Czy IPTG trwale niszczy zdolność do indukcji u bakterii? Analiza literatury

Niestabilność plazmidów – kluczowy mechanizm

• Utrata plazmidów po indukcji zależy od szczepu i warunków. W porównaniu przemysłowych szczepów E. coli wykazano, że HMS174(DE3) po indukcji całkowicie zatrzymuje wzrost, ale zachowuje wektor ekspresyjny. Natomiast BL21(DE3) i RV308(DE3) tracą plazmidy, ale nadal rosną .
• Jeśli ekspresja białka docelowego spowalnia wzrost komórek z prawidłowym plazmidem, w hodowli mogą się kumulować komórki, które go utraciły lub nabyły korzystne mutacje. To logiczny mechanizm „pogorszenia indukcji” – ale nie jest to bezpośredni, dziedziczny efekt IPTG .

Toksyczność białek jako czynnik ryzyka

• Toksyczność białek rekombinowanych to dobrze znany problem w E. coli, który doprowadził do opracowania szczepów takich jak C41(DE3) i C43(DE3) – pochodnych BL21, lepiej radzących sobie z toksycznymi białkami .
• W specyficznym modelu inżynierii metabolicznej BL21(DE3) połączenie IPTG z toksycznym substratem powodowało znaczny stres fizjologiczny. Nie oznacza to, że IPTG jest zawsze toksyczny, ale pokazuje, że warunki indukcji mogą nasilać istniejące obciążenie komórki .

Najbardziej precyzyjne podsumowanie

Jeśli komórki macierzyste po całonocnej indukcji nadal posiadają kompletny, funkcjonalny plazmid z odpowiednimi elementami regulatorowymi, a nowa hodowla ma wystarczającą liczbę pokoleń, aby odzyskać zdrowy wzrost, to potomne komórki będą w zasadzie zdolne do ponownej indukcji IPTG.

Jednak taka praktyka zwiększa ryzyko niepowodzenia ekspresji, spadku wydajności i zmienności między partiami. Ryzyko to jest szczególnie wysokie w przypadku: plazmidów o wysokiej kopii, silnych promotorów, białek toksycznych, długotrwałej indukcji w 37°C i wysokich stężeń IPTG .

Sugerowana literatura

1. Mairhofer J, i in. Evaluation of three industrial Escherichia coli strains in fed-batch cultivations during recombinant protein production. Microbial Cell Factories, 2013. – Porównanie wzrostu i utraty plazmidów po indukcji u różnych szczepów .
2. Tripathi NK, i in. Impact of the Expression System on Recombinant Protein Production in Escherichia coli. 2021. – Omówienie obciążenia metabolicznego związanego z transkrypcją i translacją obcych genów .
3. Kopp J, i in. Optimizing recombinant protein expression via automated induction profiling in Escherichia coli. 2017. – Wpływ stężenia IPTG i temperatury na wzrost i ekspresję .
4. van Loosdrecht MCM, i in. The Impact of IPTG Induction on Plasmid Stability and Heterologous Protein Production. 2020. – Bezpośrednie badanie związku między indukcją IPTG, przeżywalnością komórek a stabilnością plazmidów .
5. Baneyx F. Recombinant protein expression in Escherichia coli. Current Opinion in Biotechnology, 1999 oraz późniejsze przeglądy. – Ryzyko utraty plazmidów przy wysokiej kopii, toksycznych genach i gęstych hodowlach .
6. Mairhofer J, i in. Exacerbation of substrate toxicity by IPTG in Escherichia coli BL21(DE3). Microbial Cell Factories, 2015. – Przykład nasilenia stresu komórkowego przez IPTG w konkretnym systemie .
7. Saida F. The toxicity of recombinant proteins in Escherichia coli. Applied Microbiology and Biotechnology, 2004. – Przegląd toksyczności białek i szczepów odpornych .

Weryfikacja eksperymentalna: Aby sprawdzić, czy w konkretnym przypadku rzeczywiście doszło do utraty zdolności indukcji, najbardziej przekonujące będzie: izolacja pojedynczych kolonii z nowej hodowli, potwierdzenie oporności na antybiotyk, analiza plazmidu (trawienie restrykcyjne / sekwencjonowanie), a następnie porównanie ekspresji (SDS-PAGE lub Western blot) w tych samych warunkach indukcji z kontrolą z nieindukowanego inokulum.