Scenariusz ćwiczeń modelował zsynchronizowany, wielodomenowy atak w rosyjskim stylu. Zespół atakujący uderzył w infrastrukturę krytyczną: potężny cyberatak na sieć energetyczną wywołał blackout, sabotaż infrastruktury doprowadził do powodzi na dużą skalę, a hakerzy przejęli kontrolę nad krajowym systemem bankowym . Każde uderzenie fizyczne i cyfrowe było wzmacniane przez szeroko zakrojone kampanie dezinformacyjne, które wykorzystywały generatywną sztuczną inteligencję do produkcji i rozprzestrzeniania fałszywych treści szybciej, niż obrońcy byli w stanie reagować . Ćwiczenia oceniało surowe jury złożone z naukowców i ekspertów od dezinformacji .

Zwycięstwo na włosku

Oficjalnie obrońcy z Sojuszu wygrali. W praktyce rezultat był minimalny. Według oceny jury, ukraiński zespół przegrał jedynie nieznaczną różnicą punktów w całych ćwiczeniach, a w dwóch z trzech podscenariuszy dosłownie wymanewrował obrońców NATO . Zwycięstwo Sojuszu wymagało ogromnego wysiłku obronnego przeciwko przeciwnikowi, który był mniejszy, mniej zbiorokratyzowany i nieporównywalnie bardziej doświadczony w realiach wojny hybrydowej.

Zahartowany w boju atut Ukrainy

Obserwatorzy NATO przypisali ten sukces trzem wyraźnym przewagom, które zostały wykute w latach prawdziwego konfliktu.

Kreatywność zrodzona na polu walki. Ukraińscy specjaliści zademonstrowali niekonwencjonalne łańcuchy ataków, które adaptowały się do sytuacji i wykorzystywały luki w standardowych procedurach operacyjnych NATO. Ich taktyka odzwierciedlała improwizację niezbędną do przetrwania na cyfrowej i kinetycznej linii frontu przez trzy lata .

Szybkość operacyjna. Zespół zintegrował cyberataki i dezinformację w jeden, szybki rytm operacyjny. Wolniejsze, wielopoziomowe procesy decyzyjne NATO nie mogły dotrzymać kroku przeciwnikowi uderzającemu jednocześnie w trzech domenach . Niemiecka oficer obserwująca ćwiczenia, podpułkownik Yvonne Rötter, dyrektor Centrum Cyfryzacji Bundeswehry, zauważyła, że ukraińscy uczestnicy pracowali po prostu szybciej i z większą kreatywnością .

Biegłość w wykorzystaniu AI w walce informacyjnej. "Czerwony zespół" używał narzędzi generatywnej AI do błyskawicznego tworzenia i dystrybucji ogromnych ilości zwodniczych treści – to zdolność, z którą mechanizmy detekcji i reakcji NATO miały ogromne problemy. Obnażyło to konkretną i krytyczną lukę w kognitywnej obronie Sojuszu .

Ignorowane ostrzeżenia i szerszy schemat

Minimalny wynik w ćwiczeniach Karti nie przyszedł bez wcześniejszych ostrzeżeń. W maju 2025 roku, podczas ćwiczeń w Estonii, pojedynczy zespół przeciwnika złożony z około 10 ukraińskich ekspertów "wyeliminował" dwa pełne bataliony NATO w ciągu jednego dnia. W tych samych ćwiczeniach brało udział ponad 16 000 żołnierzy z 12 krajów Sojuszu, a jednak przewaga ukraińskiego zespołu w świadomości pola walki, integracji dronów i szybkości łańcucha zabijania całkowicie ich przytłoczyła . Mimo tego szokującego wyniku, Sojusz nie dostosował wystarczająco swojej postawy obronnej do czasu ćwiczeń Karti . Ten schemat powtórzył się później w konwencjonalnych scenariuszach bałtyckich, wskazując na ten sam wniosek: zdeterminowany, kreatywny przeciwnik może zadać znaczne, nieproporcjonalne straty, zanim konwencjonalna maszyna reagowania NATO w pełni się uruchomi .

Z czym Sojusz musi się zmierzyć

Symulacja zmusza do wyciągnięcia co najmniej trzech niewygodnych wniosków dla agendy gotowości NATO.

Zbiurokratyzowany proces decyzyjny jest obciążeniem dla bezpieczeństwa. Wielopoziomowe procedury decyzyjne, które sprawdzają się w konwencjonalnym odstraszaniu, nie są w stanie dotrzymać tempa przeciwnikowi, który uderza w domeny cybernetyczne, kinetyczne i informacyjne w skoordynowanym zrywie . Ćwiczenie Karti pokazało, że sojuszniczy rytm dowodzenia i konsultacji jest zbyt wolny na współczesną wojnę hybrydową.

Obrona informacyjna jest systemowym słabym punktem. Sukces "czerwonego zespołu" w dezinformacji opartej na AI podkreśla, jak bardzo rozciągnięta jest kognitywna obrona NATO. Rosja mocno zainwestowała właśnie w te techniki, używając generatywnej AI do produkcji propagandy na niespotykaną dotąd skalę i z niewiarygodną prędkością, a Karti udowodniło, że zmotywowany operator może zrobić to samo .

Improwizacja z prawdziwej wojny nie może być zasymulowana. Przewaga Ukrainy nie jest czysto techniczna – to przewaga doświadczenia. Trzy lata ciągłych ataków hybrydowych wykształciły nawyk szybkiej adaptacji, którego nawet najbardziej realistyczne, kontrolowane ćwiczenia nie są w stanie odtworzyć. NATO nie może zakładać, że dobrze wyćwiczone procedury zastąpią instynktowne tempo, które rozwijają siły bojowe pod ostrzałem .

Symulacja Karti nie jest przepowiednią porażki. Jest jednak pilnym przypomnieniem, że margines przewagi Sojuszu w cyberprzestrzeni i środowisku informacyjnym jest znacznie węższy, niż zwykle przyznają to oficjalne oceny gotowości. Zaprawiony w boju, biegły w AI i nieskrępowany biurokracją przeciwnik udowodnił, że tę przepaść można zawęzić do różnicy zaledwie jednego scenariusza między zwycięstwem a pogromem.

Scenariusz ćwiczeń modelował zsynchronizowany, wielodomenowy atak w rosyjskim stylu. Zespół atakujący uderzył w infrastrukturę krytyczną: potężny cyberatak na sieć energetyczną wywołał blackout, sabotaż infrastruktury doprowadził do powodzi na dużą skalę, a hakerzy przejęli kontrolę nad krajowym systemem bankowym . Każde uderzenie fizyczne i cyfrowe było wzmacniane przez szeroko zakrojone kampanie dezinformacyjne, które wykorzystywały generatywną sztuczną inteligencję do produkcji i rozprzestrzeniania fałszywych treści szybciej, niż obrońcy byli w stanie reagować . Ćwiczenia oceniało surowe jury złożone z naukowców i ekspertów od dezinformacji .

Zwycięstwo na włosku

Oficjalnie obrońcy z Sojuszu wygrali. W praktyce rezultat był minimalny. Według oceny jury, ukraiński zespół przegrał jedynie nieznaczną różnicą punktów w całych ćwiczeniach, a w dwóch z trzech podscenariuszy dosłownie wymanewrował obrońców NATO . Zwycięstwo Sojuszu wymagało ogromnego wysiłku obronnego przeciwko przeciwnikowi, który był mniejszy, mniej zbiorokratyzowany i nieporównywalnie bardziej doświadczony w realiach wojny hybrydowej.

Zahartowany w boju atut Ukrainy

Obserwatorzy NATO przypisali ten sukces trzem wyraźnym przewagom, które zostały wykute w latach prawdziwego konfliktu.

Kreatywność zrodzona na polu walki. Ukraińscy specjaliści zademonstrowali niekonwencjonalne łańcuchy ataków, które adaptowały się do sytuacji i wykorzystywały luki w standardowych procedurach operacyjnych NATO. Ich taktyka odzwierciedlała improwizację niezbędną do przetrwania na cyfrowej i kinetycznej linii frontu przez trzy lata .

Szybkość operacyjna. Zespół zintegrował cyberataki i dezinformację w jeden, szybki rytm operacyjny. Wolniejsze, wielopoziomowe procesy decyzyjne NATO nie mogły dotrzymać kroku przeciwnikowi uderzającemu jednocześnie w trzech domenach . Niemiecka oficer obserwująca ćwiczenia, podpułkownik Yvonne Rötter, dyrektor Centrum Cyfryzacji Bundeswehry, zauważyła, że ukraińscy uczestnicy pracowali po prostu szybciej i z większą kreatywnością .

Biegłość w wykorzystaniu AI w walce informacyjnej. "Czerwony zespół" używał narzędzi generatywnej AI do błyskawicznego tworzenia i dystrybucji ogromnych ilości zwodniczych treści – to zdolność, z którą mechanizmy detekcji i reakcji NATO miały ogromne problemy. Obnażyło to konkretną i krytyczną lukę w kognitywnej obronie Sojuszu .

Ignorowane ostrzeżenia i szerszy schemat

Minimalny wynik w ćwiczeniach Karti nie przyszedł bez wcześniejszych ostrzeżeń. W maju 2025 roku, podczas ćwiczeń w Estonii, pojedynczy zespół przeciwnika złożony z około 10 ukraińskich ekspertów "wyeliminował" dwa pełne bataliony NATO w ciągu jednego dnia. W tych samych ćwiczeniach brało udział ponad 16 000 żołnierzy z 12 krajów Sojuszu, a jednak przewaga ukraińskiego zespołu w świadomości pola walki, integracji dronów i szybkości łańcucha zabijania całkowicie ich przytłoczyła . Mimo tego szokującego wyniku, Sojusz nie dostosował wystarczająco swojej postawy obronnej do czasu ćwiczeń Karti . Ten schemat powtórzył się później w konwencjonalnych scenariuszach bałtyckich, wskazując na ten sam wniosek: zdeterminowany, kreatywny przeciwnik może zadać znaczne, nieproporcjonalne straty, zanim konwencjonalna maszyna reagowania NATO w pełni się uruchomi .

Z czym Sojusz musi się zmierzyć

Symulacja zmusza do wyciągnięcia co najmniej trzech niewygodnych wniosków dla agendy gotowości NATO.

Zbiurokratyzowany proces decyzyjny jest obciążeniem dla bezpieczeństwa. Wielopoziomowe procedury decyzyjne, które sprawdzają się w konwencjonalnym odstraszaniu, nie są w stanie dotrzymać tempa przeciwnikowi, który uderza w domeny cybernetyczne, kinetyczne i informacyjne w skoordynowanym zrywie . Ćwiczenie Karti pokazało, że sojuszniczy rytm dowodzenia i konsultacji jest zbyt wolny na współczesną wojnę hybrydową.

Obrona informacyjna jest systemowym słabym punktem. Sukces "czerwonego zespołu" w dezinformacji opartej na AI podkreśla, jak bardzo rozciągnięta jest kognitywna obrona NATO. Rosja mocno zainwestowała właśnie w te techniki, używając generatywnej AI do produkcji propagandy na niespotykaną dotąd skalę i z niewiarygodną prędkością, a Karti udowodniło, że zmotywowany operator może zrobić to samo .

Improwizacja z prawdziwej wojny nie może być zasymulowana. Przewaga Ukrainy nie jest czysto techniczna – to przewaga doświadczenia. Trzy lata ciągłych ataków hybrydowych wykształciły nawyk szybkiej adaptacji, którego nawet najbardziej realistyczne, kontrolowane ćwiczenia nie są w stanie odtworzyć. NATO nie może zakładać, że dobrze wyćwiczone procedury zastąpią instynktowne tempo, które rozwijają siły bojowe pod ostrzałem .

Symulacja Karti nie jest przepowiednią porażki. Jest jednak pilnym przypomnieniem, że margines przewagi Sojuszu w cyberprzestrzeni i środowisku informacyjnym jest znacznie węższy, niż zwykle przyznają to oficjalne oceny gotowości. Zaprawiony w boju, biegły w AI i nieskrępowany biurokracją przeciwnik udowodnił, że tę przepaść można zawęzić do różnicy zaledwie jednego scenariusza między zwycięstwem a pogromem.