Przy luzie 0,05 mm system wykorzystujący dotyk osiągnął 67% udanych prób, wobec 52% dla uczenia ze wzmocnieniem bez dotyku. Uczenie na podstawie demonstracji służyło do chwytania i zbliżania części do otworu, a uczenie ze wzmocnieniem — do precyzyjnego wsuwania i reagowania na błędy kontaktu.
Opublikowane przezEdytowane za pomocą GPT-6 LunaObrazy wygenerowane za pomocą GPT Image 2
Research answer

Create a landscape editorial hero image for this Studio Global article: How did Long Cheng’s team at the Institute of Automation of the Chinese Academy of Sciences (CASIA), including Xinpan Meng, Houcheng Li and. Article summary: They separated coarse, vision-guided manipulation from contact-rich precision insertion: imitation learning brought the peg to the hole, while tactile-augmented reinforcement learning learned insertion and recovery from . Topic tags: general, academic, general web, government. Style: premium digital editorial illustration, source-backed research mood, clean composition, high detail, modern web publication hero. Use reference image context only for broad subject, composition, and topical grounding; do not copy the exact image. Avoid: logos, brand marks, copyrighted characters, real person likenesses, fake screenshots, UI text, readable text, watermarks, charts wi
Niewielki błąd ustawienia może wystarczyć, by ciasno pasujący element zaklinował się w otworze albo został dociśnięty z nadmierną siłą. W pracy From Reach to Insert: Tactile-Augmented Precision Assembly under Sub-Millimeter Tolerances zespół z Instytutu Automatyki Chińskiej Akademii Nauk połączył sterowanie oparte na obrazie z uczeniem ze wzmocnieniem wykorzystującym informacje dotykowe. Przy najmniejszym testowanym luzie — 0,05 mm — robot poprawnie wykonał 67% prób. To lepszy wynik niż w porównywanym wariancie bez dotyku, ale nadal daleki od pełnej niezawodności. 1
9
Zamiast uczyć jednego algorytmu całego zadania, badacze podzielili je na dwa etapy. Uczenie na podstawie demonstracji, z wykorzystaniem metody Diffusion Policy, odpowiadało za chwytanie losowo rozmieszczonych trzpieni i przenoszenie ich w pobliże otworu. Końcowe, precyzyjne wsuwanie oraz odzyskiwanie kontroli po nieudanym kontakcie powierzono algorytmowi Soft Actor-Critic, czyli metodzie uczenia ze wzmocnieniem. 1
Podział odpowiada różnicy między ustawieniem elementu przy otworze a korygowaniem ruchu po zetknięciu z jego krawędzią. Wtedy nawet małe odchylenie może zmienić siły działające na część i zablokować postęp. Polityka uczona ze wzmocnieniem może nauczyć się reagować na taki kontakt, zamiast po prostu powtarzać zademonstrowany ruch. 1
W systemie zastosowano asymetryczną architekturę aktor–krytyk. Aktor, który wybiera działania robota, opierał się głównie na obrazie. Krytyk, oceniający te działania podczas uczenia, korzystał również z danych dotykowych. Nie oznacza to więc, że wdrożony aktor bezpośrednio wykorzystywał dotyk przy każdym ruchu: czujnik pomagał przede wszystkim lepiej oceniać sytuacje, w których robot pozostawał w kontakcie z elementem. 1
Zespół uwzględnił też obciążenie czujnika wynikające z samego chwytu. Po złapaniu trzpienia, ale przed zetknięciem go z otworem, rejestrowano odczyt bazowy. Późniejsze pomiary porównywano z tym punktem odniesienia, by oddzielić siły i momenty pojawiające się podczas wsuwania od obciążenia wywołanego chwytem. 1
Próbki treningowe grupowano według momentu obrotowego, a następnie dobierano je w zrównoważony sposób. Dzięki temu algorytm częściej uczył się na ważnych przykładach kontaktu i niepowodzeń, które przy zwykłym losowaniu mogłyby pojawiać się rzadziej. 1
W eksperymencie wykorzystano siedmioosiowe ramię Franka Emika Panda, umieszczony na końcówce palca sześciosiowy czujnik dotykowy PaXini PX-6AX GEN3 oraz kamery Intel RealSense — jedną zamontowaną przy nadgarstku, drugą zapewniającą szerszy widok. Testy obejmowały otwory kwadratowe, okrągłe, sześciokątne, w kształcie litery L i trójkątne. Sprawdzano luzy 1 mm, 0,25 mm i 0,05 mm. 1
| Luz | Skuteczność samego uczenia na demonstracjach |
|---|---|
| 1 mm | 76% |
| 0,25 mm | 24% |
| 0,05 mm | 0% |
Przy luzie 0,05 mm dodanie uczenia ze wzmocnieniem, ale bez dotyku, podniosło skuteczność do 52%. Wariant z krytykiem wykorzystującym dotyk i zrównoważonym doborem próbek osiągnął 67% — o 15 punktów procentowych więcej. W pracy odnotowano też spadek maksymalnej siły kontaktu o 60% i maksymalnego momentu obrotowego o 44%. 1
9
10
Rezultaty sugerują, że informacja dotykowa może poprawić skuteczność i łagodzić kontakt podczas wsuwania części, gdy sam obraz nie wystarcza do oceny, co dzieje się na styku elementu z otworem. Wkład pracy nie sprowadza się do dodania odczytów z czujnika do wejścia polityki wzrokowej: obejmuje też podział zadania na etapy, krytyka korzystającego z dotyku, odejmowanie odczytu bazowego i zrównoważone próbkowanie doświadczeń kontaktowych. 1
Wynik 67% oznacza jednak, że przy najtrudniejszym luzie nie powiodła się mniej więcej jedna na trzy próby. Badanie pokazuje poprawę w testowanej konfiguracji, a nie gwarantuje skutecznego wsuwania w każdym zadaniu wymagającym takiej precyzji. 1
9
Studio Global AI
This page includes a source-backed answer you can continue inside Studio Global.
Przy luzie 0,05 mm system wykorzystujący dotyk osiągnął 67% udanych prób, wobec 52% dla uczenia ze wzmocnieniem bez dotyku.
Przy luzie 0,05 mm system wykorzystujący dotyk osiągnął 67% udanych prób, wobec 52% dla uczenia ze wzmocnieniem bez dotyku. Uczenie na podstawie demonstracji służyło do chwytania i zbliżania części do otworu, a uczenie ze wzmocnieniem — do precyzyjnego wsuwania i reagowania na błędy kontaktu.
Punkt odniesienia z czujnika dotykowego oraz grupowanie próbek według momentu obrotowego pomogły odróżnić siły chwytu od sił pojawiających się podczas wsuwania.
Przy luzie 0,05 mm system wykorzystujący dotyk osiągnął 67% udanych prób, wobec 52% dla uczenia ze wzmocnieniem bez dotyku. Uczenie na podstawie demonstracji służyło do chwytania i zbliżania części do otworu, a uczenie ze wzmocnieniem — do precyzyjnego wsuwania i reagowania na błędy kontaktu.
Opublikowane przezEdytowane za pomocą GPT-6 LunaObrazy wygenerowane za pomocą GPT Image 2
Research answer

Create a landscape editorial hero image for this Studio Global article: How did Long Cheng’s team at the Institute of Automation of the Chinese Academy of Sciences (CASIA), including Xinpan Meng, Houcheng Li and. Article summary: They separated coarse, vision-guided manipulation from contact-rich precision insertion: imitation learning brought the peg to the hole, while tactile-augmented reinforcement learning learned insertion and recovery from . Topic tags: general, academic, general web, government. Style: premium digital editorial illustration, source-backed research mood, clean composition, high detail, modern web publication hero. Use reference image context only for broad subject, composition, and topical grounding; do not copy the exact image. Avoid: logos, brand marks, copyrighted characters, real person likenesses, fake screenshots, UI text, readable text, watermarks, charts wi
Niewielki błąd ustawienia może wystarczyć, by ciasno pasujący element zaklinował się w otworze albo został dociśnięty z nadmierną siłą. W pracy From Reach to Insert: Tactile-Augmented Precision Assembly under Sub-Millimeter Tolerances zespół z Instytutu Automatyki Chińskiej Akademii Nauk połączył sterowanie oparte na obrazie z uczeniem ze wzmocnieniem wykorzystującym informacje dotykowe. Przy najmniejszym testowanym luzie — 0,05 mm — robot poprawnie wykonał 67% prób. To lepszy wynik niż w porównywanym wariancie bez dotyku, ale nadal daleki od pełnej niezawodności. 1
9
Zamiast uczyć jednego algorytmu całego zadania, badacze podzielili je na dwa etapy. Uczenie na podstawie demonstracji, z wykorzystaniem metody Diffusion Policy, odpowiadało za chwytanie losowo rozmieszczonych trzpieni i przenoszenie ich w pobliże otworu. Końcowe, precyzyjne wsuwanie oraz odzyskiwanie kontroli po nieudanym kontakcie powierzono algorytmowi Soft Actor-Critic, czyli metodzie uczenia ze wzmocnieniem. 1
Podział odpowiada różnicy między ustawieniem elementu przy otworze a korygowaniem ruchu po zetknięciu z jego krawędzią. Wtedy nawet małe odchylenie może zmienić siły działające na część i zablokować postęp. Polityka uczona ze wzmocnieniem może nauczyć się reagować na taki kontakt, zamiast po prostu powtarzać zademonstrowany ruch. 1
W systemie zastosowano asymetryczną architekturę aktor–krytyk. Aktor, który wybiera działania robota, opierał się głównie na obrazie. Krytyk, oceniający te działania podczas uczenia, korzystał również z danych dotykowych. Nie oznacza to więc, że wdrożony aktor bezpośrednio wykorzystywał dotyk przy każdym ruchu: czujnik pomagał przede wszystkim lepiej oceniać sytuacje, w których robot pozostawał w kontakcie z elementem. 1
Zespół uwzględnił też obciążenie czujnika wynikające z samego chwytu. Po złapaniu trzpienia, ale przed zetknięciem go z otworem, rejestrowano odczyt bazowy. Późniejsze pomiary porównywano z tym punktem odniesienia, by oddzielić siły i momenty pojawiające się podczas wsuwania od obciążenia wywołanego chwytem. 1
Próbki treningowe grupowano według momentu obrotowego, a następnie dobierano je w zrównoważony sposób. Dzięki temu algorytm częściej uczył się na ważnych przykładach kontaktu i niepowodzeń, które przy zwykłym losowaniu mogłyby pojawiać się rzadziej. 1
W eksperymencie wykorzystano siedmioosiowe ramię Franka Emika Panda, umieszczony na końcówce palca sześciosiowy czujnik dotykowy PaXini PX-6AX GEN3 oraz kamery Intel RealSense — jedną zamontowaną przy nadgarstku, drugą zapewniającą szerszy widok. Testy obejmowały otwory kwadratowe, okrągłe, sześciokątne, w kształcie litery L i trójkątne. Sprawdzano luzy 1 mm, 0,25 mm i 0,05 mm. 1
| Luz | Skuteczność samego uczenia na demonstracjach |
|---|---|
| 1 mm | 76% |
| 0,25 mm | 24% |
| 0,05 mm | 0% |
Przy luzie 0,05 mm dodanie uczenia ze wzmocnieniem, ale bez dotyku, podniosło skuteczność do 52%. Wariant z krytykiem wykorzystującym dotyk i zrównoważonym doborem próbek osiągnął 67% — o 15 punktów procentowych więcej. W pracy odnotowano też spadek maksymalnej siły kontaktu o 60% i maksymalnego momentu obrotowego o 44%. 1
9
10
Rezultaty sugerują, że informacja dotykowa może poprawić skuteczność i łagodzić kontakt podczas wsuwania części, gdy sam obraz nie wystarcza do oceny, co dzieje się na styku elementu z otworem. Wkład pracy nie sprowadza się do dodania odczytów z czujnika do wejścia polityki wzrokowej: obejmuje też podział zadania na etapy, krytyka korzystającego z dotyku, odejmowanie odczytu bazowego i zrównoważone próbkowanie doświadczeń kontaktowych. 1
Wynik 67% oznacza jednak, że przy najtrudniejszym luzie nie powiodła się mniej więcej jedna na trzy próby. Badanie pokazuje poprawę w testowanej konfiguracji, a nie gwarantuje skutecznego wsuwania w każdym zadaniu wymagającym takiej precyzji. 1
9
Studio Global AI
This page includes a source-backed answer you can continue inside Studio Global.
Przy luzie 0,05 mm system wykorzystujący dotyk osiągnął 67% udanych prób, wobec 52% dla uczenia ze wzmocnieniem bez dotyku.
Przy luzie 0,05 mm system wykorzystujący dotyk osiągnął 67% udanych prób, wobec 52% dla uczenia ze wzmocnieniem bez dotyku. Uczenie na podstawie demonstracji służyło do chwytania i zbliżania części do otworu, a uczenie ze wzmocnieniem — do precyzyjnego wsuwania i reagowania na błędy kontaktu.
Punkt odniesienia z czujnika dotykowego oraz grupowanie próbek według momentu obrotowego pomogły odróżnić siły chwytu od sił pojawiających się podczas wsuwania.