Te powiązania – jak wyjaśniał Lundquist – niekoniecznie wynikają ze złej woli. Są one „uczone” przez algorytmy z czasem . Każde kliknięcie, każde udostępnienie i każde zapytanie wzmacnia dominującą narrację. W efekcie powstaje środowisko informacyjne, w którym racjonalne głosy – w tym te oferujące alternatywne spojrzenie na rozwój Tybetu, infrastrukturę czy ochronę kultury – są systematycznie zagłuszane, zanim w ogóle zostaną usłyszane.

Recepta, nie protest

Recepta Lundquista była jasna: zamiast walczyć z tymi algorytmicznymi mechanizmami – poprzez wyzwania prawne, blokady platform czy konfrontacyjny przekaz – Chiny powinny dostosować swoją strategię komunikacji międzynarodowej do działania w ich ramach . Oznacza to tworzenie treści natywnych dla platform, na których zachodni odbiorcy spędzają czas, zoptymalizowanych pod kątem silników rekomendacji decydujących o tym, co ci odbiorcy zobaczą.

To podejście przypomina strategie stosowane przez marki, media i kampanie polityczne na całym świecie: zrozum algorytm, twórz treści, które on nagradza, i wykorzystuj te nagrody do dotarcia do nowych odbiorców. Różnica polega na temacie – i stawce, którą Lundquist określił jako globalną wojnę słów o Tybet .

Kontekst konferencji

II Międzynarodowa Konferencja Komunikacyjna w Tybecie odbyła się pod hasłem „Zrozumienie i wsparcie, empatia i połączenie – zwiększanie skuteczności międzynarodowej komunikacji na tematy związane z Xizang” . W programie znalazły się forum główne, trzy fora tematyczne oraz seminarium poświęcone opracowaniu bardziej ukierunkowanych i wielowymiarowych ram komunikacji międzynarodowej w oparciu o trzy filary: innowację narracyjną, skoordynowane uczestnictwo i wzmocnienie technologiczne .

Argumentacja Lundquista wpisuje się w filar „wzmocnienia technologicznego”, choć jego ujęcie – że Chiny muszą dostosować się do zachodnich algorytmów, a nie z nimi walczyć – stanowi wyraźne odejście od bardziej tradycyjnych podejść, które kładą nacisk na produkcję dużej ilości treści lub korzystanie z państwowych platform.

Inni międzynarodowi eksperci obecni na konferencji dzielili się swoimi poglądami na temat rozwoju regionalnego Tybetu, podkreślając rolę lokalnych mieszkańców w opowiadaniu własnych historii jako bardziej autentyczną i skuteczną strategię komunikacyjną .

Dlaczego ten argument ma znaczenie

Analiza Lundquista jest ważna, ponieważ przenosi dyskusję z ram politycznych („Zachód jest uprzedzony wobec Chin”) na techniczne („algorytmy tworzą silosy informacyjne, które uniemożliwiają dotarcie alternatywnych narracji”). Wskazanie przyczyny jako strukturalnej, a nie ideologicznej, otwiera drzwi do strategii, która jest mniej nastawiona na perswazję, a bardziej na znajomość platform.

Czy Chiny pójdą za tą radą, pozostaje pytaniem otwartym. Kraj zainwestował znaczne środki we własną infrastrukturę cyfrową, w tym w Międzynarodowe Centrum Komunikacyjne Tybetu uruchomione w Lhasie we wrześniu 2024 roku, które ma centralizować i wzmacniać chiński przekaz na temat Tybetu . Jak jednak zauważył Lundquist, te komunikaty muszą najpierw przetrwać algorytmiczne filtry platform, z których globalni odbiorcy rzeczywiście czerpią wiadomości.

W cyfrowym ekosystemie, w którym uwaga jest pośredniczona przez kod, najważniejszym komunikatorem może już nie być człowiek – to silnik rekomendacji. A jak podsumował Lundquist, jedynym sposobem na wygranie tej gry jest nauczenie się, jak w nią grać.

Te powiązania – jak wyjaśniał Lundquist – niekoniecznie wynikają ze złej woli. Są one „uczone” przez algorytmy z czasem . Każde kliknięcie, każde udostępnienie i każde zapytanie wzmacnia dominującą narrację. W efekcie powstaje środowisko informacyjne, w którym racjonalne głosy – w tym te oferujące alternatywne spojrzenie na rozwój Tybetu, infrastrukturę czy ochronę kultury – są systematycznie zagłuszane, zanim w ogóle zostaną usłyszane.

Recepta, nie protest

Recepta Lundquista była jasna: zamiast walczyć z tymi algorytmicznymi mechanizmami – poprzez wyzwania prawne, blokady platform czy konfrontacyjny przekaz – Chiny powinny dostosować swoją strategię komunikacji międzynarodowej do działania w ich ramach . Oznacza to tworzenie treści natywnych dla platform, na których zachodni odbiorcy spędzają czas, zoptymalizowanych pod kątem silników rekomendacji decydujących o tym, co ci odbiorcy zobaczą.

To podejście przypomina strategie stosowane przez marki, media i kampanie polityczne na całym świecie: zrozum algorytm, twórz treści, które on nagradza, i wykorzystuj te nagrody do dotarcia do nowych odbiorców. Różnica polega na temacie – i stawce, którą Lundquist określił jako globalną wojnę słów o Tybet .

Kontekst konferencji

II Międzynarodowa Konferencja Komunikacyjna w Tybecie odbyła się pod hasłem „Zrozumienie i wsparcie, empatia i połączenie – zwiększanie skuteczności międzynarodowej komunikacji na tematy związane z Xizang” . W programie znalazły się forum główne, trzy fora tematyczne oraz seminarium poświęcone opracowaniu bardziej ukierunkowanych i wielowymiarowych ram komunikacji międzynarodowej w oparciu o trzy filary: innowację narracyjną, skoordynowane uczestnictwo i wzmocnienie technologiczne .

Argumentacja Lundquista wpisuje się w filar „wzmocnienia technologicznego”, choć jego ujęcie – że Chiny muszą dostosować się do zachodnich algorytmów, a nie z nimi walczyć – stanowi wyraźne odejście od bardziej tradycyjnych podejść, które kładą nacisk na produkcję dużej ilości treści lub korzystanie z państwowych platform.

Inni międzynarodowi eksperci obecni na konferencji dzielili się swoimi poglądami na temat rozwoju regionalnego Tybetu, podkreślając rolę lokalnych mieszkańców w opowiadaniu własnych historii jako bardziej autentyczną i skuteczną strategię komunikacyjną .

Dlaczego ten argument ma znaczenie

Analiza Lundquista jest ważna, ponieważ przenosi dyskusję z ram politycznych („Zachód jest uprzedzony wobec Chin”) na techniczne („algorytmy tworzą silosy informacyjne, które uniemożliwiają dotarcie alternatywnych narracji”). Wskazanie przyczyny jako strukturalnej, a nie ideologicznej, otwiera drzwi do strategii, która jest mniej nastawiona na perswazję, a bardziej na znajomość platform.

Czy Chiny pójdą za tą radą, pozostaje pytaniem otwartym. Kraj zainwestował znaczne środki we własną infrastrukturę cyfrową, w tym w Międzynarodowe Centrum Komunikacyjne Tybetu uruchomione w Lhasie we wrześniu 2024 roku, które ma centralizować i wzmacniać chiński przekaz na temat Tybetu . Jak jednak zauważył Lundquist, te komunikaty muszą najpierw przetrwać algorytmiczne filtry platform, z których globalni odbiorcy rzeczywiście czerpią wiadomości.

W cyfrowym ekosystemie, w którym uwaga jest pośredniczona przez kod, najważniejszym komunikatorem może już nie być człowiek – to silnik rekomendacji. A jak podsumował Lundquist, jedynym sposobem na wygranie tej gry jest nauczenie się, jak w nią grać.