„Kiedy pan Łukaszenka mówi, że nie chce być wciągany w tę wojnę, niech usunie ten sprzęt, niech go wyłączy” – powiedział Zełenski .

Ultimatum: tydzień, cztery stacje i bezpośrednia groźba

Zełenski dał Łukaszence tydzień na wyłączenie i usunięcie stacji przekaźnikowych . Jego słowa nie pozostawiały wątpliwości: „Jak on tego nie zrobi, zrobimy my” – wprost grożąc unilateralną akcją wojskową Ukrainy przeciwko celom na terytorium Białorusi . Ukraina zidentyfikowała cztery stacje przekaźnikowe na Białorusi, które musiały zostać wyłączone .

Chronologia i skutek: Szybkie rozwiązanie

Skutek był taki, że stacje zostały wyłączone do 22 czerwca, bez konieczności przeprowadzania przez Ukrainę grożonych uderzeń. Nie jest jasne, czy sprzęt został fizycznie zdemontowany, czy po prostu odłączony od zasilania . Zełenski napisał później na platformie X: „Zrobiliśmy wszystko, aby trzy lub cztery z nich już tam nie było” .

Reakcja Rosji: Oskarżenia i ostrzeżenia sojuszu wojskowego

• Kreml (22 czerwca) oskarżył Ukrainę o „grożenie suwerenności” bliskiego sojusznika Rosji i zadeklarował gotowość do „zapewnienia bezpieczeństwa” Białorusi . Rzecznik Kremla Dmitrij Pieskow nazwał ultimatum próbą „dalszego podsycania kontynuacji wojny i eskalacji napięć” oraz poinformował, że Putin i Łukaszenka planują spotkanie w tej sprawie .
• OUBZ (Organizacja Układu o Bezpieczeństwie Zbiorowym, rosyjski sojusz wojskowy) wydała 24 czerwca oświadczenie ostrzegające przed „rosnącymi napięciami granicznymi” po tym, jak Kijów zagroził uderzeniami wewnątrz Białorusi .

Reakcja UE: Pełne poparcie dla prawa Ukrainy do samoobrony

Komisja Europejska wyraziła jednoznaczne poparcie dla stanowiska Ukrainy. Rzeczniczka Anitta Hipper stwierdziła: „Białoruś pomaga Rosji w prowadzeniu wojny agresyjnej przeciwko Ukrainie. Dlatego Ukraińcy mają prawo do samoobrony” . UE nie potępiła samego ultimatum i ujęła je w ramy prawa Ukrainy do obrony, a Hipper podkreśliła, że „Białoruś w dalszym ciągu umożliwia Rosji wojnę agresyjną przeciwko Ukrainie” .

Czego ta sprawa uczy o pozycji geopolitycznej Łukaszenki

Ta sprawa doskonale ilustruje niemożliwy balans Łukaszenki między Moskwą a Kijowem:

• Formalna neutralność obnażona. Łukaszenka wielokrotnie twierdził, że Białoruś nie chce wchodzić do wojny, ale stacje przekaźnikowe udowodniły, że rosyjska infrastruktura wojskowa działa otwarcie na białoruskiej ziemi za jego milczącą zgodą .
• Naciski Moskwy rosną. Według relacji „The Wall Street Journal”, cytowanej przez Meduzę, Rosja w 2026 roku zwiększyła presję finansową i polityczną na Białoruś, by wciągnąć ją głębiej w wojnę, pozostawiając Łukaszence coraz mniej miejsca na manewry .
• Kijów traktuje go jako współwinnego. Ultimatum Zełenskiego – oraz jego pakiet sankcji wobec samego Łukaszenki z lutego 2026 – sygnalizują, że Ukraina nie akceptuje już wymówek Łukaszenki „nie wiedzieliśmy” i obarcza go bezpośrednią odpowiedzialnością .
• To on pierwszy się ugiął. Ciche usunięcie lub wyłączenie przekaźników do 22 czerwca, przed upływem terminu, sugeruje, że Łukaszenka wybrał deeskalację z Ukrainą kosztem pełnej zgodności z potrzebami wojennymi Moskwy, przynajmniej na razie . Białoruskie media państwowe natychmiast po ultimatum zaczęły emitować „miłujące pokój” komunikaty, co świadczy o wewnętrznej kampanii informacyjnej mającej opanować sytuację .
• Kluczowy dylemat. Złapany między ultimatum Kijowa a finansowym szantażem Moskwy, Łukaszenka nie może w pełni przystąpić do wojny Rosji (ryzykując upadek swojego reżimu i bezpośrednią odpowiedź Ukrainy) ani całkowicie odmówić Moskwie (ryzykując rosyjski przymus ekonomiczny lub destabilizację polityczną). Ta sprawa pokazuje, jak wybiera on środkową drogę – cicho ustępując Kijowowi, jednocześnie publicznie utrzymując sojusz z Moskwą .

„Kiedy pan Łukaszenka mówi, że nie chce być wciągany w tę wojnę, niech usunie ten sprzęt, niech go wyłączy” – powiedział Zełenski .

Ultimatum: tydzień, cztery stacje i bezpośrednia groźba

Zełenski dał Łukaszence tydzień na wyłączenie i usunięcie stacji przekaźnikowych . Jego słowa nie pozostawiały wątpliwości: „Jak on tego nie zrobi, zrobimy my” – wprost grożąc unilateralną akcją wojskową Ukrainy przeciwko celom na terytorium Białorusi . Ukraina zidentyfikowała cztery stacje przekaźnikowe na Białorusi, które musiały zostać wyłączone .

Chronologia i skutek: Szybkie rozwiązanie

Skutek był taki, że stacje zostały wyłączone do 22 czerwca, bez konieczności przeprowadzania przez Ukrainę grożonych uderzeń. Nie jest jasne, czy sprzęt został fizycznie zdemontowany, czy po prostu odłączony od zasilania . Zełenski napisał później na platformie X: „Zrobiliśmy wszystko, aby trzy lub cztery z nich już tam nie było” .

Reakcja Rosji: Oskarżenia i ostrzeżenia sojuszu wojskowego

• Kreml (22 czerwca) oskarżył Ukrainę o „grożenie suwerenności” bliskiego sojusznika Rosji i zadeklarował gotowość do „zapewnienia bezpieczeństwa” Białorusi . Rzecznik Kremla Dmitrij Pieskow nazwał ultimatum próbą „dalszego podsycania kontynuacji wojny i eskalacji napięć” oraz poinformował, że Putin i Łukaszenka planują spotkanie w tej sprawie .
• OUBZ (Organizacja Układu o Bezpieczeństwie Zbiorowym, rosyjski sojusz wojskowy) wydała 24 czerwca oświadczenie ostrzegające przed „rosnącymi napięciami granicznymi” po tym, jak Kijów zagroził uderzeniami wewnątrz Białorusi .

Reakcja UE: Pełne poparcie dla prawa Ukrainy do samoobrony

Komisja Europejska wyraziła jednoznaczne poparcie dla stanowiska Ukrainy. Rzeczniczka Anitta Hipper stwierdziła: „Białoruś pomaga Rosji w prowadzeniu wojny agresyjnej przeciwko Ukrainie. Dlatego Ukraińcy mają prawo do samoobrony” . UE nie potępiła samego ultimatum i ujęła je w ramy prawa Ukrainy do obrony, a Hipper podkreśliła, że „Białoruś w dalszym ciągu umożliwia Rosji wojnę agresyjną przeciwko Ukrainie” .

Czego ta sprawa uczy o pozycji geopolitycznej Łukaszenki

Ta sprawa doskonale ilustruje niemożliwy balans Łukaszenki między Moskwą a Kijowem:

• Formalna neutralność obnażona. Łukaszenka wielokrotnie twierdził, że Białoruś nie chce wchodzić do wojny, ale stacje przekaźnikowe udowodniły, że rosyjska infrastruktura wojskowa działa otwarcie na białoruskiej ziemi za jego milczącą zgodą .
• Naciski Moskwy rosną. Według relacji „The Wall Street Journal”, cytowanej przez Meduzę, Rosja w 2026 roku zwiększyła presję finansową i polityczną na Białoruś, by wciągnąć ją głębiej w wojnę, pozostawiając Łukaszence coraz mniej miejsca na manewry .
• Kijów traktuje go jako współwinnego. Ultimatum Zełenskiego – oraz jego pakiet sankcji wobec samego Łukaszenki z lutego 2026 – sygnalizują, że Ukraina nie akceptuje już wymówek Łukaszenki „nie wiedzieliśmy” i obarcza go bezpośrednią odpowiedzialnością .
• To on pierwszy się ugiął. Ciche usunięcie lub wyłączenie przekaźników do 22 czerwca, przed upływem terminu, sugeruje, że Łukaszenka wybrał deeskalację z Ukrainą kosztem pełnej zgodności z potrzebami wojennymi Moskwy, przynajmniej na razie . Białoruskie media państwowe natychmiast po ultimatum zaczęły emitować „miłujące pokój” komunikaty, co świadczy o wewnętrznej kampanii informacyjnej mającej opanować sytuację .
• Kluczowy dylemat. Złapany między ultimatum Kijowa a finansowym szantażem Moskwy, Łukaszenka nie może w pełni przystąpić do wojny Rosji (ryzykując upadek swojego reżimu i bezpośrednią odpowiedź Ukrainy) ani całkowicie odmówić Moskwie (ryzykując rosyjski przymus ekonomiczny lub destabilizację polityczną). Ta sprawa pokazuje, jak wybiera on środkową drogę – cicho ustępując Kijowowi, jednocześnie publicznie utrzymując sojusz z Moskwą .