Spalanie gazu na świecie najwyższe od 2007 roku. Marnotrawstwo 63 miliardów dolarów

Konsekwencje dla klimatu są poważne. Spalanie gazu w 2024 roku wyemitowało łącznie 389 milionów ton ekwiwalentu CO₂, z czego znaczną część stanowił niespalony metan – gaz cieplarniany o dużej sile rażenia . Dla porównania, jak podaje „The Guardian”, ta ilość emisji odpowiada rocznej produkcji dwutlenku węgla przez Francję .

Dziewięć krajów odpowiada za 75% emisji

Raport ujawnia, że problem spalania gazu jest bardzo mocno skoncentrowany. Dziewięć państw odpowiada za trzy czwarte całkowitego spalania, produkując jednocześnie mniej niż połowę światowej ropy . Są to:

1. Rosja
2. Iran
3. Irak
4. Stany Zjednoczone
5. Wenezuela
6. Algeria
7. Nigeria
8. Libia
9. Chiny (w źródle wymieniane jako dziewiąty kraj, podczas gdy źródło wskazuje Meksyk; źródło to oficjalna strona Banku Światowego, która może być bardziej aktualna)

Co istotne, koncentracja spalania wśród trzech największych emitentów – Rosji, Iranu i Iraku – stale rośnie. Ich łączny udział wzrósł z 33% w 2012 roku do 46% w 2024 roku . Tymczasem w pozostałych 70 krajach spalających gaz stanowił on jedynie 24% globalnej emisji w 2024 roku, podczas gdy w 2012 roku było to 35% .

63 miliardy dolarów wyrzucone w powietrze

Spalanie gazu to nie tylko problem ekologiczny, ale też ogromne marnotrawstwo ekonomiczne. Szacuje się, że 151 mld m³ spalonego gazu w 2024 roku miało wartość rynkową około 63 miliardów dolarów (w przeliczeniu na cenę gazu Henry Hub) . Dla zobrazowania skali – ta ilość energii jest niemal równa rocznemu zużyciu gazu w całej Afryce, które wynosi około 162 mld m³ .

Inicjatywa Zero Routine Flaring jako światełko w tunelu

Raport nie podaje jednego, globalnego kosztu wyeliminowania rutynowego spalania, ale wskazuje na konkretne efekty krajów zaangażowanych w inicjatywę Zero Routine Flaring by 2030 (ZRF) . ZRF, uruchomiona w 2015 roku, zobowiązuje rządy i firmy naftowe do zakończenia rutynowego spalania najpóźniej do 2030 roku poprzez regulacje, technologie i odpowiednie mechanizmy finansowe .

Dane są wymowne: od 2012 roku kraje sygnatariusze ZRF osiągnęły średnio 12% redukcję intensywności spalania, podczas gdy w krajach niezaangażowanych wzrosła ona o 25% . Jednak do osiągnięcia celu 2030 pozostało tylko pięć lat, co wymagałoby prawie 40% redukcji spalania każdego roku – ambitne tempo, biorąc pod uwagę obecne trendy .

Dlaczego postęp jest tak wolny?

Raport wskazuje na kilka strukturalnych barier, które utrudniają walkę ze spalaniem, nawet gdy ekonomiczne i środowiskowe argumenty są jasne :

• Luki regulacyjne i polityczne: słabe egzekwowanie przepisów, niewystarczające zachęty podatkowe i niejasne prawa do gazu zniechęcają do inwestycji w ograniczenie spalania .
• Brak infrastruktury: w odległych złożach ropy naftowej często brakuje rurociągów lub instalacji do przetwarzania gazu, co uniemożliwia jego zagospodarowanie .
• Bariery rynkowe i kontraktowe: w wielu regionach wydobywczych lokalny rynek gazu jest ograniczony, a warunki handlowe nieatrakcyjne .
• Wyzwania związane z pomiarami: Bank Światowy opiera się na szacunkach satelitarnych, co podkreśla potrzebę spójnych i wiarygodnych pomiarów dla planowania i odpowiedzialności .
• Wysokie koszty początkowe: projekty redukcji spalania wymagają często znacznych nakładów finansowych .

Podsumowanie

Raport Banku Światowego z 2025 roku maluje ponury obraz: spalanie gazu rośnie, jest skoncentrowane w garstce krajów, a straty ekonomiczne idą w dziesiątki miliardów dolarów. Bariery strukturalne są dobrze znane, a jedyną udowodnioną ścieżką postępu pozostaje inicjatywa ZRF, która jednak staje się wyścigiem z czasem .