .
• Dziedziczność oznacza, że różnice genetyczne pomagają wyjaśnić część różnic między ludźmi w danej cesze; nie oznacza, że przekonania jednostki są sztywno określone przez geny .

Zastrzeżenie

• Dowody są najsilniejsze dla ogólnych miar religijności, takich jak zaangażowanie religijne, wartości czy orientacja, a nie dla konkretnych przekonań doktrynalnych .
• Kultura, rodzina, edukacja, doświadczenia życiowe, środowisko społeczne i osobista refleksja pozostają głównymi czynnikami wpływającymi na wiarę .

Ostateczna odpowiedź brzmi: badania wskazują, że religijność może być częściowo dziedziczna, ale nie oznacza to, że wiara jest genetycznie zdeterminowana .

Kluczowe odkrycia

• Badania bliźniąt wskazują, że religijność w dużej mierze zależy od środowiska w dzieciństwie i okresie dojrzewania, ale w dorosłości staje się bardziej uwarunkowana genetycznie .
• Inne badania donoszą o niewielkiej lub zerowej dziedziczności religijności u nastolatków, ale umiarkowanym wpływie genów, środowiska wspólnego i indywidualnego na religijność dorosłych .
• W badaniu dorosłych bliźniąt płci męskiej analizowano obecną i retrospektywną religijność, szacując genetyczne i środowiskowe wpływy na nią w różnym wieku .
• Badania z wykorzystaniem danych bliźniąt i rodzeństwa dostarczają coraz więcej dowodów na to, że czynniki genetyczne lub inne biologiczne mogą odgrywać pewną rolę w życiu religijnym .

Co to oznacza, a czego nie oznacza

• Dowody wspierają częściową dziedziczność, a nie genetyczne zdeterminowanie .
• Nie należy interpretować tych badań jako dowodu na istnienie jednego „genu religijności” ani na to, że geny decydują o tym, czy ktoś zostanie chrześcijaninem, muzułmaninem, ateistą czy osobą religijną w ogóle .
• Prawdopodobna interpretacja jest taka, że geny wpływają na szersze cechy lub skłonności, które mogą pośrednio oddziaływać na religijność, np. na orientację społeczną lub potrzebę pewności egzystencjalnej .
• Dziedziczność oznacza, że różnice genetyczne pomagają wyjaśnić część różnic między ludźmi w danej cesze; nie oznacza, że przekonania jednostki są sztywno określone przez geny .

Zastrzeżenie

• Dowody są najsilniejsze dla ogólnych miar religijności, takich jak zaangażowanie religijne, wartości czy orientacja, a nie dla konkretnych przekonań doktrynalnych .
• Kultura, rodzina, edukacja, doświadczenia życiowe, środowisko społeczne i osobista refleksja pozostają głównymi czynnikami wpływającymi na wiarę .

Ostateczna odpowiedź brzmi: badania wskazują, że religijność może być częściowo dziedziczna, ale nie oznacza to, że wiara jest genetycznie zdeterminowana .