Główna teza: wyprzedaż techniczna, a nie koniec trendu

Minter opisuje spadek cen jako efekt czynników technicznych i zmiany nastrojów, a nie erozji długoterminowych fundamentów złota . Jako bezpośrednie przyczyny spadku wskazuje walkę Chin z handlem kruszcami na marginesie (margin trading), redukcję pozycji spekulacyjnych oraz zmiany w zachowaniach inwestorów detalicznych . Jego zdaniem żaden z tych czynników nie wpływa na strukturalną wartość złota.

Akumulacja przez banki centralne: „strukturalna podaż”

Najważniejszym argumentem w arsenale Mintera są zakupy banków centralnych, które nazywa „strukturalną podażą” (structural bid) pod rynkiem złota. Kluczowe dane z jego analizy:

• Oczekuje, że spadki cen złota wywołają ponadprzeciętne zakupy ze strony banków centralnych, podobnie jak miało to miejsce w marcu i kwietniu 2026 roku .
• Średnio na świecie banki centralne utrzymują obecnie 24% swoich rezerw walutowych w złocie . Instytucje te, zwłaszcza z rynków wschodzących, przyspieszają proces dedolaryzacji, zastępując rezerwy w dolarach amerykańskich złotem .
• W ciągu ostatnich dwóch lat banki centralne kupiły około 2 100 ton złota, czyli niemal trzy razy więcej niż 750 ton sprzedane w tym samym okresie przez inwestorów ETF . Zdaniem Mintera ten stały popyt ze strony sektora publicznego tworzy pod rynkiem swego rodzaju cenowe dno.

Minter zwraca uwagę, że Ludowy Bank Chin wykorzystał spadek cen, aby powiększyć swoje rezerwy o kolejne 15 ton złota – ruch, który określił jako dokładnie taki rodzaj zachowania, który potwierdza jego tezę .

Przepływy w ETF-ach: punkt zwrotny, który Minter obserwuje

Minter przyznaje, że inwestorzy w ETF-y na złoto byli netto sprzedającymi, podejmując decyzje na podstawie rosnących realnych stóp procentowych . Podkreśla jednak, że odpływy z ETF-ów w ostatnich tygodniach spowolniły do minimum . Jego zdaniem nawet samo spowolnienie sprzedaży może znacząco zmienić równowagę między popytem a podażą .

Rynek bacznie obserwuje tę sytuację. Morgan Stanley stwierdził, że złotu będzie trudno osiągnąć poziom 5 200 USD za uncję bez silnych napływów do ETF-ów . Z kolei napływ 1,1 miliarda dolarów pod koniec czerwca przerwał cztery tygodnie z rzędu odpływów . Minter uważa, że gdy inwestorzy ponownie skupią się na czynnikach strukturalnych, zakupy w ETF-ach powrócą .

Ograniczenia podażowe: rynek, który nie może zwiększyć produkcji

Minter podkreśla, że podaż złota z kopalń jest strukturalnie ograniczona, co w dłuższej perspektywie wspiera wyższe ceny:

• Globalna produkcja kopalniana wzrosła w 2025 roku zaledwie o około 1%, a najwięksi producenci, tacy jak Newmont, Barrick i Agnico Eagle, prognozują spadek produkcji w 2026 roku .
• Banki centralne absorbują obecnie około 25% rocznej produkcji kopalnianej, co jest historycznie wysokim wskaźnikiem .
• Szerzej pojęta podaż charakteryzuje się stagnacją – roczny wzrost wynosi około 0,8% – a luka podażowa pogłębia się, ponieważ kopalnie wyczerpują złoża szybciej, niż są w stanie znaleźć nowe .

Ta nierównowaga popytu i podaży – rosnący popyt strukturalny ze strony banków centralnych przy stabilnej lub malejącej produkcji kopalnianej – stanowi podstawę byczego nastawienia Mintera, nawet w obliczu korekty cen.

Retoryka Rezerwy Federalnej: przesadzona i przeszacowana

Minter twierdzi, że rynek zbytnio skupił się na jastrzębiej retoryce Fedu, jednocześnie niedoceniając wspierających czynników strukturalnych . Jego argumentacja:

• Nowy prezes Fedu, Kevin Warsh, obrał jastrzębi ton, eliminując forward guidance i kładąc nacisk na stabilność cen – retoryka ta ciążyła na złocie . Minter jednak mówi, że wielu jego klientów instytucjonalnych nie spodziewa się rzeczywistych podwyżek stóp procentowych; postrzegają oni język Warsh'a jako pozycjonowanie, a nie wiążącą ścieżkę polityki .
• Gdy pod koniec czerwca Warsh przyjął nieco mniej jastrzębi ton, złoto gwałtownie odbiło, co według Mintera potwierdza, że wyprzedaż była motywowana nastrojami, a nie fundamentami .
• Długoterminowa perspektywa Mintera: niezależnie od krótkoterminowych komentarzy Fedu, to trajektoria dywersyfikacji rezerw globalnych banków centralnych, proces dedolaryzacji i ograniczenia podażowe będą dominować nad cyklem .

Podsumowanie

Minter postrzega cenę złota w okolicach 4 000 USD jako korzystny punkt wejścia, ponieważ spadek ma charakter techniczny i wynika z nastrojów, banki centralne są gotowe do bardziej agresywnych zakupów przy spadkach, podaż z kopalń ledwo rośnie, a rynek przesadnie reaguje na jastrzębią retorykę Fedu, która może nie przełożyć się na rzeczywiste podwyżki stóp . W swojej ocenie nie jest odosobniony: Goldman Sachs nadal prognozuje, że złoto osiągnie 4 900 USD za uncję do końca 2026 roku, wskazując na te same strukturalne czynniki związane z dywersyfikacją rezerw suwerennych i popytem banków centralnych .

Główna teza: wyprzedaż techniczna, a nie koniec trendu

Minter opisuje spadek cen jako efekt czynników technicznych i zmiany nastrojów, a nie erozji długoterminowych fundamentów złota . Jako bezpośrednie przyczyny spadku wskazuje walkę Chin z handlem kruszcami na marginesie (margin trading), redukcję pozycji spekulacyjnych oraz zmiany w zachowaniach inwestorów detalicznych . Jego zdaniem żaden z tych czynników nie wpływa na strukturalną wartość złota.

Akumulacja przez banki centralne: „strukturalna podaż”

Najważniejszym argumentem w arsenale Mintera są zakupy banków centralnych, które nazywa „strukturalną podażą” (structural bid) pod rynkiem złota. Kluczowe dane z jego analizy:

• Oczekuje, że spadki cen złota wywołają ponadprzeciętne zakupy ze strony banków centralnych, podobnie jak miało to miejsce w marcu i kwietniu 2026 roku .
• Średnio na świecie banki centralne utrzymują obecnie 24% swoich rezerw walutowych w złocie . Instytucje te, zwłaszcza z rynków wschodzących, przyspieszają proces dedolaryzacji, zastępując rezerwy w dolarach amerykańskich złotem .
• W ciągu ostatnich dwóch lat banki centralne kupiły około 2 100 ton złota, czyli niemal trzy razy więcej niż 750 ton sprzedane w tym samym okresie przez inwestorów ETF . Zdaniem Mintera ten stały popyt ze strony sektora publicznego tworzy pod rynkiem swego rodzaju cenowe dno.

Minter zwraca uwagę, że Ludowy Bank Chin wykorzystał spadek cen, aby powiększyć swoje rezerwy o kolejne 15 ton złota – ruch, który określił jako dokładnie taki rodzaj zachowania, który potwierdza jego tezę .

Przepływy w ETF-ach: punkt zwrotny, który Minter obserwuje

Minter przyznaje, że inwestorzy w ETF-y na złoto byli netto sprzedającymi, podejmując decyzje na podstawie rosnących realnych stóp procentowych . Podkreśla jednak, że odpływy z ETF-ów w ostatnich tygodniach spowolniły do minimum . Jego zdaniem nawet samo spowolnienie sprzedaży może znacząco zmienić równowagę między popytem a podażą .

Rynek bacznie obserwuje tę sytuację. Morgan Stanley stwierdził, że złotu będzie trudno osiągnąć poziom 5 200 USD za uncję bez silnych napływów do ETF-ów . Z kolei napływ 1,1 miliarda dolarów pod koniec czerwca przerwał cztery tygodnie z rzędu odpływów . Minter uważa, że gdy inwestorzy ponownie skupią się na czynnikach strukturalnych, zakupy w ETF-ach powrócą .

Ograniczenia podażowe: rynek, który nie może zwiększyć produkcji

Minter podkreśla, że podaż złota z kopalń jest strukturalnie ograniczona, co w dłuższej perspektywie wspiera wyższe ceny:

• Globalna produkcja kopalniana wzrosła w 2025 roku zaledwie o około 1%, a najwięksi producenci, tacy jak Newmont, Barrick i Agnico Eagle, prognozują spadek produkcji w 2026 roku .
• Banki centralne absorbują obecnie około 25% rocznej produkcji kopalnianej, co jest historycznie wysokim wskaźnikiem .
• Szerzej pojęta podaż charakteryzuje się stagnacją – roczny wzrost wynosi około 0,8% – a luka podażowa pogłębia się, ponieważ kopalnie wyczerpują złoża szybciej, niż są w stanie znaleźć nowe .

Ta nierównowaga popytu i podaży – rosnący popyt strukturalny ze strony banków centralnych przy stabilnej lub malejącej produkcji kopalnianej – stanowi podstawę byczego nastawienia Mintera, nawet w obliczu korekty cen.

Retoryka Rezerwy Federalnej: przesadzona i przeszacowana

Minter twierdzi, że rynek zbytnio skupił się na jastrzębiej retoryce Fedu, jednocześnie niedoceniając wspierających czynników strukturalnych . Jego argumentacja:

• Nowy prezes Fedu, Kevin Warsh, obrał jastrzębi ton, eliminując forward guidance i kładąc nacisk na stabilność cen – retoryka ta ciążyła na złocie . Minter jednak mówi, że wielu jego klientów instytucjonalnych nie spodziewa się rzeczywistych podwyżek stóp procentowych; postrzegają oni język Warsh'a jako pozycjonowanie, a nie wiążącą ścieżkę polityki .
• Gdy pod koniec czerwca Warsh przyjął nieco mniej jastrzębi ton, złoto gwałtownie odbiło, co według Mintera potwierdza, że wyprzedaż była motywowana nastrojami, a nie fundamentami .
• Długoterminowa perspektywa Mintera: niezależnie od krótkoterminowych komentarzy Fedu, to trajektoria dywersyfikacji rezerw globalnych banków centralnych, proces dedolaryzacji i ograniczenia podażowe będą dominować nad cyklem .

Podsumowanie

Minter postrzega cenę złota w okolicach 4 000 USD jako korzystny punkt wejścia, ponieważ spadek ma charakter techniczny i wynika z nastrojów, banki centralne są gotowe do bardziej agresywnych zakupów przy spadkach, podaż z kopalń ledwo rośnie, a rynek przesadnie reaguje na jastrzębią retorykę Fedu, która może nie przełożyć się na rzeczywiste podwyżki stóp . W swojej ocenie nie jest odosobniony: Goldman Sachs nadal prognozuje, że złoto osiągnie 4 900 USD za uncję do końca 2026 roku, wskazując na te same strukturalne czynniki związane z dywersyfikacją rezerw suwerennych i popytem banków centralnych .