Rosyjskie odrzutowe drony Geran-3 i Geran-4 wymykają się ukraińskim przechwytującym. Nowa faza wojny powietrznej

Ukraińscy dowódcy z pierwszej linii potwierdzają te doniesienia. Dowódca o pseudonimie „Ramzes” powiedział Militarnyi, że obecne drony przechwytujące są „nieskuteczne” wobec odrzutowych UAV ze względu na brak wymaganej prędkości . Raporty z ukraińskich jednostek wskazują, że obecne drony przechwytujące po prostu „nie mogą dogonić” odrzutowców poruszających się z prędkością 500–600 km/h .

Przewaga prędkości powoduje kaskadę problemów obronnych:

• Wyższy pułap: Odrzutowce latają na większych wysokościach, co utrudnia ich zwalczanie przez nisko latające przechwytujące FPV.
• Odwrócenie stosunku kosztów: Ukraina musi używać drogich systemów rakietowych (np. Patriot, S-300) do zwalczania tych celów, co faworyzuje Rosję .
• Taktyka nasycenia: Rosja miesza drony odrzutowe z dużymi pakietami uderzeniowymi, zmuszając Ukrainę do wydawania rzadkich i kosztownych pocisków na przechwytywanie, podczas gdy tańsze drony śmigłowe prześlizgują się przez luki .
• Adaptacja walki elektronicznej: Rosyjskie siły wyposażają te drony w pokładowe systemy walki elektronicznej, aby przeciwdziałać zagłuszaniu i przechwytującym .

Rosnące uzależnienie Rosji od dronów odrzutowych: Typy, prędkość i cele produkcyjne

Rosyjska rodzina dronów odrzutowych szybko rozszerzyła się z użycia eksperymentalnego do produkcji seryjnej. Kluczowe warianty to:

• Geran-3: Rosyjska wersja irańskiego Shahed-238 z napędem turboodrzutowym, po raz pierwszy napotkana na Ukrainie w połowie 2025 roku. Wykorzystuje chiński silnik turboodrzutowy Telefly. Początkowo używany w skali eksperymentalnej (10–12 maszyn na noc) .
• Geran-4 i Geran-5: Oba weszły do produkcji seryjnej na początku 2026 roku. Geran-5, który zadebiutował w styczniu 2026, ma konwencjonalną konfigurację pocisku manewrującego, rozpiętość skrzydeł prawie 5,5 metra, ładowność do 90 kg, zasięg 1000 km i prędkość maksymalną 600 km/h .
• Wabiki UAV (typy Gerbera): Produkowane masowo, aby dezorientować obronę powietrzną i zmuszać Ukrainę do marnowania przechwytywaczy na cele niebojowe .

Cele produkcyjne są oszałamiające. Ukraiński wywiad wojskowy (DIU/HUR) podaje, że Rosja planuje wyprodukować 60 000 dronów uderzeniowych dalekiego zasięgu i 50 000 dronów-wabików w 2026 roku – łącznie 110 000 . Rosyjskie zamówienie obronne na drony typu Shahed na 2026 rok przekracza 100 000 sztuk we wszystkich wariantach . Średnia dzienna produkcja szacowana jest na ~200 dronów dziennie, z możliwością skalowania do 500 dziennie .

Cel jest jednoznaczny. Gen. Ołeksandr Syrski, naczelny dowódca Ukrainy, publicznie potwierdził, że Rosja dąży do tego, aby odrzutowe drony stanowiły 50% wszystkich ataków dalekiego zasięgu . DIU podaje, że Geran-4 i Geran-5 są już w produkcji seryjnej, a istniejące moce produkcyjne pozwalają na wytwarzanie do 500 odrzutowych UAV miesięcznie .

Infrastruktura startowa opiera się na mobilnych wyrzutniach i naziemnych stanowiskach startowych na terenie Rosji i terytoriów okupowanych, szczególnie na południu Ukrainy oraz w obwodzie kurskim i briańskim. Pozwala to Rosji przeprowadzać duże salwy z wielu kierunków .

Odpowiedź Ukrainy: Wyścig o szybsze przechwytujące

Minister obrony Ukrainy Mychajło Fedorow nazwał odrzutowe Shahedy „kluczowym wyzwaniem” i obiecał wsparcie dla szybszych przechwytujących . Kilka obiecujących programów jest obecnie w fazie prototypów lub testów polowych:

• Przechwytujący Bullet z dopalaczem chemicznym: Deweloperzy General Chereshnya i STRIX zintegrowali dopalacz chemiczny z istniejącym dronem Bullet, zaprojektowany specjalnie do ścigania odrzutowych Shahedów z prędkością docelową ponad 600 km/h .
• Przechwytujący ZIRKA (NOCTIS/Vyriy Industry): Zaprezentowany 30 czerwca 2026 roku system może automatycznie wykrywać i niszczyć szybkie drony wroga, osiągając prędkość maksymalną ponad 340 km/h .
• Autonomiczny przechwytujący AI: Skutecznie przetestowany w czerwcu 2026 roku w obwodzie charkowskim, automatyzował 95% procesu angażowania celu od startu do zniszczenia .
• Estoński przechwytujący P4P: Hybrydowy dron wielowirnikowy/pocisk z pionowym startem i prędkością maksymalną 500 km/h, już testowany na Ukrainie przeciwko odrzutowym dronom .
• Przyspieszenie w ekosystemie Brave1: Ukraińska platforma innowacji obronnych priorytetowo traktuje prototypy szybszych przechwytujących. Dyrektor generalny Andrij Hryceniuk potwierdził, że wiele programów jest w fazie rozwoju .

Pozostaje kluczowe ograniczenie. Pod koniec czerwca 2026 roku ukraińskie drony przechwytujące wciąż „nie mogą skutecznie przeciwdziałać” odrzutowym Shahedom z powodu prędkości – odpowiedź jest wciąż w fazie prototypów i testów polowych . Przechwytujący „Sting”, który okazał się skuteczny przeciwko śmigłowym Shahedom, jest modernizowany do wariantu „Sting 2”, zaprojektowanego specjalnie do walki z zagrożeniem odrzutowym .

Atak z 1–2 lipca 2026 roku: Studium przypadku nowego zagrożenia

Nocny atak z 1 na 2 lipca 2026 roku był jednym z największych i najbardziej niszczycielskich w czasie wojny, pokazując nową doktrynę taktyczną w działaniu.

Ofiary i zniszczenia: Co najmniej 27 osób zginęło w Kijowie – to najbardziej śmiercionośny pojedynczy atak na stolicę w 2026 roku . Ponad 90 osób zostało rannych, a około 130 budynków zostało uszkodzonych, w tym bloki mieszkalne, hotel, placówka medyczna i inna infrastruktura cywilna .

Kontekst: Atak zakończył dwutygodniową ciszę w masowych uderzeniach i został przez Moskwę jawnie określony jako odwet za ukraińskie ataki na terytorium Rosji . Znaczące było masowe użycie pocisków balistycznych, które uniknęły przechwycenia – 25 pocisków balistycznych trafiło w cele, co było najwyższą jednorazową liczbą od miesięcy . Siły Powietrzne Ukrainy zauważyły, że „cechą charakterystyczną tego uderzenia było jednoczesne użycie różnych typów środków napadu powietrznego wystrzelonych z wielu kierunków, w tym dużej liczby pocisków balistycznych i dronów odrzutowych” .

Podsumowanie

Rosyjska eskalacja w kierunku odrzutowych dronów uderzeniowych fundamentalnie zmieniła wyzwanie taktyczne dla Ukrainy. Luka prędkości chwilowo zneutralizowała najtańsze i najbardziej opłacalne narzędzie obrony powietrznej Ukrainy – tanie drony przechwytujące FPV – zmuszając do polegania na drogich systemach rakietowych. Ukraina znajduje się teraz w wyścigu technologicznym o wprowadzenie szybszych przechwytujących. Kilka obiecujących prototypów już się pojawia, ale okno podatności jest realne. Przy rosyjskim celu, aby drony odrzutowe stanowiły 50% wszystkich ataków i przy produkcji przekraczającej 100 000 sztuk rocznie, bitwa o niebo nad Ukrainą wkracza w nową, bardziej niebezpieczną fazę.